σε , ,

Μα πώς τα κάνει; Όταν ο Ξανθός Μάγος μας κάλεσε στο κάστρο του κι αφηγήθηκε τη ζωή του

Ένα μεγάλο φωτορεπορτάζ για τον πιο σπλάτερ Έλληνα του κόσμου

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: LIFO.gr / Πρώτη δημοσίευση 2009

Τον ήξερα απ’ την τηλεόραση και πάντα με τρόμαζε – μου ανακάτευε το στομάχι. Δεν τολμούσα να δω τα σόου του και δεν ήθελα να τον γνωρίσω ποτέ κοντά.

Και τώρα, καθώς η συρόμενη είσοδος κλείνει πίσω μου και παγιδεύομαι στη φάρμα του Ξανθού Μάγου στη Χαλκιδική, νιώθω πως δεν είμαι πια στην Ελλάδα. Κάτι εξωφρενικά τεράστια σκυλιά με έχουν βάλει στο μάτι. Η φάση είναι συναρπαστική και τρομακτική ταυτόχρονα, όπως άλλωστε και τα σόου του Ξανθού Μάγου που έγινε παγκοσμίως γνωστός για τα σπλάτερ, γεμάτα αίμα, νούμερά του στα οποία κοβόταν με ηλεκτρικά πριόνια.

Το σπίτι είναι τελείως αλλοπρόσαλλο: απέξω μοιάζει με μπλε και χρυσό πύργο του λούνα παρκ, και μέσα με ποπ καλειδοσκόπιο όπου η Δυναστεία συναντά το Twilight Zone. Στο τεράστιο σαλόνι ακούγεται ο ήχος ενός καταρράκτη. Γνωρίζω την τέλεια οικογένειά του και σκέφτομαι πως η ζωή τους θα μπορούσε να γίνει ριάλιτι, σαν το The Osbournes – μόνο που αυτό το ριάλιτι θα ΗΤΑΝ ενδιαφέρον…

Βλέπω γύρω μου: αρχαιοελληνικά αγάλματα από χρυσό, χαλιά από λιοντάρια, μικροσκοπικές καραμπίνες, έναν μεγάλο Αη Βασίλη με σαξόφωνο, δεκάδες τεράστια μπιμπελό απόκοσμης πολυτέλειας, πόρτες που μοιάζουν να μην οδηγούν πουθενά, κινούμενους πίνακες, ένα σωρό κουφά σουβενίρ, σκηνικά βγαλμένα από κάποια θρίλερ εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων – ακόμα και το δωμάτιο της τουαλέτας είναι κυκλικό!

«Τι φανταζόσουν;» είναι το πρώτο πράγμα που μου λέει μπαίνοντας, βλέποντάς με έτσι ψαρωμένο. «Στο σπίτι του μάγου ήρθες. Δεν το περίμενες πως θα ‘ταν μαγικό;»

(εικόνες του εσωτερικού, που βρήκα στο ίντερνετ)

-Έχεις αποσυρθεί τώρα ε;

Έχω αποσυρθεί και ζω μια ήσυχη ζωή εδώ, στον κόσμο μου.

-Κι όμως, καθώς ερχόμουν εδώ στη Χαλκιδική με το αυτοκίνητο σε είδα σε αφίσες. Για το Τσίρκο Ρόμα.

Ναι, επέστρεψα εκτάκτως, μετά από τρία χρόνια, ενώ δεν το είχα ανάγκη… Ξέρεις γιατί; Οι οικολόγοι διαμαρτύρονται για τα τσίρκο που έχουν ζώα και αυτό το ιταλικό τσίρκο αποφάσισε να μην φέρει τα ζώα του. Και, ξέρεις, αυτοί ποντάρουν συνήθως στα ζώα. Οπότε αν δε συμμετείχαν τα ζώα, το υπόλοιπο πρόγραμμά τους ήταν ένας κλόουν κι ένα ακροβατικό. Πώς θα κάλυπταν δύο ώρες με μόνο δύο νούμερα; Και μου είπαν έλα να κάνεις ένα magic show για να γίνει δυνατό το πρόγραμμα.

-Μη μου πεις ότι έκανες τα κόλπα με τα μαχαίρια και τα black & decker μπροστά στα παιδάκια που έρχονταν στο τσίρκο!

