Γυρίζουμε το χρόνο πίσω, στο 1990: Η pop μουσική του Νίκου Καρβέλα, του Γιάννη Καραλή και του Μιχάλη Ρακιντζή, του Χαριτοδιπλωμένου, του Μπίγαλη και πολλών ακόμα συνθετών μεσουρανεί στις πωλήσεις δίσκων και γίνεται η «μαγιά» για την ανάδειξη σταρ οπως η Μαντώ, η Πωλίνα, η Σοφία Αρβανίτη, ο Χρήστος Δάντης και πολλοί ακόμα. Ταυτόχρονα, η ποπ Άννα Βίσση εμφανίζεται δίπλα σε λαϊκούς τραγουδιστές όπως ο Λευτέρης Πανταζής (στο πρόγραμμα του Διογένης Palace) και κάπως έτσι, με μικρά αλλά σημαντικά βήματα, γεννιέται και αυτό που αργότερα θα ονομαστεί λαϊκό-ποπ.
Το 1990, οι λαϊκοί συνθέτες όπως ο Άκης Πάνου και ο Γιώργος Ζαμπέτας, δεν συμπεριλαμβάνονται στις μαρκίζες των μεγάλων κέντρων διασκέδασης και συχνά-πυκνά οι ερμηνευτές που τραγουδάνε τις συνθέσεις τους, δεν τους αναφέρουν καν. Ο Ζαμπέτας ένιωθε – δικαολογημένα παράπονο, για τη λαϊκή διασκέδαση που εξελισσόταν σε κάτι με υπερβολικά πολλές δυτικές αποχρώσεις και τον «κλωτσούσε» αυτόν και τη γενιά του.
Μιλώντας στη Νίνα Ναχμία, για το Δεύτερο Πρόγραμμα, ο Ζαμπέτας αναφέρθηκε μέχρι και στην Eurovision. Eίχε βρει το λόγο που η Ελλάδα δεν καταφέρνει ούτε να πλησιάσει στην πρώτη θέση. Έλεγε με παράπονο: «Μα στην καρδιά της ποπ, πάμε με ποπ τραγούδι»; Ο συνθέτης αυτό-προτεινόταν για το διαγωνισμό, τονίζοντας πως αν πηγαίναμε με λαϊκή μελωδία, οι κριτικές επιτροπές και τα televoting θα μας έβλεπαν με άλλο μάτι. Φυσικά, δεν δεχόταν επ’ ουδενί να διαγωνστεί κόντρα σε άλλους Έλληνες καλλιτέχνες, σε κάποια προκριματική φάση. Μόνο απευθείας ανάθεση!
Το απόσπασμα:
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του Ζαμπέτα, που μιλάει για τα «εμπριμέ σκυλάδικα» και τους «ψαλιδόκωλους του Κολωνακίου» (εννοεί – όπως τον καταλαβαίνω – όσους πηγαίνουν σε μαγαζία με λαϊκοποπ ρεπερτόριο) και τα «παλιά λαϊκά τραγούδια που στο τέλος των προγραμμάτων όλοι αυτά θέλουν ν’ ακούσουν»
Τι κάναμε στην Eurovision το 1990;
Με τον Χρήστο Κάλλόου και τα φανταχτερά του σακάκια (απόλυτα εντός της μόδας εκείνης της εποχής) είχαμε φτάσει στην 19η θέση με 11 βαθμούς. Το κομμάτι τους λεγόταν Χωρίς Σκοπό.
