σε , ,

Αυτό είναι το κείμενο της πολυσυζητημένης, viral ομιλίας του Μπουτάρη για τη μνήμη των Εβραίων Μαρτύρων

H εξαιρετικά δυνατή ομιλία του Δημάρχου Θεσσαλονίκης που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί

Φωτο: Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Ομιλία Δημάρχου – Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος:

Κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1945 η Μπουένα Σαρφατή βγήκε από το σπίτι της. Εβραία, τριάντα ετών, Σαλονικιά πάππο προς πάππο, η Μπουένα είχε μόλις γυρίσει στη Θεσσαλονίκη έχοντας διαφύγει στο βουνό, πολεμώντας αρχικά με τον ΕΔΕΣ, μετά με το ΕΑΜ και, τελικά, δραπετεύοντας στην Παλαιστίνη. Ο αδερφός της Ελιάου, η αδερφή της Ρεγγίνα, η εκατοντάχρονη γιαγιά της Μίριαμ και οι θείες της δεν είχαν την ίδια τύχη. Από τα βαγόνι του τρένου που τους μετέφερε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου είδαν για τελευταία φορά την πόλη που αποκαλούσαν «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» μιαν ανοιξιάτικη μέρα του 1943. Λίγες ώρες μετά την άφιξή τους οδηγήθηκαν στα κρεματόρια μαζί με άλλες χιλιάδες ομοθρήσκους τους. Η ζωή τους και μαζί η ζωή της εβραϊκής Θεσσαλονίκης, της Θεσσαλονίκης μας, έγιναν στάχτη που σκορπίστηκε στις αφιλόξενες πεδιάδες της Πολωνίας.

Ήταν οι συγγενείς της Μπουένα «μάρτυρες»; Τους τιμούμε αν τους μνημονεύουμε έτσι; Μας τιμά να τους μνημονεύουμε έτσι; Η σημερινή «Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος» μας προκαλεί να στοχαστούμε γύρω από το ερώτημα αυτό. Οι συγγενείς της Μπουένα όπως και όλοι οι άλλοι Εβραίοι της Ευρώπης δεν επέλεξαν να μαρτυρήσουν. Δεν επέλεξαν δηλαδή να θυσιάσουν συνειδητά τη ζωή τους για ένα υψηλότερο ιδανικό, τη θρησκευτική τους πίστη ή την ιδεολογία τους. Δεν διάλεξαν τον θάνατο, πολύ απλά γιατί δεν είχαν καν το δικαίωμα αυτής της επιλογής. Και για τον λόγο αυτό δεν τους αξίζει να τους αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν άγιους, όλοι εμείς, Χριστιανοί και Ευρωπαίοι, που για αιώνες συχνά τους αντιμετωπίζαμε σαν διαβόλους. Άνθρωποι ήταν και αυτό ζητούσαν να είναι.

Κάποιοι ελάχιστοι, όπως η Μπουένα, γλύτωσαν. Μόλις χίλιοι θεσσαλονικείς Εβραίοι από τους 45 –και βάλε– χιλιάδες. Γλύτωσαν την εκτόπιση, το Άουσβιτς, την πορεία θανάτου, τα στρατόπεδα εργασίας. Γλύτωσαν γιατί άντεξαν την ανείπωτη βία, τους εξευτελισμούς, τα ιατρικά πειράματα, τους βιασμούς. Και αφού γλύτωσαν, επέστρεψαν στη γενέθλια πόλη. Ως ήρωες; Κάθε άλλο. Εβραίοι που είχαν διαφύγει στο βουνό, είχαν κρυφτεί στις πόλεις, ή αποδράσει στην Παλαιστίνη, αντιμετώπισαν όσους και όσες επέστρεφαν από τα στρατόπεδα ως προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, τις δε γυναίκες ως πόρνες. Οι Χριστιανοί πάλι, είδαν στους επιζήσαντες «ανεκμετάλλευτα κομμάτια σαπουνιού» κατά την αναφορά αμερικανού δημοσιογράφου, μια απειλή από ένα παρελθόν που δεν έλεγε να πεθάνει. Ήρωες ήταν κατά τον Ελληνικό Βορρά μόνον εκείνοι οι πέντε νεαροί Εβραίοι που αφού πολέμησαν στο Αλβανικό Μέτωπο και επέζησαν στα κρεματόρια, έπεσαν τον Οκτώβριο του 1948 «ηρωϊκώς στις μάχες του Γράμμου και άλλων ορέων, ενώ εμάχοντο κατά των συμμοριτών».

