Βαγγέλης Γιαννίσης
Η εβδομαδιαία στήλη «Κυνηγός εγκλημάτων» φέρνει στο σαλόνι σας γνωστές και μη υποθέσεις.
Τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να δώσει ο Βαγγέλης Γιαννίσης, συγγραφέας της σειράς αστυνομικών μυθιστορημάτων με τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα) και περήφανος γατομπαμπάς του Jax.
Υπόθεση #6 – Ο µυστηριώδης θάνατος του Roland T. Owen
Kansas City, Ιανουάριος 1935
Ο τηλεφωνητής του ξενοδοχείου President, στο Kansas City του Missouri, πλατάγισε εκνευρισµένος τη γλώσσα του. Το ακουστικό του τηλεφώνου στο δωµάτιο 1046 ήταν ακόµα
κατεβασµένο. Νωρίτερα εκείνο το πρωί, στις 7, το είχε προσέξει για πρώτη φορά και τρεις ώρες αργότερα, έστειλε έναν γκρουµ, τον Randolph Propst, να ζητήσει από τον ένοικο του δωµατίου να τοποθετήσει το ακουστικό στη συσκευή. Ο Propst βρήκε την πόρτα κλειδωµένη. Μιάµιση ώρα αργότερα, ένας δεύτερος γκρουµ, ο Harold Pike, µπήκε στο δωµάτιο χρησιµοποιώντας αντικλείδι, µιας και το ακουστικό εξακολουθούσε να είναι κατεβασµένο. Στο πόµολο της πόρτας κρεµόταν η ταµπέλα µε την επιγραφή ‘Μην ενοχλείτε’ και το δωµάτιο ήταν βυθισµένο στο σκοτάδι, µιας και οι βαριές κουρτίνες ήταν τραβηγµένες. Ο ένοικος του δωµατίου βρισκόταν γυµνός, ξαπλωµένος στο κρεβάτι. Ο γκρουµ θεώρησε πως ήταν µεθυσµένος.
Δεν πρόλαβε να περάσει µία ώρα και ο τηλεφωνητής συνειδητοποίησε πως το ακουστικό ήταν για άλλη µια φορά κατεβασµένο. Έστειλε ξανά τον Pike στο δωµάτιο 1046 κι αυτή τη φορά ο νεαρός γκρουµ βρέθηκε µπροστά σε µία παράξενη σκηνή: όταν άναψε τα φώτα, διαπίστωσε πως ο ένοικος του δωµατίου είχε συρθεί από το κρεβάτι, κατά µήκος του πατώµατος. Στα µατωµένα του χέρια κρατούσε το τραυµατισµένο του κεφάλι. Οι τοίχοι του δωµατίου ήταν καλυµµένοι από αίµα. Ο Propst έφυγε έντροµος και διηγήθηκε στον µάνατζερ του ξενοδοχείου τι είχε αντικρίσει.
Εκείνος αποφάσισε να ειδοποιήσει την αστυνοµία.
Ο ένοικος του δωµατίου 1046 είχε εµφανιστεί στο ξενοδοχείο President στις 2 Ιανουαρίου.
Ζήτησε να του δώσουν ένα δωµάτιο αρκετούς ορόφους πάνω από το λόµπι. Δεν κουβαλούσε
µαζί του βαλίτσες και υπέγραψε στα αρχεία του ξενοδοχείου ως Roland T. Owen. Ο Propst τον συνόδευσε µέχρι το δωµάτιό του, παρόλο που ο Owen δεν είχε µαζί του βαλίτσες. Είπε στον γκρουµ ότι είχε έρθει από το Λος Άντζελες και ότι σκόπευε να µείνει σε ένα άλλο ξενοδοχείο, στο Muehlebach, αλλά του φαινόταν υπερβολικό να πληρώσει 5 δολάρια τη βραδιά, οπότε προτίµησε το President. Αφού ο Propst του έδειξε το δωµάτιο, ο Owen πήρε το κλειδί από τον γκρουµ κι έφυγε απ’ το ξενοδοχείο, αφήνοντας πρώτα το κλειδί στη ρεσεψιόν. Στη διάρκεια των επόµενων τριών ηµερών, µία ακολουθία γεγονότων θα είχε ως αποτέλεσµα τον άγριο βασανισµό του Owen από έναν ή περισσότερους αγνώστους, δίχως οι λόγοι πίσω απ’ αυτόν να µαθευτούν µέχρι σήµερα.
