Μικροπράγματα
Από την _erin.
Στις 7 Ιουλίου του 1860 γεννιέται ο Gustav Mahler [Γκούσταβ Μάλερ]
Kaliště, Βοημία, 7 Ιουλίου 1860 – Βιέννη, 18 Μαΐου 1911
Ο Gustav Mahler ήταν Aυστριακός ρομαντικός συνθέτης, αρχιμουσικός και πιανίστας. Ήταν το δεύτερο από τα 14 παιδιά της οικογένειας ενός εβραίου αστού, ιδιοκτήτη αποστακτηρίου. Οι γονείς του –παρόλη την πολυάριθμη τεκνογονία– ήταν ένα αταίριαστο ζευγάρι, γεγονός που επηρέασε τον μικρό Gustav κάνοντάς τον ένα ιδιαίτερα εσωστρεφές παιδί.
Λίγο μετά τη γέννησή του, η οικογένειά του μετακομίζει στο Iglau. Εκεί οι σάλπιγγες από τους κοντινούς στρατώνες αλλά και τα τοπικά παραδοσιακά τραγούδια που άκουγε από τις υπηρέτριες της οικογένειας αποτέλεσαν δύο από τις εντονότερες παιδικές εντυπώσεις του. Ο πατέρας του διακρίνοντας το μουσικό χάρισμα του γιού του, φρόντισε από πολύ νωρίς να του εξασφαλίσει μαθήματα στο πιάνο κι έτσι σε ηλικία 10 ετών ο Mahler δίνει το πρώτο του ρεσιτάλ στο Iglau. Την επόμενη χρονιά οι γονείς του τον στέλνουν σ’ ένα σχολείο στην Πράγα, όπου όμως έτυχε πολύ κακής μεταχείρισης κι έτσι σύντομα επιστρέφει στο Iglau.
Το 1875 o Mahler πηγαίνει στη Βιέννη και παίζει ενώπιον του Julius Epstein, καθηγητή του πιάνο στο Ωδείο της πόλης. Γίνεται άμεσα δεκτός ως σπουδαστής του Ωδείου αλλά παρόλη τη μεγάλη του επιτυχία στους εσωτερικούς διαγωνισμούς του πιάνο, σύντομα εγκαταλείπει την εκτέλεση προς χάριν της σύνθεσης. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στη Βιέννη παρακολουθεί επίσης μαθήματα φιλοσοφίας αλλά και μερικές από τις διαλέξεις του Anton Bruckner στο Πανεπιστήμιο.
Για τα επόμενα δύο χρόνια εργάζεται ως καθηγητής του πιάνο ενώ γράφει το λιμπρέτο και τη μουσική του πρώτου εκτεταμένου του έργου, της δραματικής καντάτας Das klagende Lied [Τραγούδι του Επιτάφιου Θρήνου], η οποία περιέχει ήδη πολλά από τα ιδιαίτερα στοιχεία που θα χαρακτηρίσουν αργότερα το ώριμο συνθετικό του στυλ.
Mahler, “Das klagende Lied” op. 1 [London Philharmonc Orchestra, Vladimir Jurowski]
Mahler “Das klagende Lied” op. 1 London Philharmonc Orchestra Vladimir Jurowski
David Christopher Ragusa Boy Soprano Marisol Montalvo Soprano Hedwig Fassbender Mezzo Soprano Michael Hendick Tenor Anthony Michaelis Moore Bariton Das klage…
Η καριέρα του Mahler ως αρχιμουσικού ξεκινά με μια οπερέτα το 1880 σ’ ένα μικρό θερινό θέατρο στο Bad Hall της Αυστρίας. Το 1883 λαμβάνει τη θέση του αρχιμουσικού στο Olmütz της Μοραβίας. Όμως εξαιτίας της εξαιρετικά ενδελεχούς προσέγγισής του στα διάφορα έργα, αποκτά αρνητική φήμη στους κύκλους των τραγουδιστών, οι οποίοι εκφράζουν έντονες αντιρρήσεις σε σχέση με τις ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις του. Έτσι δυσαρεστημένος από το άσχημο κλίμα το 1885 φεύγει από το Olmütz και κατευθύνεται πρώτα στο Kassel κι έπειτα στην Πράγα όπου διαπρέπει διευθύνοντας (για πρώτη φορά!) όπερες του Mozart και του Wagner.
