Άρης Δημοκίδης
Ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής, δάσκαλος, ερευνητής. Γεννήθηκε στην Λωζάννη της Ελβετίας. Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπετεύει απ’ την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα. Στην Αίγυπτο συναντάει τον Σεφέρη και μετά από προτροπή του ταξιδεύει στο Λονδίνο. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας, εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, όπως του Ελύτη και του Εμπειρίκου. Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.
Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό Πάλι. Αυτοεξόριστος λόγω της χούντας, το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑ όπου διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο – θέση που κράτησε για 25 χρόνια.
Το 1983 βραβεύεται με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τις Μερικές Γυναίκες (είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε επίσης αρνηθεί να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών).
Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.
Όταν έκλεισε τα 94, έγινε ενεργός στο Facebook.
Ανέβαζε gifs όπως το παρακάτω…
…σκόρπια λόγια, και πολλές εικόνες. Θα συνέχιζε να χρησιμοποιεί το fb για μερικά χρόνια ακόμη, μέχρι και το θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 2019.
Να μερικές απ’ τις εικόνες που είχε βάλει στο Facebook του.
(οι τίτλοι είναι δικοί του)
1. The woman violin
2. αν ήμουν τρένο….
3. Υεμένη
4. ELIA MAUCERI
5. Francois Boucher, Jeanne-Antoinette Poisson (Madame de Pompadour), 1756, Alte Pinakothek, Munich, oil on canvas, 212 x 164 cm
6.
7. «H Ζωη αρχιζει στην αλλη πλευρα της Απελπισιας» – Ζαν Πολ Σαρτρ
8. Edward Hopper, Wellfleet Road, 1931
9. Το ωραιότερο κόσμημα της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδος – μέλισσας η οποία λατρευόταν στο ανατολικό Αιγαίο και στην Κρήτη
Το κυρίως σώμα της μέλισσας , με τα κρητικά ιερογλυφικά που φέρει, αναφέρει ότι έχουμε λατρεία, της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδος , μετά της Μεγάλης μητέρας Ρέας, η οποία εμφανίζεται εδώ, με το κρητικό ιερογλυφικό do, ως θεά των τοκετών. Πίσω από το κεφάλι της μέλισσας γράφει με τέσσερα κρητικά ιερογλυφικά te, το όνομα και την λατρεία της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδος. Στο κούτελο της μέλισσας έχουν τοποθετήσει ένα όμορφο χρυσό, κρητικό ιερογλυφικό te, το οποίο αναφέρει ότι είναι η θέα Αρτέμιδα. Επίσης και κάτω από της κοιλιά της μέλισσας , γράφει με τέσσερα κρητικά ιερογλυφικά να γίνεται λατρεία της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδος. Τέλος το κεντρί της μέλισσας σχηματίζει το κρητικό ιερογλυφικό mo, για την μογοστόκο Αρτέμιδα (θεά των τοκετών).
10. Δεν είναι Ντε Κίρικο, αλλά Κάρλο Καρά/ δικαίως διαμαρτυρόταν λοιπόν πως ο Καρά τον αντιγράφει ασυστόλως
11. Από το “Διάσωση Αρχείου Κρατικής Τηλεόρασης”:
Η Σεμίνα Διγενή – Digeni C Semina, στην εκπομπή (μαγκαζίνο) “Σάββατο μία και μισή” με παρουσιαστή και παραγωγό τον Χρήστο Οικονόμου, που προβλήθηκε την περίοδο 1980-1984.
12. «Μια εμπειρία που βγαίνει από επτά μοναξιές…» – Φ. Νίτσε
13. The Concert in the Egg – Hieronymus Bosch
14. ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ Τοιχογραφία από το δωμάτιο Β1, με αντιλόπες
Μια παράσταση η οποία γράφει με κρητικά ιερογλυφικά: λατρεία της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδος – κόρης, θεάς των τοκετών, πότνιας θηρών. Πάνω από τις αντιλόπες είναι τέσσερεις ζώνες, οι οποίες λένε , λατρεία της Μεγάλης μητέρας Αρτέμιδας – κόρης. Μέσα στις δύο πάνω ζώνες, υπάρχει πολλές φορές το κρητικό ιερογλυφικό to, το οποίο χαρακτηρίζει την Μεγάλη μητέρα Αρτέμιδα – κόρη (γιατί έχουν μπλε χρώμα) , θεά των τοκετών (τόκο). Πιθανόν οι δύο κάτω ζώνες , στις οποίες το σκούρο χρώμα φαίνεται σε ελάχιστα σημεία, να αναφέρεται στην κυρίαρχο θεά της Σαντορίνης, την Αρτέμιδα Δίκτυννα.
15.
16. The word is the world.
17. Από Manuela Papatakis Father & me on holidays in Hydra Greece
(i was about 13 years old) period between his films: “Les Abysses” and “Les Pâtres du Désordre” © Manuela Papatakis
18. Jean-Baptiste Mondino, “Subway Angel”, 2000
19.
20. Την εικόνα του αγάλματος του Κωστή Παλαμά, ο Βαλαωρίτης την ανέβασε μαζί με αυτό το ποίημα
“Ἔρθης δὲν ἔρθης” (Κωστής Παλαμάς)
Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική.
Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω καὶ θἀνασταίνομαι -μιλῶ, μένω-
μὲ τὴ μιλιά σου· ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ σ᾿ ἀγκαλιάζω
καὶ μὲ τὴ σκέψη μου θὰ ταιριάζω τὴ ζωγραφιά σου.
Νύχτα. Στὸ χῶμα θὰ πάω νὰ ψάξωτὸ πάτημά σου νὰ βρῶ, θὰ δράξω
γῆ μέσ᾿ στὴ φούχτα νὰ τὴ φιλήσω, κι ἀπὸ κλωνάρια κι ἀπὸ χορτάρια
μέσα στὰ χέρια δροσιὰ θὰ κλείσω, σὰν ἀπ᾿ τὴ σάρκα κι ἀπ᾿ τὴ δροσιά σου.
Πέρα τῆς χώρας ἀνάρια ἀνάρια, παιζογελώντας με, τὰ λυχνάρια
θὰ μ᾿ ἀχνοστέλνουν τὸ φάντασμά σου.
Μ᾿ ὅλα της νύχτας τὰ λυχνιτάρια θὰ ψάξω νἅβρω τὸ πέρασμά σου.
Καὶ μὲ τὸ σεῖσμα τἀχνοῦ τοῦ τρόμου ἢ μὲ τὸ κάρφωμα ἐκστατικό,
στὴ γνωρισμένη πλαγιὰ τοῦ δρόμου, ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ καρτερῶ.
Τρελὸ καρτέρι, καὶ ὁλόγυρά μου ἡ κρυφὴ νύχτα καὶ ἡ σιγανή·
μόνο γιομάτη θὰ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου ἀπὸ τὴν ψάλτρα σου τὴ φωνή.
Καὶ οἱ στρατολάτες ποὺ θὰ περνᾶνε, καὶ ὅσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι ἀπὸ σένα θὰ μοῦ μηνᾶνε, καὶ θὰ μοῦ παίρνουν κάτι ἀπὸ σένα.
Γιὰ σὲ ξανἅβρα καὶ ξαναπῆρα τῶν εἴκοσί μου χρονῶν τὴ λύρα,
κ᾿ ἔρριξ᾿ ἀπάνου στοὺς λυγισμένους μου ὤμους τοῦ πλάνου
πάθους ἀπότομα τὴν πορφύρα.
Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί, τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.
Στερνὴ κατάρα, μοῖρα κακὴ τούτ᾿ ἡ λαχτάρα, κοντά, μακριά σου,
ἢ σπλαχνισμένου ἀγγέλου εὐκὴ νὰ ξεψυχήσω μὲ τ᾿ ὄνομά σου;
Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
στὴν ἔρμη ἀπάνου πέτρα θὰ γείρω,
Ἴσκιε, στὰ πόδια σου τὸ κορμί…
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: