Γιάννης Δημητρέλλος
Το μεσημέρι της 14ης Ιουλίου 1992 στο κέντρο της Αθήνας επικρατούσε μια ξεκάθαρη συνθήκη που είναι γνώριμη μέχρι σήμερα: ΖΕΣΤΗ. Τα λεωφορεία αργούσαν να πάνε στον προορισμό τους και η Αθήνα ήταν πνιγμένη στο μποτιλιάρισμα. Ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς, υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη τότε, μόλις είχε ολοκληρώσει µια σειρά από ραντεβού και ετοιμαζόταν να φύγει από το γραφείο του.
Αφού χαιρέτησε τους συνεργάτες του, μπήκε στην ανοιχτόχρωμή θωρακισμένη υπηρεσιακή λιμουζίνα µάρκας Mercedes. Την ίδια στιγμή, τα ίδια, άγνωστα σε αυτόν, πρόσωπα που παρακολουθούσαν εδώ και µέρες το δρομολόγιό του, ήταν πάρα πολύ κοντά. Όταν το όχημα του έφτασε στη διασταύρωση των οδών Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής, προσπάθησε να στρίψει. ∆εν ήταν εύκολο, λόγω των πολλών παρκαρισμένων οχημάτων.
Στο τιμόνι βρισκόταν ο ίδιος ο υπουργός, ενώ στα καθίσματα η σύζυγός του και η 14χρονη ανιψιά τους. Την ώρα που έχει κόψει ταχύτητα και πάει να κάνει μανούβρα, ένας εκκωφαντικός θόρυβος σκέπασε την γύρω περιοχή. Τζάμια καταστημάτων έσπαγαν, φλόγες τύλιγαν αυτοκίνητα και γύρω δρόμους, μαζί με πυκνό καπνό και σκόνη. Ο υπουργός με τους οικείους του κατάφεραν να βγουν ζωντανοί. Η θωράκιση της λιμουζίνας τους είχε σώσει. Την ίδια στιγμή, ακούγονταν ουρλιαχτά από τη γωνία.
Θάνος Αξαρλιάν: Μια παράπλευρη απώλεια
Ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν σχεδόν 20 ετών, όταν έπεσε νεκρός από τα θραύσματα του εκρηκτικού μηχανισμού που είχε ως στόχο τον υπουργό Παλαιοκρασσά. Με τηλεφώνημα σε εφημερίδα, η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη αναλάμβανε την ευθύνη του χτυπήματος, εκφράζοντας λύπη για τον θανάτου του Αξαρλιάν, τον οποίο και χαρακτήρισε ως παράπλευρη απώλεια.
Μάλιστα, όπως μαθαίνουμε από το site thecaller.gr, η 17Ν ήταν παρούσα στον τόπο του εγκλήματος και κάτω από την μύτη των αστυνομικών. Συγκεκριμένα, ένας φωτογράφος που βρισκόταν στον τόπο του εγκλήματος, ανασύροντας εικόνες από το αρχείο του τον Σεπτέμβριο του 2002, ανακάλυπτε πως ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ήταν μεταξύ των ατόμων που βρίσκονταν πάνω από το άψυχο πτώμα του Αξαρλιάν, ίσως για να διαπιστώσει από κοντά την «αποτυχία» του τρομοκρατικού χτυπήματος.
Αξίζει πάντως να τονίσουμε την πιο κωμικοτραγική πτυχή αυτής της ιστορίας, όπως αποκαλύφθηκε από τον Βασίλη Τζωρτζάτο, συνένοχο του Κουφοντίνα, στη δική που είχε γίνει για την υπόθεση αυτή:
«Ρωτάω τότε τον Κουφοντίνα: γιατί έριξες τη ρουκέτα αφού υπήρχε κόσμος στην Καραγιώργη Σερβίας, και μου απαντά: δεν γινόταν να αναβληθεί πάλι η ενέργεια, με πιέζει η γυναίκα μου να φύγουμε διακοπές».
Η (απτόητη) συνέχεια
Το χτυπημα της 17ν στο mega (1995)
Aυτα τα ρετρο δημοσιογραφικά τα βαριεμαι, κι αφου δεν εχω πλεον αλλα καλτ, χαβαλεδιαρικα, η μαφιοζικα βιντεο, οπως καταλαβατε το εργο του καναλιου ουσιαστικά…
Θα περίμενε κανείς πώς η 17 Νοέμβρη ίσως θα σταματούσε τη δράση της, όμως τα χτυπήματα συνεχίστηκαν με ακόμα περισσότερη, τυφλή οργή. Η επίθεση στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA , ενώ υπήρχαν μέσα εργαζόμενοι, ήταν μια ακόμα πράξη τρόμου στο έργο της οργάνωσης στα 90s.
(Φωτογραφίες: Eurokinissi)
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
17 ενδιαφέρουσες αλλά σχετικά άγνωστες στιγμές απ’ την ιστορία της 17 Νοέμβρη