Όχι, όχι, έκανα διάφορα άλλα μαγικά κόλπα, έχω τεράστιο ρεπερτόριο πέρα απ’ τα θρίλερ κόλπα μου. Ποτέ δεν έχω τρακ – είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου. Κατάλαβα όμως πόσο μου είχαν λείψει οι παραστάσεις, η αδρεναλίνη, τα φώτα, το χειροκρότημα…

-Εδώ στο κτήμα έχετε άγρια ζώα…

Ναι, είμαστε πολύ φιλόζωοι

[Γνωρίζοντας τα προβλήματά του με τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ που τον κυνηγούσε για όλα τα -παράνομα;- άγρια ζώα που κρατά στο σπίτι του, προσπαθώ να το παίξω αντι-οικολόγος, για να τον κάνω να μου ανοιχτεί. Τότε συνειδητοποιώ πως η τσάντα μου -μια γαλάζια τύπου Polo- τσάντα είναι αγορασμένη απ’ το Καταφύγιο του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ στο Νυμφαίο.

Βάζω το πόδι μου μπροστά κι ελπίζω να μην τη δει – να μη νομίσει ότι είμαι κατάσκοπος που έχει σκοπό να τον ξεσκεπάσει. Αργότερα, με μία όχι και τόσο αριστοτεχνική κίνηση, θα καταφέρω να γυρίσω την τσάντα απ’ την ανάποδη.]

-Και δε σε κυνηγούν οι οικολόγοι;

Μα τα ζώα έχουν πολύ χώρο, θα δεις κι εσύ, τα ταΐζω κανονικά… Είναι ζώα που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία ή ήταν τραυματισμένα και θα χρειάζονται πάντα την ανθρώπινη φροντίδα δυστυχώς… Δεν θα επιβίωναν στη φύση μόνα τους.

-Σαν τις αρκούδες στο καταφύγιο του Αρκτούρου;

Ακριβώς, το ίδιο πράγμα. Δε μπορούσαν να ζήσουν μόνα τους και τώρα είναι μέλη της οικογένειάς μας. Θα σε βγάλω και φωτογραφία αγκαλιά με το λιονταράκι, θα δεις…

-Τη δύναμή σου την ανακάλυψες κατά τύχη;

Ναι, άκου: ένα χειμώνα στο χωριό, οι αδερφές μου πλέκαν με κάτι βελόνες πουλόβερ. Και πώς μου ‘ρθε τότε, παίρνω μια μεγάλη βελόνα και χραπ! την βάζω στο χέρι μου, πέρασε από δω και βγήκε απ’ την άλλη. Λιποθύμησε η αδερφή μου, ήρθε ο πατέρας μου με πλάκωσε στο ξύλο – πάρε κι αυτήν πάρε και την άλλη.

-Και πώς γιατρεύονται αυτά;

Ε, τώρα θα σου πω. Όταν είσαι χαρισματικός άνθρωπος, και κάνεις αυτοσυγκέντρωση η πήξις του αίματος γίνεται ταχυτέρα. Εκεί είναι όλο το μυστικό. Η πήξις – τακ τακ τακ, σχεδόν αμέσως, πόνος ελάχιστος.

-Πού γεννήθηκες;

Εγώ γεννήθηκα σ’ ένα χωριό των Γρεβενών… Χαρισματικός από μικρός. Δηλαδή στο Δημοτικό είχα την τάση να εξαφανίζω μολύβια, σβηστήρες, και όλοι οι πιτσιρικάδες τρέχαν από πίσω μου, είχαν προβληματιστεί. Και αποφάσισα να καλλιεργήσω το ταλέντο μου – και το καλλιέργησα σωστά. Ψυχικά εννοώ, δεν διάβασα τίποτα. Δεν περίμενα ότι θα το έκανα επάγγελμα! Άλλωστε πήγα Γυμνάσιο, μετά ήθελα να σπουδάσω, πήγα στη Νομική…

-Φοβερό! Θα γινόσουν δικηγόρος;

