Γιάννης Δημητρέλλος
Το 1996, οι διαχωρισμοί στην ελληνική μουσική ήταν αυστηροί. Επίσης, αυτοί οι «διαχωρισμοί» ήταν η αφορμή για να γεμίζουν νυχτερινά μαγαζιά και να αγοράζονται δίσκοι από τους ακροατές. Τα ροκ μαγαζιά όπως η μουσική σκηνή του Ρόδον, είχαν τους ήρωες τους (Τρύπες – Ξύλινα Σπαθιά), τα «έντεχνα» μαγαζιά είχαν τον Γιώργο Νταλάρα, την Ελευθερία Αρβανιτάκη και άλλους ερμηνευτές που στέκονταν μεταξύ ηλεκτρικού και λαϊκού τραγουδιού, ενώ τα λαϊκά μαγαζιά γέμιζαν σχεδόν κάθε μέρα με το Νότη Σφακιανάκη, την Άννα Βίσση, τον Λευτέρη Πανταζή και άλλους «ήρωες» της εποχής που με κάθε τους φωνητική «κορώνα» γέμιζαν με συναισθηματικό ντέρτι, λουλούδι και σπασμένο πιάτο την ατμόσφαιρα γύρω τους. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν είχε ακόμα κάνει το μουσικό crossover της λαϊκής μουσικής και του ροκ, με τον ιστορικό Βραχνό Προφήτη και οι θαρραλέοι πειραματιστές των ήχων αναζητούνταν.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ίσως μπορούσε να κάνει το πρώτο βήμα, για μια εκκωφαντικά δυνατή συνεργασία – γέφυρα με κάποιον καλλιτέχνη από εκ διαμέτρου «αντίθετο» στρατόπεδο. Φαίνεται πως το σκεφτόταν σοβαρά.
Το έκανε όμως;
Από τα what-if για τους ιστορικούς του μέλλοντος pic.twitter.com/xf82MVldjV
— manchurian (@manchurian) September 2, 2021
Ο Μίκης Θεοδωράκης λοιπόν, σύμφωνα με το δημοσίευμα του έμπειρου δημοσιογράφου Γιάννη Φλέσσα, είχε δει τις Τρύπες σε δράση και ήθελε να περάσει κάποια από τα τραγούδια του στο νεανικό ακροατήριο της ελληνικής rock μέσα από μια συνεργασία με τον Γιάννη Αγγελάκα. Πόσο εφικτό όμως ήταν κάτι τέτοιο να συμβεί;
Τι έκαναν οι Τρύπες τότε;
Τη διετία 94-95 οι Τρύπες βρίσκονταν στην κορύφωση τους: Με το δίσκο Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια και το πειραματικό side project Υπέροχο Τίποτα στις αποσκευές τους, έκαναν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και στην Αγγλία. Το Κράτα το Σώου Μαϊμού έγινε το ντοκουμέντο των Live ιεροτελεστιών τους και η συναυλία τους στο ΣΕΦ το 1995, με 8.000 θεατές, έδειχνε πως ήταν η κορυφαία μπάντα στον πλανήτη του ελληνικού ροκ. Την χρονιά που ακολούθησε, μπήκαν στο στούντιο με status supergroup και μας χάρισαν μια υποδειγματική δουλειά, το Ένα Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι.
Tι έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης την ίδια εποχή;
Ο Μίκης Θεοδωράκης, με το δίσκο Ασίκικο Πουλάκη (με -η στην κατάληξη, με αναφορά στην οικογένεια των Πουλάκηδων, που ζούσε στην Κρήνη της Μικράς Ασίας) ανέδειξε τη λυρική ερμηνεία του Βασίλη Λέκκα, ενώ είχε και τους σπουδαίους Μιχάλη Γκανά – Γιάννη Σπάθα, σε στίχους και ενορχήστρωση. Είναι ένας δίσκος που αγαπήθηκε από τα «έντεχνα» ραδιόφωνα της εποχής, που συνεχίζουν (όσα έχουν μείνει) να τον τιμούν ευλαβικά στα playlists τους.
Συμπέρασμα
Ακόμα και να υπήρξε σαν σκέψη μια συνεργασία Μίκη Θεοδωράκη – Τρύπες, αυτό είναι κάτι που δεν το μάθαμε ποτέ. Από τις αντίστοιχες πορείες του Θεοδωράκη και της rock μπάντας από τη Θεσσαλονίκη, φαίνεται πως κάποιοι (άγνωστο ποιος/ποιοι) δεν είχαν το θάρρος να ξεπεράσουν τα στεγανά του ελληνικού τραγουδιού και όλοι ακολούθησαν συνεργασίες και δημιουργικές απόπειρες που βρίσκονταν μέσα στο πεδίο της μουσικής «ασφάλειας» τους. Θα μείνει αυτή η «συνεργασία» ως ένα μεγάλο What If…
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το κανάλι της Βουλής βάζει ψεύτικο quote του Ελύτη και μας καίει τα μυαλά