Για την Μπουένα, μαρτύρια και ηρωισμοί είχαν εξίσου μικρή αξία καθώς προσπαθούσε να μαζέψει τα συντρίμμια και να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Πώς όμως να ένιωθε όταν ακόμη και οι πιο μικρές απολαύσεις άνοιγαν διάπλατα τα τραύματα του παρελθόντος; Πόσο αβάσταχτος πρέπει να ήταν ο πόνος της όταν ανακάλυπτε ότι το χάρτινο χωνάκι στο οποίο ο Αρμένης πωλητής ξηρών καρπών τής πρόσφερε μια Κυριακή απόγευμα τα αγαπημένα της στραγάλια, αυτό το χάρτινο χωνάκι ήταν στην πραγματικότητα ένα φύλλο χαρτί σκισμένο από την Παλαιά Διαθήκη της οικογένειάς της;

Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν; Ποιες τελετές έγιναν;

Το σκισμένο αυτό χαρτί είναι το παρελθόν της Μπουένα, αλλά και το παρελθόν της πόλης μας: ένα παρελθόν που μας καταδιώκει και μας στοιχειώνει. Είναι ένα παρελθόν σιωπηλό, αόρατο, αλλά παρόν. Είναι το μαρμαρόστρωτο προαύλιο του Αγίου Δημητρίου, φτιαγμένο από εκατοντάδες ταφόπλακες από το κατεστραμμένο από Γερμανούς και Έλληνες χριστιανούς υπαλλήλους του Δήμου εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης, υλικό «άνευ αξίας» κατά τον επιβλέποντα της αναστύλωσης αρχαιολόγο Στυλιανό Πελεκανίδη. Είναι το Νοσοκομείο Αχέπα και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που οικοδομήθηκαν πάνω σε μια από τις σημαντικότερες νεκροπόλεις της Ευρώπης. Είναι οι εβραϊκές ταφόπλακες που στρώθηκαν μπροστά στο Στρατηγείο και πέριξ του Βασιλικού Θεάτρου, εκείνες που χρησιμοποίησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 1948 για την κατασκευή οδών και πεζοδρομίων παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της ισραηλιτικής κοινότητας. Είναι εκείνες οι ταφόπλακες που στοιβάζονταν σε δημόσια θέα μπροστά στο Λευκό Πύργο και στον περίβολο της Διεθνούς Έκθεσης ακόμη και μέχρι τον Δεκέμβρη του 1948. Είναι η ασημένια τσάντα, οικογενειακό κειμήλιο, που το 1946 η Μπουένα Σαρφατή είδε έκπληκτη να κρατά με στυλ μια χριστιανή οικογενειακή φίλη. Είναι το οικογενειακό χαλί που μια άλλη έκπληκτη Εβραία επιζήσασα αντίκρισε σε σπίτι χριστιανών οικογενειακών φίλων. Είναι το βιβλίο που βρέθηκε τυχαία, μόλις μια δεκαετία πριν, στη βιβλιοθήκη της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης προτού επιστραφεί στο Εβραϊκό Μουσείο, μια πράξη που τιμά την Αδελφότητα.

Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν; Ποιες τελετές έγιναν; Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της. Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους. Έκαναν πως δεν ήξεραν τί συνέβη, ποιος το έκανε, ποιος βοήθησε, ποιος προστάτευσε όταν άλλοι, πολλοί γκρέμιζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, καταλάμβαναν τον χώρο και τα υπάρχοντα των πολλών απόντων και των λιγοστών παρόντων. Ο θρήνος άλλωστε ήταν ατομικός. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι περίπου χρόνια, να φτάσουμε στο 1962 για να γίνει ένα μνημείο στη μνήμη των θυμάτων. Πού; Μέσα στο νέο εβραϊκό νεκροταφείο, ωσάν το ζήτημα να αφορούσε μόνο συγγενείς και μέλη της εβραϊκής κοινότητας της πόλης.

Φωτο: Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Και όταν 35 χρόνια μετά έγινε επιτέλους πραγματικότητα ένα μνημείο σε δημόσιο χώρο, αυτό εξορίστηκε στις παρυφές του κέντρου σε σημείο δυσδιάκριτο. Και όταν το μνημείο αυτό επανατοποθετήθηκε επιτέλους στο φυσικό του χώρο, την Πλατεία Ελευθερίας, περισσότερο υπήρξε έκπληξη παρά ικανοποίηση. Έπρεπε να φτάσει το 2004 για να καθιερώσει η Βουλή των Ελλήνων με ψήφισμα ομόφωνα την Ημέρα Μνήμης. Έπρεπε να φτάσει το 2011 για να υπάρξει αντίστοιχη μέρα μνήμης για την πόλη μας και το 2014 για να αποκτήσει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης μνημείο που αναδεικνύει την καταστροφή του νεκροταφείου. Και ίσως να μην είναι τόσο μακριά η μέρα που θα δούμε μια αντίστοιχη αναθηματική πλάκα στον περίβολο του Αγίου Δημητρίου, στον «Άγιο Δημήτριο των νεκρών Εβραίων», στο πραγματικό εβραϊκό μαυσωλείο της Θεσσαλονίκης.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση του βάρους της ιστορίας που η πόλη καλείται να σηκώσει. Τώρα που οι επιζώντες μάς αφήνουν και η σκυτάλη της μνήμης περνά σε όλους και όλες εμάς, ο Δήμος σκοπεύει να συνεχίσει να μετατρέπει τη σιωπή σε λόγο, λόγο παρηγορητικό, αλλά και λόγο θαραλλέο. Επιθυμούμε η ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας και το Μουσείο του Ολοκαυτώματος να αποτελέσουν το νέο μνημονικό άξονα της πόλης, την αφετηρία και την απόληξη της μεγάλης, πολυπολιτισμικής, χριστιανικής, μουσουλμανικής, και εβραϊκής διαδρομής της Θεσσαλονίκης.

Το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη είναι ο πιο βαρύς κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα βίας και εξανδραποδισμού.

Η Πλατεία Ελευθερίας είναι ένας χώρος δημοκρατίας, όπου το 1908 όλοι οι Θεσσαλονικείς, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί και Εβραίοι, πανηγύρισαν μαζί την ανακήρυξη του οθωμανικού συντάγματος. Είναι επίσης ένας χώρος ξεριζωμού και προσφυγιάς, το σημείο από όπου αναχωρούσαν το 1922-1923 οι μουσουλμάνοι παλιοί Θεσσαλονικείς και όπου ξεμπάρκαραν οι νέοι, οι Μικρασιάτες και Πόντιοι πρόσφυγες. Και είναι τέλος ένας τόπος μαρτυρίου, δημόσιου εξευτελισμού των θεσσαλονικέων Εβραίων, όπου το Μαύρο Σάββατο της 9ης Ιουλίου 1943 οι Γερμανοί διαπόμπευσαν μπροστά στα μάτια και ελλήνων χριστιανών 9.000 άρρενες Εβραίους.