Ναι, ναι, το ήθελαν κι οι γονείς μου. Αγράμματοι ήταν, ο πατέρας μου τσομπάνης, ξέρεις, όπως όλοι οι χωρικοί ήθελαν το παιδί τους να σπουδάσει, να κάνει μια καλή δουλειά. Είχα πολλές δυσκολίες μαζί τους – εκείνη την εποχή δεν βλέπαν το θέαμα όπως το βλέπουμε σήμερα. Τότε με θεωρούσαν σατανικό! Άνθρωπο του διαβόλου. Οι γονείς δεν αφήναν τα παιδιά τους να μου κάνουν παρέα, με είχαν για δαιμονισμένο επειδή έκανα τρυκ, ήμουν συνέχεια μόνος μου. Να φανταστείς η μάνα μου δεν έβγαινε απ’ το σπίτι, ντρεπόταν τη γειτονιά. Κατάλαβες; Πρόβλημα μεγάλο.

-Και μετά;

Όταν το έκανα επάγγελμα είχαν πρόβλημα, αλλά τους εξήγησα τις δυνάμεις μου, τους έδειξα ότι δεν κινδυνεύω και ησύχασαν. Με αποδέχτηκαν.

-Καλά, δεν σοκαρίστηκαν όταν σε είδαν με τα πριόνια να τρυπάς τα χέρια σου και να τρέχουν αίματα;

Πολύ! Σα γονείς ανησυχούσαν πολύ, αλλά τους είπα «μην ανησυχείτε, είμαι σίγουρος γι’ αυτό που κάνω, όλα καλά».

-Ταξίδεψες σ’ όλο τον κόσμο ε;

Χαμός. Μας καλούσαν παντού. Δουλέψαμε στο Παρίσι, στο Crazy Horse, στην Ιαπωνία, παντού. Πήγαμε Αμερική, χαμός εκεί, θα μπορούσαμε να είχαμε μείνει εκεί, παρ’ ότι δεν είχαμε βίζα. Έπρεπε απλώς να ζητήσουμε πολιτικό άσυλο, να αποκηρύξουμε την Ελλάδα. Δεν το κάναμε και γυρίσαμε πίσω.

-Σε έχω δει στην τηλεόραση και φρίκαρα τελείως… Επιμένω όμως, πώς λίγη ώρα μετά από ένα νούμερο με μαχαίρια δεν είχες καθόλου ουλές;

Αυτό είναι το μυστήριο ε; Κι όμως έχω κάποιες ουλές από εκείνα τα νούμερα. Να σου δείξω… Έχω βέβαια πολύ λιγότερα απ’ ό,τι θα είχε ο μέσος άνθρωπος, έτσι;

-Την εκπομπή με τους μάγους στην τηλεόραση, με τον Uri Geller την είδες;

Οι νέοι Έλληνες μάγοι, προσπαθούν, δε μπορώ να πω… Όμως όλα είναι στημένα, μιλημένα, είναι ένα εμπόριο κι όχι ένα θέαμα. Ο Geller είναι εντελώς άσχετος, λυγίζει ένα κουτάλι (που το κάνουμε για πλάκα σε παιδικά πάρτι, και το κάνουν και τα ίδια τα παιδιά εκεί!) και έχει κάνει καριέρα 30 χρόνια με ένα κόλπο. Πανέξυπνος με καλές δημόσιες σχέσεις χωρίς καμία ικανότητα!

-Ποιους μάγους, εκτός από σένα, παραδέχεσαι λοιπόν;

Τον Κόπερφιλντ. Βγαίνει και παρουσιάζει ένα θέαμα σωστό, αλλά δε λέει ότι είναι Θεός. Λέει ότι αυτό, να πούμε είναι οφθαλμαπάτη, τίποτα παραπάνω. Όταν ημουν μικρός πάντως δεν υπήρχαν γνωστοί μάγοι για να θαυμάσω. Τουλάχιστον στο χωριό… ποιον να ξέρω. Μετά έμαθα για μερικούς αλλά όλοι κάναν τα ίδια, δυο τρία κόλπα, κανα περιστέρι, κανά μαντίλι, κανά λαγουδάκι…Εγώ πήγα μπροστά γιατί έφτιαχνα δικό μου ρεπερτόριο. 4000 κόλπα σκέφτηκα μόνος μου!

[Βόλτα στο κτήμα, στα άγρια ζώα – τα τεράστια σκυλιά μας ακολουθούν. Προσπαθούν να μας επιτεθούν και δυσκολεύεται να τα ελέγξει. Τρέμει το φυλλοκάρδι μου, καθώς τους βάζει τις φωνές αλλά αυτά αδιαφορούν. Φτάνουμε στον κλειστό χώρο των (ακόμα πιο) άγριων ζώων.

