σε ,

Ο σκληρός ρομαντισμός των Αθηναίων, όπως τον κατέγραψε ο Σπύρος Σμυρνής

Με αφορμή τη συλλογή διηγημάτων του, μας λύνει μερικές απορίες.

Ο Σπύρος Σμυρνής έφτιαξε ένα ταυτόχρονα σκληρό και ρομαντικό αθηναϊκό σύμπαν στο βιβλίο του «Ανθρώπων Σκιες» (εκδόσεις Πνοή), ποτισμένο με μουσική, περιπέτειες, αναμνήσεις και ανατρεπτικούς χαρακτήρες.

Τα 21 σχετικά μικρά διηγήματά του είναι μεν αυτοτελή, αλλά υπάρχει μια αόρατη κλωστή που τα συνδέει. τα διάβασα κυρίως στο λεωφορείο, και μερικές φορές αισθανόμουν πως αν σήκωνα το κεφάλι μου, κάποιοι απ’ τους ήρωες που με τόση ευκρίνεια περιγράφει θα κάθονταν στις παραδίπλα θέσεις, έτοιμοι για ξεφάντωμα, για καβγά ή για να αλλάξουν τον κόσμο.

Του μίλησα με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου που έκανε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη.

-Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρός;

Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω ήθελα να γίνω αθλητικός συντάκτης.

-Και τι θα έλεγες πως έγινες τώρα που μεγάλωσες;

Κάποιος που παλεύει με τις λέξεις. Στα γραπτά θέλω να πιστεύω πως τα καταφέρνω καλύτερα!

-Τι σε έκανε να θελήσεις να αφηγηθείς ιστορίες; 

Αφότου τελείωσα το σχολείο και μπήκα στο Πανεπιστήμιο ξεκίνησα να γράφω κάποια πράγματα που υπήρχαν στο κεφάλι μου και ζητούσαν διέξοδο. Μου άρεσε πολύ να μεταφέρω ιστορίες που είχαν κάτι να πουν. Για να ορίσω μάλιστα αυτό το κάτι μιλάω για αλήθεια και συναίσθημα. Λέξεις που καταλαβαίνουν άπαντες και η ηχώ τους φέρνει κάτι έντονο, κάτι που θες να βγάλεις από μέσα σου και να μοιραστείς.

-Έχει ενδιαφέρον πως επέλεξες να αφηγηθείς ιστορίες μέσω της φόρμας του διηγήματος…

Μου άρεσαν και ως αναγνώστη τα διηγήματα. Να εξιστορήσεις δηλαδή μέσα σε λίγες λέξεις μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Να δώσεις παράλληλα στους ήρωες των ιστοριών σου υπόσταση, δίχως να χρειαστεί ο αναγνώστης να φυλλομετρήσει δεκάδες σελίδες για να δει την εξέλιξη τους.

Ήταν λοιπόν για μένα η μόνη επιλογή αν σκεφτείς ότι οραματιζόμουν τον μελλοντικό αναγνώστη του βιβλίου να ξεκλέβει λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του (στη μετακίνηση του, όταν ταξιδεύει ή λίγο πριν κοιμηθεί) για να διαβάσει μια ακόμη ιστορία.

«Άλλοτε πρωταγωνιστής, άλλοτε παρατηρητής, άλλοτε στο δίπλα τραπέζι, ή στο ίδιο βαγόνι συνταξιδιώτης σε κάθε διήγημα υπάρχω και εγώ» (Φωτο: από την παρουσίαση του βιβλίου)

-Πώς θα περιέγραφες εσύ ο ίδιος το βιβλίο σου;

Μια σειρά από ιστορίες που μιλούν για ανθρώπους που ευτυχώς υπάρχουν δίπλα μας και ανασαίνουν ακόμη. Στην ανάσα τους κρύβουν έρωτα, καύλα, ηδονή, πόνο, απώλεια, γέλιο, φόβο και ένα κόμπο που έχει ανέβει πιο πάνω από το λαιμό τους.

Τους αγαπώ όλους πολύ γιατί κάποια στιγμή προσπάθησαν να τα βάλουν με το σύμπαν ολάκερο για να πάρουν αυτό που ήθελαν. Κάποιοι το πέτυχαν, άλλοι έμειναν να ανακαλούν εκείνη την προσπάθεια.

Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: Αυτοί που παλεύουν διαρκώς να βγάλουν το κεφάλι τους πάνω από τον βάλτο που λέγεται «ζωή» και να ανασάνουν ελεύθερα και αυτοί που τα έχουν παρατήσει καιρό τώρα, γιατί βολεύτηκαν και αναπνέουν πια με μάσκες οξυγόνου. Άνθρωποι, που κάποτε ήταν αγόρια και κορίτσια. Μεγάλωσαν δυστυχώς και μοιάζουν όλο και περισσότερο με τις σκιές τους. Κάποιοι έχουν όνομα, κάποιοι όχι. Βρίζουν, πίνουν, καπνίζουν μανιωδώς, γελούν δυνατά, ερωτεύονται τυφλά, κάνουν σεξ χωρίς προφύλαξη, σκοτώνουν και σκοτώνονται. Είκοσι ένα μικρά διηγήματα αφιερωμένα σε όλους αυτούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

-Πιστεύω πως τα διηγήματά σου έχουν έναν πολύ πετυχημένο συνδυασμό σκληράδας με ρομαντισμό. Θα έλεγες ότι είσαι έτσι και ως άνθρωπος;

Αυτό θα το έλεγαν καλύτερα οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μου αν και δεν σου κρύβω πως αυτοπροσδιορίζομαι σαν ρομαντικός, στα κρυφά συνήθως

-Η μουσική είναι πανταχού παρούσα στις ιστορίες σου. Αν έφτιαχνες ένα soundtrack για το βιβλίο, τι θα έβαζες;

Κάποιον από τους δίσκους του Tom Waits σίγουρα, του Jason Isbell, των City and Colour, Foals,  The National, Alice In Chains, Metallica, Damien Jurado & του Curtis Harding που έχει γίνει «φιλαράκι» μου το τελευταίο διάστημα.

-Πόσο απ’ τον εαυτό σου έβαλες στο βιβλίο;

Έχω βάλει πολύ από δαύτον. Άλλοτε πρωταγωνιστής, άλλοτε παρατηρητής, άλλοτε στο δίπλα τραπέζι, ή στο ίδιο βαγόνι συνταξιδιώτης σε κάθε διήγημα υπάρχω και εγώ!

-Τι σου έμαθε η εμπειρία του γραψίματος;

Μάλλον ότι ο πιο σκληρός κριτής των πράξεων μας είναι το είδωλο που αντικρίζουμε κάθε πρωί στον καθρέφτη. Επίσης θα έλεγα ότι με όποιο τρόπο και αν βγάλεις στο χαρτί απογυμνωμένο, δίχως προβιά κάλυψης τον εαυτό σου, δεν μπορείς να ξορκίσεις τα λάθη σου. Μένουν εκεί να σου υπενθυμίζουν εκείνο το βράδυ, εκείνη την μέρα που όλα πήγαν στραβά και έφταιγες εσύ.

-Αλήθεια, πώς βίωσες την εμπειρία της έκδοσης ενός βιβλίου;

Πρόκειται για ένα χώρο που δεν γνώριζα και ομολογώ πως είναι από τους πλέον δύσκολους. Μοιάζει με ένα δύσβατο μονοπάτι που χαίρεσαι πάρα πολύ και το φέρεις ως παράσημο αν το περπατήσεις ολάκερο. Απαιτεί πολύ χρόνο, χρήμα, συζητήσεις επί συζητήσεων μα θα το ξανάκανα 1000 φορές!

-Πολλοί θεωρούν πως τα βιβλία μπορούν να βοηθήσουν να αλλάξουν μυαλά (και ζωές)…

Αν δεν μπορέσουν να το κάνουν τα βιβλία, η μουσική, ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και κάθε μορφή τέχνης και προβληματισμού τότε άραγε ποιος;

-Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Θέλω να κάνω πολλές παρουσιάσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδος και να καταφέρω να βγάλω ένα μυθιστόρημα που παλεύω καιρό.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

13 points
Upvote Downvote

Total votes: 2

Upvotes: 2

Upvotes percentage: 100.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%

Αφήστε μια απάντηση