Άρης Δημοκίδης
Δεν δέχονται όλοι την κριτική, πόσο μάλλον όταν είναι αιχμηρή. Αυτή τη φορά όμως δεν μας ενδιαφέρει τόσο η πολύ κακή κριτική, αλλά η αντίδραση του καλλιτέχνη.
Ο Chris de Burgh είναι γνωστός για επιτυχίες όπως είναι το Lady In Red, το High On Emotion, το Missing You και το Don’t Pay The Ferryman.
Κι ενώ μπορεί οι θαυμαστές του να ενθουσιάζονται με τα live του, όταν ο Peter Crawley τόλμησε να διαφωνήσει, ο τραγουδιστής έκανε τον κακό χαμό…
Chris de Burgh | Επιστολή προς τον κριτικό Peter Crawley, 2009
Όντας κριτικός θεάτρου κι όχι κριτικός μουσικής, πρέπει να μπήκατε κατά λάθος στο θέατρο Gaiety την περασμένη Δευτέρα το βράδυ, πιθανώς αναζητώντας την πίσω είσοδο της παμπ Neary, αλλά σίγουρα καταλήξατε να έχετε τη λέξη «προκατάληψη» γραμμένη στα συνοφρυωμένα φρύδια σας.
Πόσο πρέπει να σας ενόχλησε όταν ακούσατε το έντονο χειροκρότημα που έλαβα στην αρχή της παράστασης! Πώς πρέπει να σφαδάζατε σε κάθε επευφημία, πώς πρέπει να ανατριχιάζατε κάθε φορά που το κοινό φώναζε «Chris, σ’ αγαπάμε»… Πόσο απομονωμένος πρέπει να αισθανθήκατε καθώς το κοινό σηκώθηκε όρθιο, τραγουδώντας, χορεύοντας και ζητώντας κι άλλο…
Πώς πρέπει να γρυλίσατε καθώς φεύγατε, περιτριγυρισμένος από τόσους πολλούς χαρούμενους ανθρώπους, για να βγείτε σκυφτός στο δρόμο. Θα πρέπει να αναζητήσετε ξανά τη λέξη «ψυχαγωγία», ίσως να εκπλαγείτε όταν μάθετε ότι αφορά όλους όσους ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΛΑ!
Η αγενής κριτική σας αποτελεί προσβολή για όλους εκείνους που απολαμβάνουν τη βραδινή τους έξοδο, και σε αυτές τις μέρες της κατάρρευσης των πωλήσεων εφημερίδων και την ύπαρξη μιας ολόκληρης νέας γενιάς που ενημερώνεται από το διαδίκτυο, ίσως αρχίσετε να ψάχνετε για άλλη δουλειά πολύ σύντομα.
Οι φίλοι σας στην παμπ πρέπει να λάτρεψαν την κριτική σας, αλλά απ’ ό, τι φαίνεται είστε μισητός στον κόσμο του θεάτρου. Ένας κορυφαίος θεατρικός παραγωγός σας περιέγραψε ως «φουσκωμένο από εγωισμό» και μια πολύ αγαπημένη και επιτυχημένη ηθοποιός σας αποκάλεσε «απεχθή κουραδίτσα». Σημαντικοί έπαινοι, σίγουρα…
***
Η κριτική του Peter Crawley για τη συναυλία του Chris de Burgh στο Δουβλίνο
Chris de Burgh
Gaiety Theatre
PETER CRAWLEY
Τα φώτα της σκηνής αναβοσβήνουν και κροταλίζουν σαν ηλεκτρική καταιγίδα. Η μουσική ανεβαίνει και διογκώνεται σε ένα κρεσέντο προσδοκίας. Είναι μια εισαγωγή αντάξια της Δευτέρας Παρουσίας, ή ίσως μιας σκηνής από ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου η πόρτα του διαστημοπλοίου τελικά ανοίγει. Αντ’ αυτού, όμως, εμφανίζεται ένας μικροκαμωμένος άνδρας με κοστούμι και άσπρο πουκάμισο χαιρετώντας σαν επιχειρηματίας που χαίρεται που ολοκλήρωσε μια κουραστική μέρα γεμάτη τηλεφωνήματα.
