Δημήτρης Καβατζικλής
Στο έργο του «The Iceman Cometh», ο θεατρικός συγγραφέας Eugene O’Neill περιγράφει ένα σάντουιτς από «μουχλιασμένο ψωμί και μουμιοποιημένο ζαμπόν και τυρί». Το σάντουιτς του O’Neill ονομάζεται Raines Sandwich και πήρε το όνομά του από τον γερουσιαστή της Πολιτείας της Νέας Υόρκης John Raines, εμπνευστή ενός νόμου του 1896 που αύξησε σημαντικά το κόστος των αδειών, ανέβασε την ηλικία κατανάλωσης αλκοόλ από τα δεκαέξι στα δεκαοκτώ και απαγόρευσε την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών τις Κυριακές, διαβάζουμε στο openculture.
Ο νόμος έπληξε κυρίως τους ιδιοκτήτες μπαρ, αφού οι εργάτες δούλευαν έξι ημέρες την εβδομάδα και η Κυριακή ήταν η μόνη γεμάτη μέρα που είχαν ελεύθερη. Ο νόμος σχεδιάστηκε έτσι ώστε οι πλούσιοι θαμώνες των πολυτελών ξενοδοχείων να μπορούν να πίνουν αλκοόλ τις Κυριακές, αλλά οι ιδιοκτήτες μπαρ έπρεπε να μετατρέψουν τα καταστήματα τους σε εστιατόρια προσφέροντας έστω ένα σάντουιτς.
Τότε ήταν που έκανε την εμφάνιση του και το σάντουιτς Raines. Το σάντουιτς μπορούσε να αποτελείται από οτιδήποτε, ακόμη και από ένα τούβλο ανάμεσα σε δύο φέτες ψωμί. Μερικές φορές, το σέρβιραν στον πελάτη με την μπύρα ή το ουίσκι του και στη συνέχεια το έδιναν σε κάποιον άλλο. Κάθε σάντουιτς μεταφερόταν από πελάτη σε πελάτη όλη την ημέρα, ή ακόμα και ολόκληρη την εβδομάδα.
Ορισμένα μπαρ προσπάθησαν να ξεγελάσουν το νόμο σερβίροντας κράκερ και μουχλιασμένο τυρί. Αλλά ο νόμος απαιτούσε να υπάρχει στο κατάστημα τουλάχιστον ένα σάντουιτς και εφαρμόστηκε με απόλυτη αυστηρότητα κυρίως χάρη στον Theodore Roosevelt. Παρά τις μεταρρυθμίσεις του, το Raines Sandwich επέτρεψε στους ιδιοκτήτες μπαρ να παρακάμψουν τον νόμο μέχρι το 1924, που τελικά καταργήθηκε.
Οι λόγοι που έγινε ο νόμος
Όπως σημειώνει ο Hartman, πίσω από τις υποτιθέμενες καλές προθέσεις του «κινήματος Temperance» κρυβόταν ένας πολιτιστικός πόλεμος: «Όσοι τάχθηκαν υπέρ της απαγόρευσης της Κυριακής ήταν γενικά άνθρωποι της μεσαίας τάξης και Προτεστάντες και το είδαν ως σημαντική ευκαιρία για κοινωνική βελτίωση. Για εκείνους που ήταν αντίθετοι, όπως οι Γερμανοί και Ιρλανδοί μετανάστες, ήταν μια πράξη καταστολής, επειδή περιόριζε τον τρόπο με τον οποίο ο μέσος εργάτης θα μπορούσε να διασκεδάζει στο ρεπό του. Η απαγόρευση της Κυριακής δεν ήταν δημοφιλής μεταξύ των Εβραίων της πόλης, που τηρούσαν την αργία του Σάββατου την προηγούμενη μέρα».
Ο νόμος του Raines είχε σκοπό την επιβολή των θρησκευτικών νόμων, την κοινωνική και πολιτιστική συμμόρφωση των μεταναστών και αποτέλεσε μια προσπάθεια καταπολέμησης του εγκλήματος, της φτώχειας και της βίας στην πόλη.