Άρης Δημοκίδης
Ένα κείμενο που έγραψε πριν από 10 χρόνια ο, μακαρίτης σήμερα, blogger Allu Fun Marx
Πολλά από τα τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη μπορούν να χαρακτηριστούν και ως μικρά χρονογραφήματα της εποχής που γράφτηκαν. Ένα από αυτά είναι το τραγούδι «στο Χόλυγουντ» που δισκογράφησε ο Μάρκος το 1936. Στο χασάπικο αυτό οι στίχοι του Μάρκου με χιούμορ, ζωντάνια και λαϊκή αφέλεια, απεικονίζουν την έλξη που ασκούσαν οι κινηματογραφικοί αστέρες του τότε, στους νέους του μεσοπολέμου.
Αμερικάνους και Ρωμιούς να τους ευχαριστήσω.
Αμερικάνους και Ρωμιούς να τους ευχαριστήσω,
θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ’ αποχτήσω
Ακόμα και στο Χόλυγουντ θα βάλω το ποδάρι
που ‘ναι στρωμένο μάλαμα κι όλο μαργαριτάρι,
που ‘ναι στρωμένο μάλαμα κι όλο μαργαριτάρι
Ακόμα και στο Χόλυγουντ θα βάλω το ποδάρι
Τ’ άστρα θα ειδώ του σινεμά με τα μεγάλα μάτια
στης Άννης Όντρας θ’ ανεβώ τα ολόχρυσα παλάτια.
Στης Άννης Όντρας θ’ ανεβώ τα ολόχρυσα παλάτια
Τ’ άστρα θα ειδώ του σινεμά με τα μεγάλα μάτια
Κι αν θέλει χαιρετίσματα κανένας να της στείλει
έγνοια θα τα ‘χω μέσ’ στο νου και κόμπο στο μαντήλι.
Έγνοια θα τα ‘χω μέσ’ στο νου και κόμπο στο μαντήλι,
κι αν θέλει χαιρετίσματα κανένας να της στείλει
Η Άννυ Όντρα (Anna Sophie Ondrakova), που αναφέρεται στους στίχους είναι μια ηθοποιός και τραγουδίστρια πολωνο-τσεχο- αυστρο-γερμανο-γαλλικής καταγωγής, που μεσουρανούσε τότε στην μεγάλη οθόνη. H Άννυ Όντρα ήταν η ξανθιά πρωταγωνίστρια στην πρώτη «ομιλούσα» ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ («Blackmail» 1928).
Οι φωτογραφίες της Άννυ Όντρα απεικονίζουν τη λάμψη και τον ερωτισμό που εξέπεμπε το αστέρι αυτό του Χόλυγουντ με τα μεγάλα (και όχι μόνο) μάτια, ενώ τα λαϊκά περιοδικά της εποχής εκείνης συντηρούσαν το μύθο της μιλώντας για την «ηθοποιό με τους 100 εραστάς». Όλα αυτά μπορούν εύκολα να εξηγήσουν γιατί ο Μάρκος κάνει ειδική αναφορά στην Άννυ Όντρα στο τραγούδι του αυτό.
Του ‘χε ταγµένο η Αγγελική Κάιλ(*) να τον ξελερώσει – σιγά το λέρωµα!-να του βγάλει διαβατήριον και να τον πάγει Αµερική µεριά, να διδάξει στα εκείθεν πανεπιστήµια.
Το τάµα το ‘δεσε κόµπο. Έφκιασε χασάπικη παντελονιά, την κιµπάρικη φανέλα, σακακιά και τραγιάσκα. Τα κρέµασε κι επερίµενε.
«Θα πάω κατά πέρα να τους τα πω. Όσα µου στάλαξε ο βίος».
Ήτο η ψυχή του λαβωµένη. Όπως το πουλί το χτυπηµένο στο φτερό.
Ταξίδεψε και εταξίδεψε τον ντουνιά µε τα «τραγουδάκια» του. Το επερίµενε το πέρασµα στην Αµέρικα.
«Εκεί έχω την φορεσιά. Βλάµικη. Και περιµένω. Μου το ‘ταξε».
Η µπέσα στους παλιούς εκείνους ήτο Τιµή.
Ο Λόγος εκρατείτο, ο ντουνιάς όµως εγύριζε ανεπαισθήτως ανακούρκουδα.
Λογοτιµήτες και µερακλήδες εξεχάστηκαν από τον αδίστακτο ρέφουλα των παραδόπιστων καιρών. Κι έµεινε στο περίµενε….
Δύο χρόνια πριν αποθάνει, ήθελε να πάει σε µοναστήρι.
«Να πάω. Να πω αυτηνού του ηγούµενου, βάλε µε µέσα. Εκεί. Σε µια γωνιά. Δε θα ‘µαι βάρος .Ένα πιάτο φαγάκι. Ό,τι να ‘ναι. Να συχάσω. Μέχρις να πάω κατά κάτω…»
Εκείνες τις ατέλειωτες µέρες, που δεν περνάγανε.
Εκείνες τις µεγάλες νύχτες, που αργούσε να ξηµερώσει, που ήτονε µπατίρης και µερακλωµένος, επαγαίνανε και τον βλέπανε ο Κεροµύτης, ο Άκης Πάνου κι ελόγου µου.
Από τα τραγούδια του κονόµαγαν στα κέντρα επίδοξοι λαρυγγόφωνοι πλιατσικοκούδουνοι.
Κι ο Γενάρχης στην απ’ όξω.
Να περιµένει το ταξίδι.
«Έχω καηµούς αγιάτρευτους
βαθιά στα φυλλοκάρδια
και πάντα µελαγχολικό
µε βρέσκουνε τα βράδια».
Το ταξίδι που επερίµενε και δεν ήρθε.
Κι η φορεσιά έµεινε αµανάτι για το άλλο ταξίδι.
Το παντοτινό.
ΣΤΟ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ -ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ (1939)
Ρεμπετολογιον Ταβερνα του Κοκκορα http://www.facebook.com/profile.php?id=100001301141347 ΣΤΟ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ -ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ (1939) PARLOPHONE Θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ’ αποχτήσω Αμερικάνους και Ρωμιούς να τους ευχαριστήσω ] 2x θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ’ αποχτήσω Ακόμα και στο Χόλυγουντ θα βάλω το ποδάρι που ‘ναι στρωμένο μάλαμα κι όλο μαργαριτάρι
Ο Μάρκος ήταν μοναδικός