Σταματίνα Σταματάκου
Σαν παραμύθι με αίσιο τέλος μοιάζει η ζωή του Κρίστιαν, ή άλλως, “Christian the lion”, από το γνωστό ντοκιμαντέρ “The Lion Who Thought He Was People (1971)”.
Το 2006, μια χρονιά αφού ιδρύθηκε η παγκόσμια πλατφόρμα του YouTube, ένα βίντεο που αναρτήθηκε σε αυτήν διαδόθηκε με ταχύτητα φωτός και έμελλε να γίνει από τα πιο δημοφιλή στον κόσμο. Το βίντεο που κέρδισε την έκπληξη και τον θαυμασμό εκατομμυρίων ανθρώπων, απεικονίζει ένα λιοντάρι μεγάλου μεγέθους πλήρως ανεπτυγμένο το οποίο τρέχει ευτυχισμένο στην αγκαλιά δύο ανδρών στη μέση της φύσης της Αφρικής.
Το viral (για την εποχή του) βίντεο, με την φοβερή επανένωση:
Christian the Lion: Original Viral Video
This is the true story of Christian the lion, from the documentary “The Lion Who Thought He Was People (1971)”. I simply cut and edited the video (owned by M…
Το πρωτόγνωρο περιεχόμενό του έκανε όσους το έβλεπαν να αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν η άγρια ζωή να καλωσορίζει στο περιβάλλον της το ανθρώπινο είδος με αυτό τον τρόπο και να χάνεται στην αγκαλιά και στα χάδια του σαν ένα κουτάβι, που ως γνωστόν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των οικόσιτων ζώων.
Η ιστορία των τριών φίλων όμως κρατά από τη δεκαετία του ‘60.
Ο Christian the lion εξαγοράστηκε αρχικά από το Harrods, που είχε έναν -πλέον ανενεργό- ζωολογικό πάρκο στο Ilfracombe. Είναι ένα λιοντάρι που γεννήθηκε σε αιχμαλωσία και αγοράστηκε, στις 12 Αυγούστου 1969, από τους Αυστραλούς, John Rendall και Anthony “Ace” Bourke από το πολυκατάστημα Harrods στο Λονδίνο για 250 γκινέα/262 λίρες,.
Στη σύγχρονη εποχή η εμπορία άγριων ζώων είναι παράνομη και ακόμα στην περίπτωση που αυτή καθίσταται νόμιμη τα ζώα αποκτούνται με νόμιμο τρόπο αποσυρόμενα από το φυσικό του περιβάλλον. Αντιθέτως τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70, η ανταλλαγή και εμπορία άγρια ζωής άνθιζε σε μέρη όπως το Λονδίνο.
Ήταν το 1969 όταν ο John Rendall και ο φίλος του, Anthony “Ace” Bourke είδαν ένα μικρό λιοντάρι τριών μηνών προς πώληση στην περιοχή του Λονδίνου. Η αγάπη για τη φύση αλλά και το νεαρό ζώο τους έκανε να θέλουν να το αγοράσουν και να το φέρουν σπίτι τους στην Chelsea. Το ονόμασαν Christian (Κρίστιαν) σαν μία ειρωνεία, ένα βιβλικό αστείο.
Οι δύο Αυστραλοί που είχαν μετακομίσει πρόσφατα στο Λονδίνο επισκέφθηκαν περισσότερο από περιέργεια το Harrods που είχε αρχίσει να πουλά εξωτικά ζώα όπως φίδια, μαϊμούδες, ακόμα και πούμα. Ήταν μια άλλη εποχή καθώς οι πωλήσεις εξωτικών ζώων τότε επιτρέπονταν.
Ο Rendall και ο Bourke, μαζί με τις φίλες τους Jennifer Mary Taylor και Unity Jones, φρόντισαν το μεγαλοπρεπές αιλουροειδές. Καθώς μεγάλωνε, οι άντρες μετέφεραν τον Κρίστιαν στο κατάστημά τους με έπιπλα – που κατά σύμπτωση ονομάστηκε “Sophistocat”.