Η Πράγα ήταν απλώς ένα μεταβατικό στάδιο προτού αναλάβει τη θέση του δεύτερου αρχιμουσικού στη Λειψία το 1886. Εκεί διευθύνει αρκετές από τις όπερες του Carl Maria von Weber με μεγάλη επιτυχία και καλείται από τον εγγονό του συνθέτη να ολοκληρώσει τα μισοτελειωμένα προσχέδια της κωμικής όπερας του Weber, «Die drei Pintos» [Οι Τρείς Πίντος]. O Mahler αποδέχεται την πρόσκληση και η πρεμιέρα του έργου γίνεται τον Ιανουάριο του 1888 με τεράστια επιτυχία, καθιστώντας τον πλέον διάσημο.
Οι επόμενοι δύο οπερατικοί «σταθμοί» του Mahler είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Από το 1888 έως το 1891 ενισχύει με την μπαγκέτα του τη Βασιλική Όπερα της Βουδαπέστης. Εκεί ανεβάζει και την πρεμιέρα της 1ης του Συμφωνίας, η οποία όμως δεν έτυχε καλής αποδοχής. Το 1891 στο Αμβούργο συνεργάζεται για πρώτη φορά με τραγουδιστές διεθνούς φήμης και διευθύνει μέχρι και 19 όπερες το μήνα (!). Επιπλέον το καλοκαίρι του 1892 επισκέπτεται για μια και μοναδική φορά στη ζωή του το Λονδίνο όπου διευθύνει παραστάσεις στο Theatre Royal της Drury Lane και το Covent Garden.
Παρ’ όλες τις υποχρεώσεις του στο πόντιουμ ο Mahler δεν εγκατέλειψε στιγμή τη σύνθεση. Η 2η Συμφωνία του ανεβαίνει στο Βερολίνο το 1895 και αποτελεί την πρώτη μεγάλη προσωπική συνθετική επιτυχία του. Ένας από τους μεγάλους υποστηρικτές του συνθετικού του έργου την εποχή εκείνη ήταν και ο Richard Strauss.
Mahler: Symphony No. 2
Mahler: Symphony No. 2 / Rattle · City of Birmingham Symphony Orchestra
Magnífica presentación del Maestro Británico Sir Simon Rattle, la Orquesta Sinfónica y Coro Juvenil de la Ciudad de Birmingham, Hillevi Martinpelto (Soprano)…
Το 1897 ο Mahler προτείνεται να αναλάβει την Όπερα της Βιέννης, με μια όμως προϋπόθεση την οποία ευτυχώς ο ίδιος είχε προλάβει ήδη να διευθετήσει: να ασπαστεί τον Καθολικισμό. Έτσι το φθινόπωρο του 1897 ορίζεται αρχιμουσικός της Όπερας και ένα χρόνο αργότερα αρχιμουσικός και της Φιλαρμονικής της Βιέννης [μια θέση την οποία εγκατέλειψε το 1901 λόγω εσωτερικών διαφωνιών].
Καρικατούρα του GustavMahler ως αρχιμουσικού, από τον HansSchließmann για το εβδομαδιαίο γερμανικό χιουμοριστικό περιοδικό Fliegende Blätter (Flying Pages), τον Μάρτιο του 1901. Στο επάνω μέρος της σελίδας ο τίτλος χαρακτηρίζει τον Mahler «Ahypermodernconductor» (ένας υπερσύγχρονος αρχιμουσικός) και η λεζάντα στο κάτω μέρος σχολιάζει «KapellmeisterKappelmannconductshisDiabolicalSymphony» (ο αρχιμουσικός διευθύνει τη διαβολική του Συμφωνία). Η λέξη Kappelmann προκύπτει από τον συνδυασμό των λέξεων Kapellmeister(=αρχιμουσικός) και Zappelmann(=νευρικός) και δημιουργήθηκε από τον σκιτσογράφο προκείμενου να σατιρίσει την κινησιολογία του Mahler στο πόντιουμ. Παρόλο που το όνομα του Mahlerδεν αναφέρεται πουθενά στο σκίτσο, ήταν όντως πολύ εύκολο για έναν παρατηρητή της εποχής να αναγνωρίσει τον αρχιμουσικό που υπαινίσσεται το σκίτσο: το πρόσωπο, τα γυαλία, το χτένισμα, η στάση του σώματος και οι χειρονομίες ανήκουν σαφέστατα στον Mahler, του οποίου η δυναμικότητα και η εκφραστικότητα των κινήσεων τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό στο ακροατήριο και επηρέασαν τον στυλ πολλών κατοπινών αρχιμουσικών.
__________
Με το πέρασμα του από την Όπερα της Βιέννης ο Mahler ανέβασε το επίπεδο όλων των παραμέτρων μιας οπερατικής παραγωγής: όχι μόνο το τραγούδι, τη σκηνική δράση και την ηθοποιία, αλλά ακόμα και τον φωτισμό, τα σκηνικά και τα κοστούμια. Η δεκαετία κατά την οποία ο Mahler διετέλεσε διευθυντής ορχήστρας της Όπερας της Βιέννης (1897-1907), θεωρείται το ζενίθ των επιτευγμάτων της.
Το 1902 ο Mahler παντρεύεται την κατά 20 χρόνια νεότερή του, βιεννέζα συνθέτιδα Alma Schindler (γνωστότερη ευρύτερα με το επώνυμο του συζύγου της, δηλαδή AlmaMahler) με την οποία αποκτά δύο κόρες, η πρώτη από τις οποίες πεθαίνει σε ηλικία τεσσάρων ετών από οστρακιά. Ο όρος που έθεσε ο Mahler για τον γάμο τους ήταν η Alma να αποσυρθεί από τη ενεργή της ενασχόληση με τη σύνθεση και να αφοσιωθεί στην ανατροφή των παιδιών τους. H Alma αρχικά αποδέχθηκε τον όρο. Ωστόσο άρχισε να καταλαμβάνεται από κατάθλιψη η οποία γιγαντώθηκε εξαιτίας του θανάτου της πρωτότοκης κόρης της. Ο γάμος τους διέρχεται μια μεγάλη κρίση η οποία τελικά εκτονώνεται μεταξύ άλλων και με την υποχώρηση του Mahler σε σχέση με τη συνθετική δραστηριότητα της συζύγου του, την οποία εις το εξής όχι μόνο θα αποδεχθεί αλλά και θα υποστηρίξει ποικιλοτρόπως.
Από το 1899 έως το 1907 ο Mahler συνθέτει 5 Συμφωνίες [αρ. 4-8] και δύο μεγάλους κύκλους τραγουδιών.
Mahler: Symphony No 5 in C sharp minor / Barenboim
Symphony No. 5 in C-Sharp Minor: IV. Adagietto
Provided to YouTube by Warner Classics International Symphony No. 5 in C-Sharp Minor: IV. Adagietto · Daniel Barenboim Mahler : Symphony No.5 ℗ 1998 Teldec C…
Mahler, Kindertotenlieder [Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά]
Mahler Kindertotenlieder – Fassbaender – Celibidache – MPO – 1983
Mahler Kindertotenlieder – Fassbaender – Celibidache – MPO – 1983
Το 1907 η εξάπλωση του αντισημιτισμού φτάνει μέχρι το κατώφλι της Όπερας της Βιέννης όπου τα κυκλώματα πιέζουν υπογείως και τελικά καταφέρνουν την απομάκρυνση του Gustav Mahler. Είναι η ίδια χρονιά όπου ο Mahler χάνει την πρωτότοκη κόρη του ενώ και ο ίδιος πληροφορείται ότι εμφανίζει μια σοβαρή καρδιακή δυσλειτουργία. Μέσα στη δίνη των δυσάρεστων γεγονότων αποφασίζει να εγκαταλείψει την Ευρώπη και εγκαθίσταται οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη όπου αρχικά διευθύνει την Metropolitan Opera, από το 1908 έως το 1910, οπότε τον διαδέχεται ο Arturo Toscanini.
Από το 1909 διευθύνει επίσης και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης όπου όμως η επιβολή της αυστηρής του πειθαρχίας, η εμμονή του σε έργα εκτός του καθιερωμένου ρεπερτορίου, αλλά και οι ενορχηστρωτικές επεμβάσεις του στις συμφωνίες του Beethoven δεν έτυχαν καλής αποδοχής.