Είναι ένας τόπος δύσκολος αυτή η πλατεία. Μας υπενθυμίζει ότι το Ολοκαύτωμα στη Θεσσαλονίκη είναι ο πιο βαρύς κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα βίας και εξανδραποδισμού. Μας υπενθυμίζει ότι οι Εβραίοι της ήταν αδιάσπαστο κομμάτι ενός πολύχρωμου μωσαϊκού, ότι η «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων» ήταν ταυτόχρονα και η «Βαβέλ της Μεσογείου». Επιθυμούμε η Πλατεία Ελευθερίας να είναι ένα σημείο όπου οι δύσκολες, τραυματικές μνήμες όλων των κατοίκων αυτής της πόλης δεν θα ανταγωνίζονται η μία την άλλη, αλλά αντίθετα θα συνυπάρχουν αρμονικά: θα συνδιαλέγονται ζωηρά και θα προωθούν μια κουλτούρα συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού ώστε η βαριά κληρονομιά του παρελθόντος να μετατραπεί σε εφαλτήριο ενός καλύτερου μέλλοντος. Η νέα Πλατεία Ελευθερίας θα συμβολίζει την περηφάνια όλων των Θεσσαλονικών για την πόλη τους, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της.

Κάποιες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, το Μουσείο του Ολοκαυτώματος θα συμβολίζει την ντροπή μας. Για όσα έγιναν, για όσα κάναμε, και κυρίως για όσα δεν μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να κάνουμε, γηγενείς και πρόσφυγες, δεξιοί και αριστεροί κατά και μετά τον πόλεμο. Το Μουσείο είναι μια οφειλή της πόλης αλλά και ένα προσωπικό στοίχημα για μένα. Είναι μια οφειλή στους Εβραίους της, ως θεσσαλονικείς, Έλληνες και Σεφαραδίτες. Το Μουσείο υπερβαίνει την πόλη και την Ελλάδα και επανεγγράφει τη Θεσσαλονίκη ως μητρόπολη των Σεφαραδιτών Εβραίων της Μεσογείου. Φιλοδοξεί να πει την άγνωστη ιστορία του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Μεσογείου και των Βαλκανίων, των σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης και της Κέρκυρας, των Χανίων και της Πάτρας, αλλά και του Βελιγραδίου, των Σκοπίων, του Μοναστηρίου, και του Σαράγεβο, της Τεργέστης και του Λιβόρνο. Ευελπιστεί να μετατρέψει τη σκισμένη σελίδα της Μπουένα Σαρφατή σε ιστορική γνώση. Να αναδείξει μια πτυχή του Ολοκαυτώματος που συχνά παραβλέπεται λόγω της έμφασης στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και με τον τρόπο αυτό να καταστήσει τη Θεσσαλονίκη τόπο μνήμης αλλά και κέντρο έρευνας και μελέτης διεθνούς ακτινοβολίας. Και, τέλος, ευελπιστεί να γίνει ένας χώρος όπου οι πολίτες όλης της γης, ειδικά οι νέοι θα μαθαίνουν τα αποτελέσματα της καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Πολλοί μας ρωτούν γιατί. Γιατί αυτή η όψιμη έμφαση στην ιστορία και τη μνήμη των θεσσαλονικιών Εβραίων; Η βεβήλωση του μνημείου του Ολοκαυτώματος μόλις την προηγούμενη Κυριακή και ο εμπρησμός της ιστορικής κατοικίας μιας εβραίας και μουσουλμάνας θεσσαλονικιάς, θα αρκούσαν θαρρώ ως απάντηση. Αλλά, προσωπικά, προτιμώ να απαντήσω παραφράζοντας τον Πρίμο Λέβι. «Εδώ, δεν υπάρχουν γιατί», του απάντησε ο Γερμανός φρουρός, μόλις ο Λέβι έφθασε στο Άουσβιτς. «Εδώ, δεν υπάρχουν γιατί» θα μπορούσα να απαντήσω και εγώ σε όσους παραξενεύονται με την επιμονή μου. Το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης, το Ολοκαύτωμα των δικών μας Εβραίων, δοκιμάζει τα όρια της λογικής.

