σε , ,

Μαρίνα Πατούλη: Don’t cry for me κοντοσούβλι

Φωτο: George Vitsaras / SOOC

Ομολογώ το έγκλημά μου. Τις Δευτέρες του Πάσχα ένα παραφρασμένο νησιώτικο τραγούδι αντηχεί στο κεφάλι μου: Πρόκειται για το «Ζυγαριά, ζυγαριά, εσένα έχω στην καρδιά». Ειδικά φέτος, που οι δικοί μου παρατήρησαν ότι έχω πάρει κιλά, μερικά λεπτά πριν το πασχαλινό τραπέζι… Κάθε μπουκιά αρνάκι και ενοχή.  Κάθε πατατούλα κι ένας χάστουκος στην επιθυμία μου να είμαι φιτ και όχι μόνο νέρντουλας. Τζάμπα τα χιλιόμετρα περπατήματος, τζάμπα οι διατροφές, τζάμπα τα μαρούλια που μασουλούσα λίγους μήνες πριν. Ζυγαριά, ζυγαριά, εσένα έχω στην καρδιά…

Ένα μόνο πράγμα με παρηγορεί, μια μονάχα αχτίδα ξεσκίζει το μαύρο πέπλο της θλίψης μου. Και το λαχταρώ όπως οι Εβραίοι το μάννα εξ ουρανού. Όχι, δεν είναι φαγητό, κακεντρεχή αναγνώστη. Είναι οι φωτογραφίες από το σούβλισμα των αρνιών στον Δήμο Αμαρουσίου. Και φέτος, δόξα τω Θεώ, ήρθαν.

Φωτο: George Vitsaras / SOOC

Τί αγλάισμα κι αυτό κάθε χρόνο. 120 αρνιά θυσιάστηκαν στον Μολώχ του σουβλίσματος και καταβροχθίστηκαν από τους δημότες του συμπαθούς προαστίου, όπου έζησα κι εγώ εννιά χρόνια από τη ζωή μου (τότε όμως ήταν άλλος ο Δήμαρχος, αλί και τρισαλί). Ανάμεσό τους, η κ. Μαρίνα Πατούλη, σύζυγος του Δημάρχου, μια γαλάζια οπτασία: «Γαλάζιο περιστέρι / με άσπρα φτερά / δελφίνια ταξιδεύουν / στο πέλαγο βαθιά» τραγουδούσε κάποτε η Μαίρη Δαλάκου – το «Ζυγαριά-Ζυγαριά» χάθηκε μονομιάς από το μυαλό μου. Γαλάζιο γυαλί, γαλάζιο φόρεμα, γαλάζιο παπούτσι, γαλάζιος (ιδεολογικώς) και ο Δήμαρχος σύζυγος, με λευκόν υποκάμισον, στροβιλίζονται βακχικώς γύρω από τα πτώματα. Γαλάζιο και λευκό, η πατρίδα μας,  οι παραδόσεις της. Ο ουρανός. Η θάλασσα. Η σημαία της. Τα σύμβολά της. Η Μαρίνα. Λεπτομέρεια: ακόμη και τμήματα των μηχανισμών σουβλίσματος έχουν χρώμα γαλάζιο.

Φωτο: George Vitsaras / SOOC

Κάτω από τα πτώματα, στάχτη και μπούρμπερη. Μα η Μαρίνα αγέρωχη και γελαστή, στων αρνιών την ολόμαυρη ξεροψημένη ράχη, περπατώντας με δόξα, όχι όμως μονάχη. Όχι, δεν θα στρέψει το κεφάλι της προς το ολοκαύτωμα. Όχι, Σκάρλετ. Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα. Ό,τι σουβλίσαμε σουβλίσαμε. Ο λαός ταΐστηκε, ο χορός ολοκληρώθηκε. Χλαπακιάσατε, λαέ μου; Χλαπακιάσαμε, να λέτε. Πείτε κι ένα ευχαριστώ στο θεό που έκανε καλοκαιρία, και στη θεά που έριξε τις βόλτες της σ’ ένα πάντρεμα διονυσιακής λατρείας και παραδοσιακού τελετουργικού που θα ζήλευε και η ίδια η Ραλλού Μάνου, θεός σχωρέστην. Κι από αύριο, δίαιτα.

Φωτο: George Vitsaras / SOOC

Έφαγε, άραγε, η Μαρίνα; Ή,επειδή για μια σιλουέτα ζούμε, με ακατανίκητη καρτερία παρακολούθησε την κρεατοφαγία μασουλώντας κάτι σε καρότο; Θα διακινδυνεύσω μια εικασία: Όχι, χριστιανοί. Δεν έφαγε η Μαρίνα. Ούτε μια πετσούλα. Ούτε μια πατατούλα. Ούτε μια μπουκίτσα κοντοσούβλι. Don’t cry for me kontosouvli, the truth is I never ate you…

Τα 120 αρνιά δεν ψήθηκαν για κείνη, αλλά μόνο για το λαό της. Το χρώμα της πετσούλας άλλωστε δεν ταιριάζει με το γαλάζιο.

Και η πείνα; Ποια πείνα; Μπροστά στην πανδαισία του γαλάζιου, στάχτη και μπούρμπερη να γίνει κι η πείνα. Δηλαδή, στάχτη και Burberry, για να ακριβολογούμε.

Φωτο: George Vitsaras / SOOC

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

-19 points
Upvote Downvote

Total votes: 55

Upvotes: 18

Upvotes percentage: 32.727273%

Downvotes: 37

Downvotes percentage: 67.272727%

5 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση
  1. Dont cry fοr me kontosouvli…απλα θεικο!!..Ομως Θεαρα και η κα Πατουλη.Ξυδακι μπαλσαμικο στους υπολοιπους.Προτιμω authentic ζευγος Πατουλη(μ ολο το κιτς) απο υποκριτικη ανασταση ζευγους τσιπρα -περιστερα με τη λαμπαδα τους.Τελος παντων κιτς καρακιτς η κυρια δεν εχει βλαψει κανενα κ κανει κ εργο αθορυβα(everybody knows).Ας μαθουμε επιτελους στην ελλαδα να κρινουμε τους ανθρωπους και απο αυτα που κανουν κ οχι μονο απο αυτα που φορανε.Δε μπορουνε ολοι να αρεσουν σε ολους.Diversity λεγεται στα αγγλικα .Ευκολο θυμα η κα Πατουλη λογω ενδυματολογικου που πληγωνει την χιπστεροαισθητικη καποιων…Σεξισμος και κακιουλες απ την αναποδη ομως.

  2. Το ότι η κυρία είναι διασκεδαστική εν μέρει να το δεχθούμε. Ειδικά σε όσους αγαπούν το κιτς. Το ότι είναι αυθεντική επειδή ντύνεται σαν (πανάκριβη) λατέρνα να μας συγχωρήσει ο Νικ όχι και τόσο. Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς χίπστερ για να κράξει την αμετροέπεια και την λύσσα της για προβολή. Και έλεος πια με τις πλούσιες κυρίες που μουμιοποιημένες από τις πλαστικές και φορώντας το ακαθαριστο προιόν του Νεπάλ κάνουν έργο διακριτικό. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι Νικ του πλανήτη που μας ενημερώνουν γι αυτό.
    Υποθέτω από αγνή πρόθεση και γιατί τους πειράζουν οι χιπστεράδες με τις δηθενιές και την άγνοια τους. Τώρα για την καραμέλα του σεξισμού τι να πει κανείς; Πως την μπουχτίσαμε ήδη ; Πως φορέθηκε πιο πολύ και από την κακόγουστη χλίδα της κυρίας;

    • Σεξισμος απ την αναποδη ειναι να πυροβολεις μια τυπισσα ως πατουλαινα επειδη γουσταρει να ντυνεται κιτς οπως θελει.ψαξε λιγο για το εργο της να δεις τι εχει κανει.Ευτυχως που υπαρχουν κ οι Ζ του πλανητη να μας το παιξουν fashion police.Κ ναι αγαπαμε κ το κιτς.κ οχι δεν με πειραζουν καθολου οι χιπστεραδες.με πειραζουν ανθρωποι ξυνοι κακεντρεχεις κ δυσκοιλιοι με εφεση να κρινουν τα ευκολα θυματα.ειτε εινι απο αριστερα ειτε απο δεξια.

Αφήστε μια απάντηση