Έκπληκτος βλέπω γιγάντιαιες τίγρεις και λιοντάρια. Με πάει μια βόλτα στα ενδότερα τίγρεις και όλο φοβάμαι ότι έτσι όπως ανοίγει τις πόρτες των κλουβιών θα ξεχάσει κάποια ανοιχτή όσο είμαι μπροστά. Κυρίως αν είχε δει τη στάμπα του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ στην τσάντα μου. Δεν αναπνέω και πολύ καλά.

Τα ζώα χτυπούν έξαλλα τα κάγκελα και βρυχούνται. Ο Ξανθός Μάγος μπαίνει και χαϊδεύει ένα λιονταράκι. Μετά θα μετάνιωνα που δεν μπήκα κι εχώ να το πάρω αγκαλιά και να βγω φωτογραφία.]

-Είναι αλήθεια ότι παρά τα δεκάδες βραβεία σου οι θεατές δε σε χειροκροτούν;

Δε με χειροκροτούν! Μόνο στο τέλος, όταν φεύγω. Απ’ το σοκ τους ξεχνούν να χειροκροτήσουν τα νούμερα, μένουν με το στόμα ανοιχτό, παγωμένοι. Όσοι δηλαδή δεν έχουν λιποθυμήσει.

-Λιποθυμούν; Πώς νιώθεις τότε;

Δε νιώθω καλά. Με πονάει αυτό πολύ περισσότερο απ’ τα μαχαίρια και τα black & decker. Τα νούμερα αυτά, ενώ είναι δύσκολα, δε με φοβίζουν, ποτέ. Οι λιποθυμίες με φοβίζουν.

-Είσαι δεμένος με την οικογένειά σου…

Όχι απλά δεμένος, έχουμε επικοινωνία άλλη. Και με την Τούλα αλλά και με την κόρη μου την Ειρήνη, που πήρε κάποτε τη θέση της μάνας της ως βοηθός μου. Είμαστε πολύ αγαπημένοι, δουλεύαμε μαζί, ταξιδεύαμε σ’ όλο τον κόσμο. Υπέροχα…

-Τα μακριά ξανθά μαλλιά σου, ήταν το σήμα κατατεθέν σου. Φοβόσουν ποτέ τι θα γίνει αν ασπρίσουν ή πέσουν;

Μπα, ποτέ δε με απασχόλησε αυτό. Και το άσπρισμα μες στη ζωή είναι…

-Και το όνομά σου; Πώς βγήκε το «Ξανθός Μάγος»;

Δεν το έβγαλα εγώ, δεν είχα καν καλλιτεχνικό. Ο κόσμος έλεγε, «καλά, ποιος το έκανε αυτό;», «να ένας μάγος που είναι ξανθός».

-Υποθέτω ότι λίγοι ξέρουν το πραγματικό σου ονοματεπώνυμό, δε δέχτηκες να μου το πεις…

Ε, ναι, όλοι Ξανθό Μάγο με ξέρουν, το άλλο… σπάνια το χρησιμοποιώ.

-Λεφτά έβγαλες;

Ναι, αρκετά, το κτήμα, το σπίτι που βλέπεις, τα αμάξια. Κανένα παράπονο. Να φανταστείς έπαιρνα ένα εκατομμύριο δραχμές για κάθε εμφάνιση, τότε! Δεν είμαι απ’ αυτούς που είναι στην ψάθα και μετανιώνουν που τα ξόδεψαν όλα και γκρινιάζουν που η πολιτεία δεν τους βοηθά. Σκεφτόμουν ότι θα ‘ρθουν και δύσκολα χρόνια. Ο μάγος, που λες, τα προβλέπει όλα…

-Είναι γοητευτικός ο τρόμος;

Ο κόσμος τρομάζει αλλά εκστασιάζεται. Θέλουν και δε θέλουν να δουν.

-Εσένα όμως σε γοητεύει; Σ’ αρέσουν, ας πούμε, οι ταινίες θρίλερ;

Όχι, όχι, με τίποτα. Όταν πέφτω σε κάποιο θρίλερ στην τηλεόραση αλλάζω κανάλι!

