Δημήτρης Καβατζικλής
Λίγα αγάλματα είναι τόσο γνωστά όσο το Σύμπλεγμα του Λαοκόοντα. Σμιλεμένο αριστοτεχνικά μεταξύ του 1ου π.Χ και του 1ου μ.Χ αιώνα, το διάσημο γλυπτό απεικονίζει τον Τρώα ιερέα Λαοκόοντα σε μια αγωνιώδη μάχη με τα φίδια που προσπαθούν να σκοτώσουν τους δύο γιους του, διαβάζουμε στο openculture.
Οι λεπτομέρειες της ιστορίας του γλυπτού ποικίλλουν ανάλογα με τον αφηγητή: ο Βιργίλιος περιγράφει τον Λαοκόοντα ως ιερέα του Ποσειδώνα που τόλμησε να αποκαλύψει το τέχνασμα του Δούρειου Ίππου και ο Σοφοκλής τον περιγράφει ως ιερέα του Απόλλωνα που παραβίασε τον όρκο αγαμίας του. Όποια εκδοχή της ιστορίας κι αν είναι αληθινή, οι τρεις Ρόδιοι καλλιτέχνες που φιλοτέχνησαν το γλυπτό κατάφεραν να εντυπωσιάσουν τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, που το περιγράφει λεπτομερώς στο έργο του «Φυσική Ιστορία»
Το γλυπτό ανακαλύφθηκε σε έναν ρωμαϊκό αμπελώνα το 1506, και παρόλο που δεν είχε υποστεί σημαντικές φθορές, έλειπε το ένα χέρι του Λαοκόοντα. Με εντολή του Πάπα Ιούλιου Β’, ο αρχιτέκτονας του Βατικανού Donato Bramante διοργάνωσε έναν διαγωνισμό για να δει ποιος θα μπορούσε να το αποκαταστήσει», γράφει ο Kaushik Patowary του Amusing Planet. «Ο Μιχαήλ Άγγελος πρότεινε ότι το χέρι έπρεπε να λυγίζει πίσω από την πλάτη του Λαοκόοντα».
Αλλά δεν ήταν ο μόνος που συμμετείχε στον ανταγωνισμό: «Ο Ραφαήλ, ο οποίος ήταν μακρινός συγγενής του Bramante, πρότεινε το χέρι να εκτείνεται προς τα εμπρός. Τελικά, νικητής αναδείχθηκε ο Jacopo Sansovino η εκδοχή του οποίου με το τεντωμένο χέρι που λυγίζει ελαφρώς προς τα μέσα ταιριάζει περισσότερο με το όραμα του Ραφαήλ. Έτσι, το γλυπτό αποκαταστάθηκε τελικά με το χέρι τεντωμένο και λυγισμένο. Ωστόσο, σε ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας, το 1906 ανακαλύφθηκε σε ένα ρωμαϊκό εργαστήριο, λίγα μέτρα μακριά από εκεί που βρέθηκε το άγαλμα, ένα λυγισμένο χέρι τοποθετημένο ακριβώς όπως είχε προτείνει ο Μιχαήλ Άγγελος.