Η φροντίδα για ένα μικρό λιοντάρι έμοιαζε με αυτή μιας γάτας που απλώς ήταν πολύ μεγαλύτερη. Είχαν προμηθευτεί ένα τεράστιο κουτί το οποίο προοριζόταν για τις ανάγκες υγιεινής του ζώου, το τάιζαν μπριζόλες και κοιμόντουσαν μαζί. Η μεγάλη αυτή γάτα ήξερε να συμπεριφέρεται και να κινείται καταλλήλως στο περιβάλλον το οποίο μεγάλωνε. Συνήθιζε να παίζει με παιδιά και επιτρεπόταν η είσοδος της ακόμα και στα πιο πολυτελή εστιατόρια προκειμένου να απολαύσει ένα δείπνο με το αγαπημένο της έδεσμα.
Όσο όμως ο Κρίστιαν μεγάλωνε ο John και ο Ace γνώριζαν ότι έφτανε ο καιρός που το αγαπημένο τους κατοικίδιο δε θα χωρούσε πλέον στο μαγαζί με τα έπιπλα. Με την πάροδο του χρόνου και την ενηλικίωσή του ζώου γινόταν όλο και πιο δύσκολο αυτό να ελεγχθεί και να χειραγωγηθεί, ενώ αυξανόταν και το κόστος φροντίδας. Όσο ευγενικό και μετρημένο ήταν στις κινήσεις του το ζώο, πάντα υπήρχε ο φόβος πως μία λάθος του κίνηση μπορούσε να αποβεί μοιραία.
Η ιδέα της μετακίνησής του ήρθε από την Virginia McKenna και τον Bill Travers, το τηλεοπτικό ζευγάρι από την ταινία “Born Free”, που έπειτα από μία επίσκεψή στο κατάστημα των φίλων, πρότειναν ότι θα ήταν πιο ορθό ο Christian να αφεθεί ελεύθερος.
Ταξίδι στην Αφρική
Έτσι, αργότερα «μετακόμισε» στην αφρικανική άγρια φύση. Συγκεκριμένα, ο Rendall και ο Bourke απευθύνθηκαν στον George Adams, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη μεταφορά, την εξοικείωση και την ενσωμάτωση του ζώου στην άγρια ζωή. Ο τελευταίος, ήταν Βρετανός οικολόγος και υπέρμαχος των λιονταριών στην Κένυα, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του Τζόι μεγάλωσαν και απελευθέρωσαν τη λιονταρίνα Έλσα. Συμφωνήθηκε να επανενσωματώσουν τον Christian στην άγρια φύση, στο συγκρότημα τους στο Εθνικό Καταφύγιο Κόρα.
Ο Christian έχει συνηθίσει να ζει σαν κατοικίδιο με αποτέλεσμα να χρειαστεί μέριμνα για να έρθει σε επαφή με με το πραγματικό φυσικό του περιβάλλον. Έτσι η υπηρεσία για την άγρια ζωή στην Κένυα ανέλαβε τη μεταφορά του λιονταριού από το Λονδίνο στα δάση της Αφρικής. Αυτή η διαδικασία όχι μόνο δεν ήταν εύκολη αλλά δεν ήταν και καθόλου γρήγορη – χρειάστηκαν μήνες για να συγκεντρωθούν οι απαραίτητες άδειες και να μεταφερθεί σε άλλη Ήπειρο.
Εν τέλει, ο Christian μεταφέρθηκε με αεροπλάνο στην Κένυα. Το ζώο το οποίο είχε μεγαλώσει μέσα στην πολυτέλεια καλούνταν τώρα να προσαρμοστεί στη ζωή και στις απαιτήσεις της άγριας φύσης. Η πρώτη του νύχτα ήταν σε μία σκηνή, σε ένα κρεβάτι με τον Ace και τον John. Το αγαπημένο τους κατοικίδιο έδειχνε ενδιαφέρον για το φυσικό περιβάλλον της Αφρικής αλλά εκείνοι φοβόντουσαν πως αυτό θα βρεθεί σε κίνδυνο.
Παρόλα αυτά, δεν έδειξε ποτέ επιθετικότητα προς άλλα ζώα όπως κροκόδειλους και ιπποπόταμους. Ο Άνταμσον σύστησε τον Κρίστιαν σε ένα μεγαλύτερο αρσενικό λιοντάρι, το “Boy”, που είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία μεγάλου μήκους Born Free και έπαιξε εξέχοντα ρόλο στην ταινία – ντοκιμαντέρ The Lions Are Free, ενώ στη συνέχεια, γνωρίστηκε και με ένα θηλυκό λιοντάρι, την Katania για να ενσωματώνεται στην αγέλη.
Τον πρώτο χρόνο διαμονής του, ο Κρίστιαν έμαθε πολλά. Αν και δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος, όλα τα ζωώδη ένστικτα ήταν εκεί, επιβίωσε τον πρώτο χρόνο και το δεύτερο αλλά και πέρα από αυτούς.
Η επανένωση που θα γινόταν viral 35 χρόνια αργότερα
Όταν ο John και ο Ace πληροφορήθηκαν για την επιτυχημένη επανενσωμάτωσή του (αναφέρεται σε ορισμένα άρθρα εφημερίδων το 1971 και από τον George Adamson το 1972), ένα χρόνο αφότου ο Άνταμσον απελευθέρωσε τον Κρίστιαν στη φύση, οι πρώην “ιδιοκτήτες” του αποφάσισαν να τον αναζητήσουν και γυρίστηκε στο ντοκιμαντέρ “Christian, The Lion at World’s End” που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως “Christian the Lion”.
Παρά τις συστάσεις και τις συμβουλές για το αντίθετο, το 1971, οι δύο φίλοι επισκέφθηκαν την Κένυα να τον δουν στο φυσικό του περιβάλλον. Ο Adamson προετοίμασε τον Rendall και τον Bourke ότι ο Christian μπορεί να μην τους θυμάται. Έτσι, διατηρώντας τις αμφιβολίες τους, επέλεξαν να επιχειρήσουν μια επίσκεψη και τότε ήταν που γυρίστηκε το επίμαχο βίντεο. Η επανένωση περιγράφεται λεπτομερώς σε άρθρα εφημερίδων της εποχής.
Όταν εκείνος τους πρωτοαντίκρισε, του πήρε ένα λεπτό για να τους αναγνωρίσει, αλλά όταν αυτό συνέβη έγινε ξανά το παιχνιδιάρικο μικρό κουτάβι που είχαν φέρει στο σπίτι την πρώτη μέρα το 1969. Η ταινία δείχνει το λιοντάρι στην αρχή να πλησιάζει προσεκτικά και στη συνέχεια να χοροπηδά παιχνιδιάρικα πάνω τους, να στέκεται στα πίσω πόδια του και να τυλίγει τα μπροστινά του πόδια γύρω από τους ώμους τους, ενθουσιασμένος που τους είδε ξανά. Στο ντοκιμαντέρ φαίνονται επίσης δύο λέαινες να τους υποδέχονται, η Μόνα και η Λίζα, και ένα ανάδοχο μικρό που τους καλωσορίζει.
To τέλος του ντοκιμαντέρ
Christian the lion – Full ending
In 1969 a young Australian, John Rendall and his friend Ace Bourke, bought a small lion cub from Harrods pet department, which was then legal. ‘Christian’ w…
Η τελική μοίρα του Κρίστιαν είναι άγνωστη μέχρι και σήμερα. Ο Christian έφυγε από το προστατευόμενο περιβάλλον του και για τελευταία φορά εντοπίστηκε το 1973 να οδεύει με κατεύθυνση βόρεια, διασχίζοντας τον ποταμό Tana, προς το Εθνικό Πάρκο Meru. Οι παντοτινοί φίλοι του ελπίζουν πως βρήκε τη δική του αγέλη, έζησε μία μακρά και υγιή ζωή και οι απόγονοι του θα συνεχίσουν να ζουν στη σημερινή Κένυα.
Τα λιοντάρια έχουν μέση διάρκεια ζωής από 10 έως 20 χρόνια, οπότε ο Christian πλέον δε βρίσκεται στη ζωή. Σίγουρα όμως αγαπήθηκε όσο κανένα άλλο από τα πλάσματα μιας ζούγκλας και η σχέση αυτή κατάφερε να υπερβεί τα πιο άγρια ένστικτα και να ανατρέψει τους κανόνες της φύσης.
Μια συγκινητική ιστορία για τη φιλία και την ευγνωμοσύνη που, μέσα στη σπανιότητά της, μας κάνει άλλους να αναρωτιόμαστε και άλλους να σιγουρευόμαστε πως η αληθινή αγάπη μπορεί να έχει 4 πόδια, το τριπλάσιο μέγεθος από εμάς, να νιαουρίζει, να γαβγίζει ή ακόμα και να βρυχάται και μπορεί να κρατήσει μια αιωνιότητα.