Αυτός ο άντρας είναι ο Chris de Burgh. Μπορεί να τον έχετε ακούσει. Το όνομα του προκαλεί μια βροχή συνειρμών, μερικές από τις οποίες προκαλούν ρίγη, αλλά λίγες καταφέρνουν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε. Υπάρχει και ένας τρεμάμενος τενόρος που θυμίζει δακρύβρεχτο τροβαδούρο (“I have never seen that dress you’re wearing . . . ”) που αλλάζει γρήγορα σε βραχνό μπάσο: “DON’T PAY THE FERRYMAN!” Έχει αυτό το κούρεμα, μακρύ στο πίσω μέρος και κοντό μπροστά, ατάραχο από τα 34 χρόνια του στη μουσική βιομηχανία.
Και φυσικά υπάρχει αυτός ο παράγοντας ανατριχίλας, που δεν κλονίζεται από την εμφανή σοβαρότητα του: το ελαφρώς μαυρισμένο πρόσωπο του, οι ισχυρισμοί του ότι θεραπεύει ανθρώπους με τα χέρια του, η ανεξίτηλη σχέση του με την εποχή της βάτας και των τεράστιων μαλλιών. Εν ολίγοις, είναι εύκολο να γελάσεις με τον de Burgh. Και σίγουρα μας δίνει το λόγο. «Αναρωτιέμαι συχνά από πού προήλθε η θρησκεία», λέει μια εισαγωγή, σαν να σκέφτεται να ξεκινήσει δική του θρησκεία. Κάθε φορά που νιώθουμε ντροπή, λέει περισσότερα για εμάς παρά γι’ αυτόν.
Σε ένα σετ που είναι γεμάτο με παλιά κομμάτια- Missing You, Spanish Train, Sailing Away, το καθένα αποδίδεται με φτηνά συνθεσάιζερ και καθαρές κιθάρες – ακόμη και τα καινούργια είναι διασκευές από το τελευταίο του άλμπουμ, Footsteps. Δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε τι καινούργιο φέρνει ο de Burgh στον στίχο Turn, Turn, Turn, All Along The Watchtoweror The Long and Winding Road- όλα μπλέκονται μαζί στο ίδιο συνονθύλευμα.
Παρ’ όλα αυτά, ο de Burgh θα σταματήσει το σόου και θα σταθεί μπροστά στη σκηνή για να απολαύσει το χειροκρότημα του. «Δεν έχετε ιδέα πώς είναι να στέκεσαι εδώ, με όλη αυτή την αγάπη να έρχεται προς το μέρος σου», μας λέει. Επιστρέφοντας την χάρη, κατεβαίνει από τη σκηνή για το Lady in Red και περιφέρεται στο κοινό, μερικά μέλη του οποίου ντύθηκαν στα κόκκινα ειδικά για την περίσταση. Ορισμένα δάχτυλα ποδιών δεν θα ξεδιπλωθούν ποτέ μετά από αυτήν την εμπειρία, αλλά είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο το πώς ο de Burgh έχει μείνει απαράλλαχτος με το πέρασμα του χρόνου. Μπορεί να σταματήσατε να ψάχνετε να βρείτε κάποιο επικό νόημα στους δυσοίωνους στίχους του Spanish Train και να αντιμετωπίζετε την Patricia την στριπτιζέζ με την ίδια απόγνωση που βλέπεται μια παλιά ξεθωριασμένη φωτογραφία του εαυτού σας. Κι αυτό επειδή εσείς έχετε αλλάξει. Ο Chris de Burgh όμως όχι.
*ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Podcast / Ποιος είχε δίκιο τελικά; Μέσα στην κόντρα Πανούση – Νταλάρα