σε ,

ΚΟΥΙΖ: Μαρία Πολυδούρη ή Ζωή Καρέλλη; Μπορείς να ξεχωρίσεις ποιας ποιήτριας είναι αυτοί οι στίχοι;

Τέσταρε τον εαυτό σου:

Επιλέξαμε στίχους που έχουν γράψει οι σπουδαίες Μαρία Πολυδούρη και η Ζωή Καρέλλη. Πόσους απ’ αυτούς μπορείς να βρεις από ποια γράφτηκαν;

  • Στα σκοτεινά του μάτια φως η απουσία θα χύση, τ᾿ αδέξια χέρια του, με ορμή συγκρατημένη, ένας κρυφός καημός θα τα φιλήσει

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Πού θα πάμε, ψυχή, μ’ όλη τούτη την εξορία που μέσα μας φέρνουμε;

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν, ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας, που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν, πληγές που μας πονούν.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Ξέρω στο διάβα σου μπροστά ρόδα και κρίνους να μαδήσω ξέρω με λόγια ταιριαστά τη χάρη σου να τραγουδήσω.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Δε σου περνάει, αλήθεια από τη σκέψη ότι μπορεί σε μία στιγμή θλιμμένη, στη μοίρα αυτή που πάντα με προσμένει να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Σαν ωραίες γυναίκες, γυμνές, τούτες οι μέρες οι καλοκαιρινές υπάρχουν με τη στιλπνότητα των λαμπρών σωμάτων

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα, γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Αγάπαε με το πάθος που ζητά να πάρη, το αισθανθήκαμε φρικτά και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής που θα μπορούσα να πεθάνω. Τόσο ζω που καταλαβαίνω πόσο πεθαίνω.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Όλο τους πεθαμένους σκέφτομαι αυτές τις μέρες. Πλούσια από θάνατο η μνήμη μου τους φέρνει εμπρός μου ζωντανούς.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Δεν εινε να χαρώ στον κόσμο άλλο τίποτα πιά. Τὰ χέρια σου βαρια γεμάτα και μου ταδιασες Ζωή.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Ἐσυ μονάχα το γλυκο χαμόγελο καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο κ’ έχες μέσ᾿ στων ματιων μου το ξαστέρωμα τον πόθο σου τρελλά καθρεφτισμένο.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Μα ποιος το ξέρει αν, μία στιγμὴ βρισκόσουνα κάπου που να με βλέπεις όταν γέρνω και σκύβω μαζωχτή κάτω από ταγριο χτύπημα, τις στριγγές φωνές που σέρνω

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Εγώ, γυναίκα, η άνθρωπος, ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε, ήταν ως τώρα του ανδρός και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω.

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Εγώ πια δεν του ανήκω και πρέπει μονάχη να είμαι

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη
  • Δε σου περνάει, αλήθεια απὸ τη σκέψη ότι μπορεί σε μία στιγμή θλιμμένη, στη μοίρα αυτή που πάντα με προσμένει να πάω ξανά και δίχως γυρισμό;

    • Μαρία Πολυδούρη
    • Ζωή Καρέλλη

Αφήστε μια απάντηση