Και ο μόνος τρόπος να αναμετρηθούμε μαζί του είναι να αποδεχτούμε ότι θα είναι πάντα κομμάτι αυτού που είμαστε ως Θεσσαλονικείς, Έλληνες και Ευρωπαίοι: μια σκισμένη σελίδα γραμμένη σε μια άγνωστη γραφή, μια αλήθεια που περιμένει πάντα την αποκρυπτογράφησή της.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

72 points
Upvote Downvote

Total votes: 80

Upvotes: 76

Upvotes percentage: 95.000000%

Downvotes: 4

Downvotes percentage: 5.000000%

13 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση
  1. Ευχαριστουμε για την δημοσίευση υπεροχος λογος πραγματικα! Υγ:Κάθε φορά παταω καταλάθος το ‘μπα’ και δεν μπορώ να το αναιρέσω.το λέω μήπως το διορθωσετε.

  2. Η ιστορία ενός ανθρώπου πάντα βοηθάει το μυαλό, που έχει εξοικειωθεί με νούμερα και στατιστικές, να δει την ιστορία μεσα από ανθρώπινο πρισμα. Κάποια στοιχεία όμως δεν μου άρεσαν καθόλου στην ομιλία, σε μια ομιλία που θα έπρεπε να οριοθετεί κατι ωραίο και δίκαιο στην Θεσσαλονικη.
    Δεν κατανοώ αυτήν την καταδίκη ολόκληρης πόλης για αδράνεια και για ναζιστικα εγκλήματα, ο δήμαρχος μιλάει για την ντροπή μας. Θαρρείς και η Ελλάδα δεν ήταν υπό κατοχή, θαρρείς και οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια είχαν την ελευθερία να λένε την γνώμη τους. Κάποιοι ήταν γενναίοι, κάποιοι ως αστοί ήταν πιο εύκολο να είναι γενναίοι, κάποιοι ήταν δειλοί, κάποιοι πολύ φοβισμένοι, κάποιοι ήταν απάνθρωποι και παραδόπιστοι. Θαρρείς και η Ελλάδα ήταν μια χώρα high brazil, που δεν είχε ζήσει μικρασιατική καταστροφή, βαλκανικούς πολέμους και Ά παγκόσμιο πόλεμο. Και προσωπικά δεν πιστεύω πως είναι αίτημα της εβραϊκής κοινότητας της πόλης τέτοιου είδους γενικεύσεις ή το παραδειγματικό αυτομαστίγωμα του δημάρχου.
    Πάντα μου αρεζε η σκέψη πως το ΑΠΘ είναι χτισμένο πάνω σε ιερό έδαφος. Δεν γνώριζα πως χρησιμοποιηθηκαν τα μάρμαρα. Αν η μεταφορά και η χρήση τους έγινε χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Εβραίων είναι ιεροσυλία, αλλά έστω και τώρα να διορθωθει, με κάθε κόστος. Με έργα όμως, όχι με λόγια και δάχτυλα που δείχνουν απέναντι, οχτώ χρόνια είναι δήμαρχος ο κύριος Μπουτάρης.

    • Το να ακούγονται για πρώτη φορά από υπεύθυνα χείλη ιστορικές αλήθειες που, εβδομήντα και βάλε χρόνια μετά, η συντριπτική πλειονότητα του 1.000.000 σύγχρονων Θεσσαλονικέων ακούν για πρώτη φορά, δεν είναι λόγια αλλά σημαντική και γενναία πράξη, σε έναν τόπο, που, για να αντιστρέψω το κλισέ, μάλλον καταναλώνει περισσότερη ιστορία απ’ όση παράγει και σε έναν λαό που είναι μαλωμένος με τον καθρέφτη του.

    • Μεγαλύτερη ντροπή είναι που εξαφανίστηκε η εβραϊκή κληρονομιά της Θεσσαλονίκης και έτσι καταδικάσαμε στη λήθη τους δολοφονημένους συντοπίτες μας. Είναι δυνατόν στο Άουσβιτς να αναφέρεται η Θεσσαλονίκη ως 3η πόλη αφετηρία Εβραίων και αυτό να μην είναι εμφανές και γνωστό εδώ?

