Δημήτρης Καβατζικλής
Η Pennie Smith δεν ήταν φαν. Και ίσως ήταν αυτό που την έκανε την τέλεια φωτογράφο για τους Clash. «Δεν της άρεσε ιδιαίτερα η ροκ μουσική», γράφει ο Rob Walker στον Guardian, «δεν κοιτούσε με δέος τα θέματα της και δεν αγάπησε ιδιαίτερα το πιο διάσημο στιγμιότυπο της καριέρας της, την εμβληματική φωτογραφία του μπασίστα Paul Simonon στο Palladium της Νέας Υόρκης, λίγα δευτερόλεπτα πριν σπάσει το μπάσο του. «Μου φάνηκε εντελώς εκτός εστίασης», σχολίασε η Smith όταν ο Joe Strummer επέμενε να τη χρησιμοποιήσει για το εξώφυλλο του θρυλικού διπλού LP London Calling. «Αλλά ο Joe δεν δέχτηκε. Είπε, αυτή είναι η φωτογραφία που θα χρησιμοποιήσουμε», λέει το openculture.
Αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο, αν και η Smith εξακολουθεί να έχεις τις αμφιβολίες της: «Χαίρομαι που την τράβηξα», λέει, «αλλά το έχω λίγο βάρος στο λαιμό μου. Συνεχίζει να επιστρέφει και να με χτυπά στο πίσω μέρος του κεφαλιού, άλλες φορές ωραία, κι άλλες ενοχλητικά. Το χτύπημα του κεφαλιού όμως είναι ο στόχος των εξωφύλλων της πανκ και «η οργή και η αντίδραση της πανκ ροκ ήταν πάντα εύκολο να αναπαρασταθεί οπτικά», λέει ο Noah Lefevre στο παρακάτω βίντεο. Η λήψη της τέλειας πανκ φωτογραφίας, ωστόσο, βασίστηκε σε μια σειρά συμπτώσεων που συνέλαβαν στη λήψη μια τόσο μοναδικής φωτογραφίας.
Δείτε το βίντεο του Polyphonic «Πώς φτιάχτηκε το εξώφυλλο του London Calling»
Η Smith αναγκάστηκε να παραβρεθεί στη συναυλία, παρόλο που είχε κανονίσει να βγει με φίλους. Αποφάσισε επίσης να αλλάξει θέση και να σταθεί στην πλευρά του Simonon στη σκηνή αντί προς τον κιθαρίστα Mick Jones. «Και μετά, ήταν η ίδια η συναυλία», εξηγεί ο Lefevre, «Στο Λονδίνο, οι Clash έπαιζαν σε γνωστά πανκ μπαρ και κλαμπ με όρθιο κοινό. Στην πρώτη περιοδεία τους στις ΗΠΑ το 1979 βρέθηκαν να παίζουν σε θέατρα με καθισμένο κοινό. Το Palladium ήταν ένας τέτοιος χώρος. Οι σεκιουριτάδες έσπρωχναν τους θεατές προς τα πίσω για να καθίσουν στις θέσεις τους»
Ακούστε ολόκληρη τη συναυλία εδώ και τον ήχο του μπάσου στο 1:08:10
Το καθισμένο κοινό χάλασε την ατμόσφαιρα. Μέχρι το τέλος του σόου, «η απογοήτευση του Paul μετατράπηκε σε θυμό», σημειώνει το Snap Galleries, «και μετά τα έχασε τελείως. Το ρολόι του σταμάτησε στις 9:50 μ.μ.». Η Smith θυμάται να τον βλέπει ξαφνικά να γυρίζει προς αυτήν. «Είχε πολύ κακή διάθεση και δεν του άρεσε καθόλου όλο αυτό». Ξαφνιασμένη τράβηξε τη φωτογραφία. «Δεν ήταν επιλογή μου. Το δάχτυλό μου πήγε από μόνο του». Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ιδανική φωτογραφία για το εξώφυλλο του London Calling.
Ήταν ιδέα του εικονογράφου Ray Lowry να χρησιμοποιήσει τη γραμματοσειρά του πρώτου δίσκου του Έλβις «καλώντας πίσω στις ρίζες της πανκ ροκ», που γεννήθηκε από τους rockabilly της δεκαετίας του ’50. «Η πανκ και η rock and roll έχουν την ίδια πολιτιστική σημασία», λέει ο Lefevre, αλλά οι Clash αυτοανακηρύχθηκαν ως «καθαριστές της παράδοσης», αφαιρώντας την «επιτηδευμένη Beatlemania» και αντικαθιστώντας την με στοχευμένη οργή.
Η συνέντευξη του Paul Simonon για την ιστορική στιγμή
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