Τα επόμενα καλοκαίρια συνεχίζει να συνθέτει αλλά επισκέπτεται και μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις προκειμένου να διευθύνει ο ίδιος τα έργα του. Το καλοκαίρι του 1910 διευθύνει στο Μόναχο το τεράστιο χορωδιακό του επίτευγμα, την Συμφωνία αρ.8, που ίσως ήταν και ο μεγαλύτερος θρίαμβος της καριέρας του.
Mahler: Symphony No. 8 / Rattle
Mahler: Symphony No. 8 / Rattle · National Youth Orchestra of Great Britain
Gran presentación de la Orquesta Juvenil Nacional de Gran Bretaña, interpretando la -según mi opinión, una de las mejores versiones que he escuchado- 8va sin…
Τη χειμερινή περίοδο 1910-11 ο Mahler δεν θα ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του στη Νέα Υόρκη. Τον Φεβρουάριο του 1911 η κατάσταση της υγείας του έχει ήδη επιδεινωθεί σημαντικά και ο ίδιος εκφράζει την επιθυμία να μεταβεί στη Βιέννη, όπου έζησε τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής του. Η επιθυμία του πραγματοποιείται κι έτσι στις 18 Απριλίου του ιδίου έτους φτάνει στο Παρίσι και εισάγεται σε μια κλινική χωρίς καμία βελτίωση. Στις 11 Μαΐου μεταφέρεται σε ένα σανατόριο της Βιέννης όπου και αφήνει την τελευταία του πνοή 7 ημέρες αργότερα. Η σορός του, ύστερα από επιθυμία του, τοποθετήθηκε δίπλα στο μνημείο της κόρης του στο κοιμητήριο της Βιέννης.
Ο Gustav Mahler συνέθεσε κυρίως Συμφωνίες και Lieder (τραγούδια). Η ρομαντική θεώρηση της ζωής του, σφράγισε και τη μουσική του με υψηλές ιδεαλιστικές απαιτήσεις, ψυχολογικά πολυεπίπεδη δομή και πλούσια ενορχήστρωση. Το αντισυμβατικό μουσικό του πνεύμα άσκησε τεράστια επιρροή στους συνθέτες του 20ου αιώνα, ενώ έτυχε ευρύτατης αποδοχής από το ακροατήριο της εποχής του, και όχι μόνο. Ο Mahler επέκτεινε την αντίληψη του Beethoven ότι η Συμφωνία είναι το πιο τολμηρό και απολύτως προσωπικό μέσο έκφρασης ενός συνθέτη. Κάποτε μάλιστα ανέφερε ότι η σύνθεση μιας Συμφωνίας είναι «η δημιουργία ενός κόσμου». Και όντως οι Συμφωνίες του συχνά μεταδίδουν την αίσθηση της αφήγησης μιας ιστορίας ή της απεικόνισης μιας σκηνής. Οι 10 Συμφωνίες του Mahler ανήκουν στα ωραιότερα μουσικά μνημεία από την περίοδο της παρακμής της αυστρο-γερμανικής κυριαρχίας στα ευρωπαϊκά μουσικά πράγματα, και σκιαγραφούν την επανάσταση που πρόκειται να επιφέρει στη βιενέζικη μουσική παράδοση η μουσική των Arnold Schönberg, Alban Berg, και Anton Webern. Σε τέσσερις από τις Συμφωνίες του χρησιμοποιεί την ανθρώπινη φωνή, πετυχαίνοντας ένα συνδυασμό τραγουδιού και συμφωνικής φόρμας, ο οποίος αν και δεν ήταν καινοφανής, παρέμεινε για πάντα απαράμιλλος.
Λίστα με τις συνθέσεις του Gustav Mahler
Mahler Das Lied von der Erde
Mahler Das Lied von der Erde (Full)
Conductor: Daniel Barenboim Orchestra: Chicago Symphony Orchestra Mezzo-soprano: Waltraud Meier Tenor: Siegried Jerusalm Be apart of my Facebook page! http:/…
=======
ΚΟΥΙΖ: Μπορείς να ξεχωρίσεις τους διάσημους συνθέτες κλασικής μουσικής;