  3. Και κάποιοι αυτά τα ξέρουμε από πρώτο χέρι.Η γιαγιά μου ήταν μέσα σε αυτούς που κατάφεραν να γλυτώσουν,Εβραιοισπανιδα στην καταγωγή ,βαπτίσμενη χριστιανή και ο παππούς όχι Εβραίος αλλα αριστερός πολιτικός κρατούμενος.Ηταν οι τυχεροί που πρόλαβαν να ζήσουν μέχρι την απελευθέρωση του Μπίρκεναου.Επέστρεψαν μεσα στο καταχειμωνο με τα πόδια πίσω μετά από μηνες.Φοβερα πραγματα και φοβερες ιστορίες που κάποια ζώα ισχυρίζονται πως όλα αυτά είναι ψέματα και ψηφίζουν Χρυσή Αυγή.Λαος που δεν έχει μνήμη είναι καταδικασμένος εκτός από ηλίθιος.Μπραβο που το ανεβάσατε.

  4. Εδώ και 40 περίπου χρόνια απέκτησα σιγά – σιγά τη συνήθεια να φυλάω σε ένα ξεχωριστό άλμπουμ «ως κόρη οφθαλμού» μερικά κείμενα που με «ταρακούνησαν συθέμελα» και όποτε χρειάζομαι «βάλσαμο ψυχής» να τα ξαναδιαβάζω με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και συγκίνηση.
    Αυτή η ομιλία του Γιάννη Μπουτάρη είναι το 14ο και πιο πρόσφατο κείμενο που έβαλα στο ξεχωριστό μου άλμπουμ, αφού το διάβασα μερικές φορές «μονορούφι».
    Κάποια στιγμή θα πρέπει να τους αλλάξω τη σειρά σελιδοποίησης και από «χρονολογική» να την μετατρέψω σε «προσωπικής μου αυξανόμενης ευχαρίστησης & συγκίνησης».
    Όποτε και αν το κάνω, πιστεύω ότι αυτή η ομιλία θα καταλάβει την πιο σημαντική θέση στο άλμπουμ μου.
    Σημειωτέον ότι έχω γεννηθεί στην Αθήνα το 1948, από πατέρα Ηπειρώτη (Άγναντα) και μάνα Κορίνθια (Ρέθι), δηλώνω Χριστιανός Ορθόδοξος, έχω ελάχιστους γνωστούς Εβραϊκής καταγωγής και ακούω με αρκετή ευχαρίστηση όσες «ιστορίες» διηγούνται το «πώς ένας Έλληνας υπερίσχυσε ενός Εβραίου».
    Αυτά ως σχόλια για το «ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ?»

  5. Μπράβο του Δημάρχου. Η Θεσσαλονίκη είχε την μεγαλύτερη απώλεια του Εβραϊκού
    Πλυθησμου., περίπου 95% . Τώρα αυτοί που λεηλάτησαν τις περιουσίες ας τα βρουν με την συνείδηση τους
    Κωνσταντίνος Λιβας

  6. Εκτός της λογοτεχνικής σφαίρας, και δη στο κατεξοχήν πεδίο του ξύλινου λόγου, την πολιτική, σπάνια απαντά κανείς σώματα κειμένου που τα συνδυάζουν όλα: άρτια σε επίπεδο δομής και οργάνωσης, μεστά σε επίπεδο νοήματος και συμβολισμών, καίρια σε επίπεδο ευθύτητας και ενάργειας, καλοζυγιασμένα σε επίπεδο συναισθήματος και λογικής, ρωμαλέα σε επίπεδο παρρησίας και ανατροπής εδραιωμένων πεποιθήσεων και βολικών (μισών) αληθειών. Ο εξαιρετικός αυτός λόγος είναι ένα από αυτά. Το γεγονός ότι το πρόσωπο που τον εξέφερε, κόντρα στο ρεύμα, είναι ο δήμαρχος της πόλης μου με γεμίζει αισιοδοξία, σε μια συγκυρία που το αβασάνιστο συναίσθημα και η δύναμη της «πατριωτικής» αδράνειας τείνει να πάρει για μια ακόμη φορά το πάνω χέρι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *