Γιάννης Δημητρέλλος
Στη δεκαετία του 1980, η Φλέρυ Νταντωνάκη είχε να παρουσιάσει κυρίως κάποιες σκόρπιες συμμετοχές και παρουσίες σε – αν μη τι άλλο – ξεχωριστές μουσικές παραγωγές. Η Φλέρυ συνεργάστηκε – μεταξύ άλλων – με τον Ηλία Λιούγκο στον πρώτο του προσωπικό δίσκο, με το ροκ συγκρότημα Τερμίτες στο album Τσιμεντένια Τρένα, συμμετείχε στη Ρωμαϊκή Αγορά, ενώ τραγούδησε – αν και ποτέ δεν ηχογράφησε – συνθέσεις του Χρήστου Λεοντή σε ποίηση Federico Garcia Lorca, του Νίκου Κυπουργού σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή (την εποχή που γραφόταν η ραδιοφωνική Λιλιπούπολη!) και της Μαρίζας Κωχ σε ποίηση Κώστα Βάρναλη.
Υπήρξε όμως κι αυτό το φιλόδοξο σχέδιο της συνεργασίας της με την Μαρία Φαραντούρη και την Μαρίζα Κωχ σε ένα δίσκο με συνθέσεις της τελευταίας, σε ποίηση Κώστα Βάρναλη. Το άρθρο του Γιώργου Λιάνη από τον Δεκέμβριο του 1984 σε ένθετο των Νέων, με τίτλο Οι τρεις χοντρές…αναφέρεται στην ατάκα Οι τρεις χοντρές θα σκίσουν! που χρησιμοποιεί η Μαρίζα Κωχ με τόνο αυτοσαρκαστικό, για να περιγράψει εκείνη και τις άλλες δύο ερμηνεύτριες, με τις οποίες φαίνεται πως διατηρούσε φιλικές σχέσεις.
Η αναγγελία της συνεργασίας τους έμεινε στον ενθουσιασμό των τριών, καθώς οι ηχογραφήσεις τους δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.
«Οι τρεις χοντρές» σήμερα
Ζητάω μια σημερινή οπτική, από την Ιωάννα Π, μια δημοσιογράφο της Gen Z, γι’ αυτό το θέμα. Μου λέει ότι ακούγεται σαν μια περίπτωση όπου ο φεμινισμός υπονομεύεται μεταξύ γυναικών. Έχει δίκιο. Έτσι ακούγεται. Είναι όμως;
Μπορούμε να κρίνουμε το χιούμορ και την δημόσια εκφερόμενη φρασεολογία των `80s με όρους σημερινούς; Θα ήταν τουλάχιστον άδικο για τη σπουδαία ερμηνεύτρια. Με την ίδια λογική και ο στίχος «Αν μου φύγεις ποτέ θα σκοτώσω και θα σκοτωθώ» του Νίκου Καρβέλα, από την ίδια εποχή (στο κομμάτι Ό,τι μου ζητήσεις) μοιάζει με προτροπή προς γυναικοκτόνους. Στην πραγματικότητα, είναι ένα pop κομμάτι βαθιά ερωτικό για την εποχή του, που σήμερα – ύστερα από τόσα φρικτά περιστατικά επιθέσεων σε γυναίκες – ακούγεται τρομακτικό. Η μελωδία παραμένει κολλητική, αλλά τα συμφραζόμενα έχουν αλλάξει.
Ως προς το «αστείο» ναι, είναι σκληρό να ακούς μια γυναίκα να αποκαλεί τις κολλητές της χοντρές, αλλά μη ξεχνάμε πώς όλο αυτό συνέβη το 1984, σε μια εποχή που ο φεμινισμός βρισκόταν σε αρκετά πιο πρώιμο στάδιο σε σχέση με ότι συμβαίνει Τώρα και ο σεξισμός ήταν κάτι που περνούσε μάλλον «στα ψιλά».
Αντί να κρίνουμε και να αναλύσουμε περισσότερο, ας δώσουμε λίγο ευρύτερο context για το χιούμορ της Μαρίζας Κωχ, με ένα απόσπασμα από το μπλογκ του Αντώνη Μποσκοΐτη:
«Ελάχιστοι γνωρίζουν ό,τι η Φλέρυ τάφηκε με φόρεμα της Μαρίζας. Προτού φύγει στο νοσοκομείο του Μεταξά, είπε στη μοναχοκόρη της να ζητήσει από τη Μαρίζα το κόκκινο φόρεμα της που δεν είχε καθόλου νάιλον απάνω του…Έχει απίστευτο χιούμορ η Κωχ! Το 1986 που ψηνόταν κοινός δίσκος Φλέρυ Νταντωνάκη- Μαρία Φαραντούρη- Μαρίζα Κωχ, με μπόλικη δόση αυτοσαρκασμού είχε δηλώσει στα ΝΕΑ Οι τρεις χοντρές θα σκίσουν! Το 2004 που ανεβήκαμε στην Κομοτηνή για ένα weekend πολιτιστικών εκδηλώσεων με ποίηση, προβολές ταινιών και τραγούδι, την πέτυχα πρωί- πρωί στο ρεστοράν του ξενοδοχείου με ένα μπολ γεμάτο σοκολάτα μπροστά της. Κι ενώ υποτίθετο πως έκανε δίαιτα και μάλιστα αυστηρή, της έμπηξα τις φωνές. Ακόμη θυμάμαι τη φοβερή αντίδραση της: ε, να, ο διαιτολόγος μου είπε να τρώω μαύρο ψωμί, το οποίο εδώ δεν υπήρχε, οπότε σκέφτηκα να φάω ότι άλλο…μαύρο βρω!»