Σύµφωνα µε τα ευρήµατα των ερευνητών, κάποιος ή κάποιοι, έξι µε εφτά ώρες προτού ο Owen βρεθεί ηµιθανής, τον έδεσαν και στη συνέχεια τον µαχαίρωσαν, µέχρι το σώµα του να καλυφθεί από πληγές. Το κρανίο του είχε διαλυθεί από χτυπήµατα. Ο λαιµος του ήταν µελανιασµένος, σηµάδι πως τον είχαν στραγγαλίσει. Το δωµάτιο 1046 είχε µετατραπεί σε θάλαµο βασανιστηρίων. Ο ίδιος ο Owen θα πει στους αστυνοµικούς πως «έπεσε στη µπανιέρα», µα κανείς δε θα τον πιστέψει. Από τη σκηνή του εγκλήµατος είχαν εξαφανιστεί τα ρούχα του θύµατος, αλλά, µυστηριωδώς, και το σαπούνι, το σαµπουάν και οι πετσέτες που το ξενοδοχείο προσέφερε σε κάθε δωµάτιο. Άφαντα ήταν τα σχοινιά µε τα οποία ο δράστης ή οι δράστες έδεσαν τον Owen, αλλά και το µαχαίρι που χρησιµοποίησαν πάνω του. Τα µοναδικά στοιχεία που βρέθηκαν στο δωµάτιο ήταν µία ετικέτα γραβάτας, ένα τσιγάρο, τέσσερα µατωµένα αποτυπώµατα πάνω σε ένα αµπαζούρ κι ένα τσιµπιδάκι. Ο Owen θα µεταφερθεί στο νοσοκοµείο, όπου θα πέσει σε κώµα και θα πεθάνει µερικές ώρες αργότερα.
Σύντοµα, η έρευνα θα αποκαλύψει πως το όνοµα που είχε χρησιµοποιήσει το θύµα ήταν
ψεύτικο, καθώς δεν υπήρχε κανένας Roland T. Owen στο Λος Άντζελες. Το βράδυ του θανάτου του, µία άγνωστη γυναίκα θα τηλεφωνήσει στην αστυνοµία, δίνοντας την πληροφορία πως ο νεκρός ήταν κάτοικος του Clinton, στο Missouri. Σε µία προσπάθεια να µάθουν την πραγµατική του ταυτότητα, η αστυνοµία κάλεσε τον κόσµο να επισκεφθεί το γραφείο τελετών, όπου είχε µεταφερθεί το πτώµα του Owen, και η κίνηση απέδωσε καρπούς.
Ο Robert Lane κατέθεσε πως στις 2 Ιανουαρίου γύρω στις 11 το βράδυ, ενώ οδηγούσε σε έναν κεντρικό δρόµο της πόλης, ένας άντρας που φορούσε µονάχα τα εσώρουχά του, έκανε νόηµα να σταµατήσει, πιστεύοντας πως οδηγούσε ταξί. O Lane του εξήγησε πως δεν ήταν ταξιτζής, ωστόσο συµφώνησε να τον πάει στον προορισµό του, καθώς τον λυπήθηκε. Τότε, πρόσεξε πως το χέρι του αγνώστου -τον οποίο αναγνώρισε ως τον Owen- ήταν πληγιασµένο. Όταν του το επεσήµανε, ο Owen είπε πως θα σκοτώσει αύριο εκείνον που τον τραυµάτισε.
Αρκετοί µπάρµεν αναγνώρισαν τον Owen και είπαν, µάλιστα, πως τον είχαν δει συνοδεία
διάφορων γυναικών. Ένας άντρας µε εµφάνιση παρόµοια µε αυτή του Owen φέρεται να έµεινε σε άλλα δύο ξενοδοχεία της πόλης: στο Muehlebach, στο οποίο άλλωστε είχε αναφέρει πως σχεδίαζε να µείνει και στο St Regis. Στο Muehlebach ο Owen χρησιµοποίησε το όνοµα Eugene Scott, ενώ στο St Regis συνοδευόταν από έναν άντρα αγνώστων στοιχείων. Οι αστυνοµικοί είχαν βάσιµους λόγους να πιστεύουν πως το όνοµα του αγνώστου ήταν Don.
Τη µέρα που ο Owen έκανε τσεκ ιν στο President, η καµαριέρα πέρασε απ’ το δωµάτιο για να
καθαρίσει. Ο Owen, ο οποίος της δηµιούργησε την εντύπωση πως ήταν αγχωµένος για κάποιο λόγο, της ζήτησε να αφήσει την πόρτα ξεκλείδωτη, καθώς περίµενε επισκέψεις κι έπειτα έφυγε.
Στις 4 το απόγευµα επέστρεψε για να φέρει πετσέτες και βρήκε τον Owen ξαπλωµένο στο
κρεβάτι µε τα ρούχα του. Πάνω στο τραπέζι, κάποιος -πιθανότατα ο ίδιος- είχε γράψει ένα
σηµείωµα: «Don, επιστρέφω σε δεκαπέντε λεπτά. Περίµενε». Το επόµενο πρωί, η ίδια καµαριέρα εµφανίστηκε ξανά στο δωµάτιο 1046 για το ηµερήσιο καθάρισµα. Κατέθεσε πως
βρήκε τον Owen να κάθεται αµίλητος σε µία καρέκλα, κοιτάζοντας µε βλέµα απλανές το
σκοτάδι. Όταν το τηλέφωνο χτύπησε, εκείνος απάντησε: «Όχι, Don. Δε θέλω να φάω. Δεν
πεινάω. Μόλις έφαγα πρωινό». Αργότερα, όταν θα επιστρέψει για να φέρει καθαρές πετσέτες, θα βρει την πόρτα κλειδωµένη. Από το δωµάτιο ακούγονται αντρικές φωνές. Θα χτυπήσει θα αναφέρει τον λόγο της επίσκεψής της. Μία άγνωστη φωνή θα της πει να αφήσει τις πετσέτες και να φύγει.
Η έρευνα για τον Don έφτασε γρήγορα σε αδιέξοδο. Μία εβδοµάδα αργότερα, όµως, ο Tony
Bernardi, ένας διοργανωτής αγώνων µποξ, ισχυρίστηκε ότι τον Δεκέµβριο, ένας άγνωστος που έµοιαζε µε τον Owen τον πλησίασε, χρησιµοποιώντας το ψεύτικο όνοµα Cecil Warner µε την πρόθεση να συµµετάσχει σε αγώνες.
Είχε φτάσει Μάρτιος και το σώµα του Owen παρέµενε άταφο. Λίγο πριν την κηδεία, ένας άγνωστος τηλεφώνησε στο γραφείο τελετών που την είχε αναλάβει, λέγοντας πως είναι ο
γαµπρός του νεκρού και τους ζήτησε να αναβάλλουν για λίγο καιρό την κηδεία, προκειµένου να στείλει χρήµατα για την τελετή. Ο άγνωστος ανέφερε πως ο Owen είχε µπλέξει και πως οι
αστυνοµικοί «είχαν πάρει λάθος δρόµο». Λίγες µέρες αργότερα, τα χρήµατα για την κηδεία
παραδόθηκαν ανώνυµα στο γραφείο. Ένας ανθοπώλης έλαβε παραγγελία να παραδώσει ένα
µπουκέτο λουλούδια στην κηδεία. Η κάρτα στο µπουκέτο έγραφε: «Σ’ αγαπώ για πάντα –
Louise».
Το 1936, ενώ ο Owen είχε ξεχαστεί, η Eleanor Ogletree ισχυρίστηκε πως ο Roland T. Owen ήταν στην πραγµατικότητα ο αδερφός της, Artemus, ο οποίος είχε αφήσει το πατρικό του στο Birmingham της Alabama τον Απρίλιο του 1934 για να ταξιδέψει στη χώρα. Ένα χρόνο
αργότερα, άρχισαν να καταφθάνουν γράµµατα από τον Artemus. Όλα τους ήταν
δακτυλογραφηµένα, γεγονός που προβληµάτισε τη µητέρα του, Ruby, καθώς ο γιος της δεν
ήξερε να χρησιµοποιεί γραφοµηχανή. Στο τελευταίο γράµµα του, ο Artemus ισχυριζόταν πως θα ταξίδευε στην Ευρώπη. Λίγους µήνες αργότερα, ένας άντρας που συστήθηκε µε το όνοµα Jordan, τηλεφώνησε στο σπίτι των Ogletree, λέγοντας πως ο Artemus του είχε σώσει τη ζωή και πως είχε παντρευτεί στο Κάιρο. Όταν η Ruby είδε φωτογραφίες του Owen, αναγνώρισε τον δεκαεφτάχρονο γιο της.
Ο θάνατος του Roland T. Owen/ Artemus Ogletree παραµένει µέχρι σήµερα το µεγαλύτερο µυστήριο του Kansas City. Κανείς δεν µπορεί να είναι µε σιγουριά ποια ήταν η πραγµατική του
ταυτότητα ή γιατί ένιωθε την ανάγκη να χρησιµοποιεί τόσες πολλές ψεύτικες, ποιος ή ποιοι τον βασάνισαν και για ποιο λόγο.
Ένα τηλεφώνηµα στη δηµοτική βιβλιοθήκη του Kansas City το
2003 έφερε ξανά στο φως την ξεχασµένη υπόθεση. Ο άγνωστος ενηµέρωσε τον βιβλιοθηκονόµο πως τηλεφωνούσε από µία άλλη πολιτεία και πως κάποιο κοντινό του πρόσωπο πέθανε.
Ψάχνοντας τα πράγµατά του, βρήκε ένα κουτί µε αποκόµµατα εφηµερίδων. Όλα αφορούσαν τη δολοφονία του Owen. Ανέφερε, επίσης, πως στο κουτί βρισκόταν κι ένα άλλο αντικείµενο. Κάτι που είχε αναφερθεί στα ρεπορτάζ της εποχής. Όταν, όµως, ο βιβλιοθηκονόµος τον ρώτησε σχετικά µ’ αυτό, εκείνος αρνήθηκε να απαντήσει. Ήταν η πιο ταιριαστή, ίσως, κατάληξη σε µία απολύτως µπερδεµένη υπόθεση.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: