Γιάννης Δημητρέλλος
Πέρασα δημοτικό και γυμνάσιο σε εποχές ΠΑΣΟΚ, στο κέντρο του Πειραιά, τουτέστιν είχα νέα sneakers κάθε 5 μήνες, νέα CD για το discman μου και νέα περιοδικά και κόμιξ για όλες εκείνες τις φορές που η Άλγεβρα έδειχνε πιο ανυπόφορη κι από το βιβλίο με τα σήματα που διαβάζουν οι υποψήφιοι οδηγοί. Το λύκειο στα early `00s ήταν επίσης μια όμορφη εποχή.
Το 1ο λύκειο Παλλήνης στο οποίο πήγα, θα μπορούσε να μετονομαστεί σε Beverly Hills, αλλά εκτός τηλεόρασης, κάπου στα Μεσόγεια. Πέρασα καλά σχολικά χρόνια. Όμως η αντιπάθεια μου για την πρώτη μέρα του σχολείου, παραμένει το ίδιο σκληρή και κυνική ως και σήμερα. Με οκτώ ατάκες θα επιχειρήσω να επιστρέψω εκεί που μίσησα: Στον αγιασμό, εποχής λυκείου.
Πρώτη μέρα, δηλαδή Παπάδες
Επιστροφή περίπου 120 χρόνια πριν: Ξεκινώ το πρωί από το σπίτι, πίνοντας ένα νερό που έχει την γεύση του αποχετευτικού συστήματος του Βυζαντίου. «Είναι αγιασμός, για την καλή χρονιά Γιάννη μου» θα σου πει το πρόσωπο που βγήκε στην γύρα για να γεμίσει μπουκαλάκι με αυτό το φρικτής γεύσης υγρό. Το γάλα στα κορνφλέικς έχει ξαφνικά γεύση στιφή και τα ρούχα φοριούνται βαριά, σαν πανοπλία. «Στοιχηθείτε» φωνάζει ένας δάσκαλος, με πόρωση και νεύρα επιλοχία που έχει να πάρει προαγωγή από τα Ίμια. Ένα crew από παπάδες ψέλνουν κάτι ακατανόητα λόγια. Εγώ και οι φίλοι μου είμαστε πιο μίζεροι κι από τα Διάφανα Κρίνα στο «Έγινε η Απώλεια Συνήθεια Μας».
Το κορίτσι εκείνο είναι και πάλι κοντά μου
«Πώς θα της μιλήσω; Τι σκατά να της πω, που έχουμε να ειδωθούμε 3 μήνες; Πότε πρόλαβε και ψήλωσε κι άλλο και μαύρισε κι έγινε ακόμα πιο όμορφη από την τελευταία φορά;» σκέφτομαι καθώς κοιτάζω την Μ, τρείς σειρές μπροστά μου διαγώνια. Στο τέλος του αγιασμού βιάζεται να φύγει. Την περιμένει ο 19χρονος εξωσχολικός με το φρεσκοβαμμένο παπάκι.
Και ο νταής επίσης
Η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς είναι πολύ σημαντική όταν έχω να αντιμετωπίσω το νταή (ή νταήδες) του σχολείου που με έχει βάλει στο μάτι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Τι θα κάνω όταν περάσει από μπροστά μου και με τσεκάρει από την κορυφή ως τα νύχια για να εντοπίσει την φετινή μου «αδυναμία»; Θα επιτεθώ πρώτος; Θα προλάβω να τσεκάρω αν πίσω από τη τσάντα Polo με το χερούλι λεωφορείου, τα λουστραρισμένα και γεμάτα παχιές αεροσόλες NIke και το πουκάμισο με τους φοίνικες που φοράει (και όλα τα κορίτσια του έχουν πει πόσο ωραίο είναι), έχει κάποια αδυναμία; Από το μυαλό μου περνάνε όλες εκείνες οι ultra cool προσβολές που είχα σκεφτεί να του πω, όσο ήμουν διακοπές κι εκείνος ήταν μακριά. Του τις λέω (στην φαντασία μου, ενώ παραμένουμε σε απόσταση δεκάδων μέτρων). Λίγα λεπτά μετά περνάει από μπροστά μου. «Που’σαι ρε; Τι νέα;» μου λέει με βροντερή φωνή. «Όλα καλά, καλή χρονιά να έχουμε!» απαντώ και απορώ από που προήλθε αυτή η ξαφνική χαρά. Δεν χαίρεται, με τσέκαρε μόλις. Προετοιμάζομαι. Δεν ξέρουμε ακόμα τι είναι το bullying, αλλά το ζούμε. Άφοβα. Ενίοτε όχι και τόσο.
Γονείς; Γιατί γονείς;
Είμαστε 16-17 χρονών, είμαστε ξεκάθαρα πολύ μεγάλοι και νιώθουμε περίπου γέροι και υπάρχουν ακόμα συμμαθητές που έρχονται στο σχολείο την πρώτη μέρα με τους γονείς τους. Μα γιατί; ΓΙΑΤΙ;
«Τα ‘μάθες; Το κυλικείο φέτος έφερε μπύρες!»
Πρώτη μέρα στο σχολείο, δηλαδή πρώτη αφορμή για να ακούσεις την πρώτη ενδοσχολική φήμη της χρονιάς, συνήθως σχετικά με το κυλικείο. Τα ζευγαρώματα και οι χωρισμοί έχουν προσωρινά ατονήσει, όπως η σχέση του Ρος με τη Ρέιτσελ όταν έκαναν break. Κλείνω τ’ αυτιά μου σαν τον Οδυσσέα. Όχι άλλο κάρβουνο.
Τώρα τι κάνουμε;
Θα μπούμε στις τάξεις; Θα φύγουμε πάμε για καφέ; Θα μιλήσουμε με άτομα που επιμελώς αποφεύγαμε για τρεις μήνες (δε γίνεται αλλιώς, κάθονται στο παραδιπλανό θρανίο). Πάντα κάθε χρόνο, αφού ο παπάς τελειώσει το κήρυγμα και πριν ο διευθυντής πάρει το μικρόφωνο, υπάρχει πάντα αυτή η αμήχανη στιγμή, αυτό το «κενό». Κύριοι καθηγητές, πάρτε μια απόφαση.
Το πραγματικό σχολείο
Το πραγματικό «σχολείο» ξεκινάει όταν χτυπήσει το κουδούνι του φροντιστηρίου. Οι καθηγητές των μαθηματικών από την πρώτη κιόλας μέρα θα δώσουν εξισώσεις προς επίλυση, αυτοί της Φυσικής θα μιλήσουν για Coulomb to Joule όπως οι ράπερ απαγγέλουν με ρίμα για χρήμα και οι Φιλόλογοι θα σε ρωτήσουν σίγουρα αν θυμάσαι πως κλείνεται το ρήμα «ειμί». Στο μεσοδιάστημα, πρέπει να προηγηθεί κάτι που θα μας δώσει δυνάμεις. Μια ένεση αδρεναλίνης.
Φραπέ με γάλα, φραπέ με παγωτό ή φραπέ με baileys;
Στην καφετέρια είναι όλες οι κλίκες του σχολείου μαζεμένες. Είναι η Μ με τον εξωσχολικό που φοράει και σκουλαρίκι και έχει κάνει ΚΑΙ τατουάζ στο μπράτσο, είναι ο νταής, είναι εκείνες οι παρέες που τσακώθηκα πέρυσι στην τριήμερη κι ακόμα δεν τα έχουμε βρει. Μαζί με τους δύο φίλους μου, παραγγέλνω φραπέ, δυνατό. Κάποιος καπνίζει. Εγώ πρώτα του κάνω τρακα, μετά συνειδητοποιώ πως δεν έχω μάθει να κατεβάζω τον καπνό και η πίσσα του τσιγάρου με το γάλα του πρωινού και την ενδιάμεση – ανομολόγητη- πείνα μου, δημιουργεί έναν βουβό πόνο στο στομάχι μου. «Την επόμενη φορά χωρίς baileys ο καφές, γαμώτη μου» σκέφτομαι.
H Επόμενη Μέρα
«Όλα καλά, 89 μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα, νεράκι θα περάσουν» σκέφτομαι καθώς φοράω τη τσάντα και προσπαθώ να συνηθίσω την πρωινή ξυνίλα από το γάλα. «Ίσως μ’ ένα τσιγάρο τράκα να ισορροπήσω» σκέφτομαι, καθώς στιβάζω τις σημειώσεις του φροντιστηρίου για τη νέα χρονιά, σε νέο ράφι. Στο μυαλό μου ξανά οι Puressence, τα Ξύλινα Σπαθιά κι εκείνο το κορίτσι που ερωτεύτηκα το καλοκαίρι, μέχρι που μου αποκάλυψε ότι και ακούει Αντώνη Ρέμο και τα’χει με 20χρονο εξωσχολικό. Καμία τύχη. Δε γαμιέται. Υπάρχει κάτι σ’ αυτή τη φθινοπωρίνη μιζέρια που με γεμίζει και με κάνει πιο δυνατό από ποτέ. Φτύνω μελάνι από το νέο μου στυλό στα νέα μου τετράδια, σκαρώνω καλλικατζούρες με τους στίχους από το Πάρε Με Μαζί Σου. Όλα θα πάνε καλά. Μπορεί και όχι.