-Καλά, εσύ που κάνεις όλα αυτά τα σπλάτερ πράγματα;

Κι όμως! Με σοκάρουν τα θρίλερ, πολύ. Μου χαλάνε την ψυχολογία.

-Μισό λεπτό δηλαδή. Αν δεν ήσουν ο Ξανθός Μάγος, πώς θα αντιδρούσες αν έβλεπες από κοντά σόου του Ξανθού Μάγου;

Ξέρω γω; Θα εντυπωσιαζόμουν όπως όλοι, αλλά… Δεν ξέρω. Μπορεί να μην τα έβλεπα, θα έκλεινα τα μάτια. Μπορεί να γυρνούσα απ’ την άλλη…

-Θα λιποθυμούσες;

Δεν ξέρω… Πάντως, να σου το πω κι αυτό, είναι αλήθεια πως στα σόου μου οι περισσότεροι που λιποθυμούν είναι άντρες.

-Άντρες; Θα περίμενα γυναίκες!

Μάλλον οι γυναίκες είναι πιο εξοικειωμένες με το αίμα… Α! Μια φορά δούλευα με τον Πουλόπουλο στην Αθήνα και μου λέει ο ιδιοκτήτης: «Απόψε δε θα λιποθυμήσει κανείς, έρχονται οι Μανιάτες για τον ετήσιο χορό τους». Ξέρεις, οι Μανιάτες είναι η πιο ατρόμητη και γενναία φυλή… Εντάξει, είπα, τότε δε θέλω μεροκάματο, αλλά για όσους λιποθυμήσουν θα μου δώσεις ένα πεντοχίλιαρο. Πληρωμή με το κεφάλι, κατάλαβες;

Βγαίνω λοιπόν, παίζω τα μαχαίρια πολύ έντονα κι αρχίζουν αμέσως να πέφτουν κάτω, πάτα κιούτα τάκα τούκα, χαμός. Και βρίσκουμε απ’ τα μικρόφωνα ένα γιατρό, σηκώνεται και πριν προλάβει να βοηθήσει λιποθυμάει κι αυτός! Πάει κι ο γιατρός! Και φωνάζουμε απ’ τα μικρόφωνα «Ένα γιατρό για το γιατρό», και μας πιάσαν τα γέλια… 35 πεντοχίλιαρα πήρα απ’ τον ιδιοκτήτη εκείνο το βράδυ…

-Χα!

Μια άλλη φορά μια γυναίκα άργησε να συνέλθει και την πήγαν στις τουαλέτες – νερά, πράματα, τίποτα αυτή. Τελείωσα, πήγα να ξεπλύνω τα αίματα, τη βλέπω εκεί κάτω και πολύ στεναχωρήθηκα. Κάνω λοιπόν τα δικά μου μπας και την συνεφέρω. Κάποια στιγμή αρχίζει να ξυπνάει. Ανοίγει τα μάτια και ξαφνικά με βλέπει από πάνω της. «Αμάν, ο μάγος!» φωνάζει και απ’ την τρομάρα της ξαναπέφτει κάτω. Το πιστεύεις; Ξαναλιποθύμησε! Ε ρε γαμώτο, λέω, κι άντε πάλι απ’ την αρχή…

-Ο κόσμος σε φοβάται ε;

Ναι, λένε, κάτσε μη μας κάνει τίποτα αυτός με κανα τρυπάνι! Μετά με γνωρίζουν και βλέπουν ότι είμαι ψυχούλα….

-Πάντως με το λιονταράκι πριν είδα ότι ήσουν πολύ τρυφερός…

Τα λιοντάρια και τις τίγρεις τα λένε άγρια ζώα, αλλά η εμπειρία μου μου λέει ότι και τα άγρια ζώα θέλουν αγάπη. Μόνο αγάπη. Όλοι μας αυτό θέλουμε…

-Μου φάνηκε πολύ κουφό το ότι είσαι Δημοτικός Σύμβουλος εδώ, στη Νέα Καλλικράτεια! Στα ψηφοδέλτια έβαλες το πραγματικό σου όνομα;

Αναγκαστικά. Και ήταν απ’ τις ελάχιστες φορές που φάνηκε το επώνυμό μου. Πήραμε όμως άδεια απ’ τον εισαγγελέα και το ψηφοδέλτιο έγραφε το όνομά μου και εντός παρενθέσεως έγραφε «Ξανθός Μάγος».

-Πολύ θα ήθελα να δω μια συνεδρίαση αυτού του Δημοτικού Συμβουλίου!

Καλά είναι, μου ζητάνε να τους κάνω κόλπα – εντάξει όχι στην αίθουσα μέσα, πάνω, στα γραφεία. Και δεν τους χαλάω το χατήρι, μ’ αρέσει να δίνω χαρά στον κόσμο, τότε χαίρομαι κι εγώ.

-Και εκτός απ’ τα θέματα του Δήμου, τι άλλο περιλαμβάνει η καθημερινότητά σου τώρα που έχεις αποσυρθεί;

Ασχολούμαι εδώ, με το σπίτι, με τα ζώα, έχω εργαστήριο μέσα και φτιάχνω εργαλεία της δουλειάς, και για μένα και για άλλους… Έτσι περνάει η ώρα μου. Μου λένε να πάω στην Αθήνα για εκπομπές, όλη την ώρα, αλλά δεν πάω. Γιατί να χάσω δυο τρεις μέρες για να βγω στην τηλεόραση ενώ περνάω τόσο ωραία εδώ πέρα;

-Ναι, όμως τα σόου δε σου λείπουν;

Ε, εντάξει, άμα είσαι χαρισματικός άνθρωπος σου λείπουν… Και δε θες να σταματήσεις ποτέ. Η δουλειά ποτέ δεν ήταν ρουτίνα για μένα, ήμουν συνέχεια σε άλλη ήπειρο, με κόσμο, με φώτα, με χειροκροτήματα. Αλλά τώρα δεν έχω ανάγκη να δουλεύω, ε, έχω και τα ζώα, πρέπει να είμαι εδώ… Θέλω να είμαι εδώ.

-Αν είχα τέτοια φάρμα και τέτοιο σπίτι κι εγώ θα ήθελα…

Ε, έλα!

-Δε μου λες τώρα, αυτά τα κόλπα με τα μαχαίρια και τα πριόνια, έχουν πάει ποτέ στραβά;

Οπωσδήποτε. Έχει συμβεί αυτό, και πόνεσα και είχα ατυχήματα…

[«Σοβαρά ατυχήματα», επεμβαίνει όλο έγνοια η γοητευτική σύζυγός του Τούλα -για σαράντα χρόνια παρτενέρ του στις παραστάσεις- που τα πρώτα χρόνια τρόμαζε όταν έβλεπε τον αγαπημένο της γεμάτο αίματα.

«Να δες», ανοίγει ένα άλμπουμ με παλιά αποκόμματα εφημερίδων. Δεκαετία του ’80, εφημερίδα Το Έθνος: «Ματωμένη βραδιά σε ντισκοτέκ» ο τίτλος, και στη φωτογραφία ο Ξανθός Μάγος στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Περιέργως είναι χαμογελαστός.]

-Συνέχιζες όμως. Χαμογελούσες και συνέχιζες!

Ε, βέβαια, στη δουλειά επάνω όλα τα περιμένεις, δε με φόβιζε τίποτα.

-Μήπως επειδή αυτά με τα black & decker ήταν οφθαλμαπάτες;

Θες να δεις αν είναι; Να τρυπηθώ τώρα μπροστά σου;

-Όχι, ‘ντάξει. Από μακριά κι αγαπημένοι.

Η δύναμη της ψυχής είναι, όχι τα μαχαίρια και τα πριόνια. Έκανα σόου με την ψυχή μου. Να φανταστείς ότι ποτέ δεν έκανα δημόσιες σχέσεις, από στόμα σε στόμα μαθεύονταν όλα. Τι διαφήμιση να χρειαστεί άλλωστε, το σόου μου μιλούσε από μόνο του.

Όσοι με είδαν έστω και μια φορά δεν με ξέχασαν ποτέ – άλλοι με θυμούνται σαν καλό όνειρο, κι άλλοι σαν εφιάλτη… Θα με θυμούνται όμως όλοι, για πάντα.

Ακολουθήστε τα Μικροπραγματα στο Google News, για άρθρα και κουίζ που θα σας φτιάχνουν τη μερα.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε