Γιάννης Δημητρέλλος
Η πρώτη κινηματογραφική ταινία στην οποία συμμετείχε ο Στέλιος Μάινας, ήταν η «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περράκη, από το μακρινό 1984. Ακολούθησε το θρυλικό «Βίος και Πολιτεία» του ίδιο σκηνοθέτη, τρία χρόνια μετά. Το 1988, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Κόρρα, ο 64χρονος σήμερα, ηθοποιός, αποπειράθηκε κάτι αρκετά διαφορετικό και ίσως, όχι και τόσο εμπορικό (τουλάχιστον ως προς τα δεδομένα εκείνης της εποχής). Ο Λιποτάκτης περιέγραφε μια σχέση μεταξύ δύο αντρών, του Χρήστου και του Μανώλη, ο ένας προερχόμενος από την Αθήνα και ο άλλος από την επαρχία.
Αυτή είναι η υπόθεση της ταινίας Λιποτάκτης – αντιγράφουμε τη σύνοψη από το site του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:
«Τοιχογραφία μιας σύγχρονης επαρχιακής λουτρόπολης, σχόλιο στην ελληνική κοινωνία και η ομοφυλοφιλική σχέση δύο νέων, μέσα από το βλέμμα του Χρήστου από την Αθήνα που παρακολουθεί τα γεγονότα, τους ανθρώπους και την κωμόπολη στην οποία πηγαινοέρχεται, καθώς όλα τον γοητεύουν και τον απωθούν ταυτόχρονα. Ο άλλος, ο Μανώλης, έχοντας λιποτακτήσει από τον στρατό, γυρίζει στο πατρικό σπίτι του. Ο ανυπότακτος αφομοιώνεται σιγά σιγά από τον μικροαστικό κοινωνικό περίγυρο, καθώς θριαμβεύουν ο εύκολος πλουτισμός και η κρίση των αξιών. Υποκρισία, μιζέρια, εμπορευματοποίηση των πάντων, απουσία πνευματικών και καλλιτεχνικών ερεθισμάτων, ολοκληρώνουν το αδιέξοδο.
Η ταινία διασχίζει τη γεωγραφία της ομοφυλοφιλίας, στηριγμένη στην ωμότητα των διαλόγων και το στέρεο σενάριό της, για να διεισδύσει στο εσωτερικό των ηρώων και του κοινωνικού μικρόκοσμου, γυρεύοντας να συναντήσει την αυθεντικότητα και την ποίηση της καθημερινής ζωής. Μακρινές επιδράσεις του ιταλικού νεορεαλισμού, αμεσότητα και δύναμη αφηγηματική. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Βερολίνου (Πανόραμα) και κέρδισε το βραβείο στο Φεστιβάλ του Τορίνο».
Τι είναι όμως ο Λιποτάκτης;
Η ταινία προβάλλει με αχνές γραμμές μια queer σχέση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, αν και δεν ενδιαφέρεται τόσο να αναδείξει αυτο το θέμα, όσο τη λιποταξία του πρωταγωνιστή από το στρατό και την επιστροφή σε μια γκρίζα ζωή στην επαρχία, με τον Χρήστο (Μάινας) να στέκει μετέωρος: Ίσως θέλει να αποδράσει από την πόλη για να ζήσει μαζί του, ίσως όμως και να προτιμά να παραμείνει στον μικρόκοσμο του. Ο Λιποτάκτης έχει μια έντονη μελαγχολία, μια πνιγηρή ατμόσφαιρα που φαίνεται και σε πολλές ακόμα «εναλλακτικές» ταινίες εκείνης της εποχής. Σίγουρα, αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον φιλμικό πείραμα, από τα παράξενα που έχει επιχειρήσει ο Στέλιος Μάινας.
Η ταινία:
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ποιος θρύλος του παλιού ελληνικού κινηματογράφου είσαι; – Μικροπράγματα
Είσαι Βέγγος, Βουγιουκλακη, Χόρν ή Καρέζη; Απάντησε στις ερωτήσεις και ανακάλυψέ το