Ευθύμης Κάλφας
Το ημερολόγιο έγραφε 25 Αυγούστου του 1972 όταν ο 27χρόνος τότε και πατέρας δυο παιδιών, Βασίλης Λυμπέρης, θα έβλεπε τον ήλιο για τελευταία φορά αφού η εκτέλεση του, όπως εξάλλου προέβλεπε ο νόμος 3861/1929 «περί εκτελέσεως της θανατικής ποινής» θα πραγματοποιούνταν όταν ο ήλιος θα χάραζε. Κάτι βέβαια που κανείς τότε δε γνώριζε είναι ότι εκείνη θα ήταν και η τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη στην Ελλάδα.
Μετά την υπόθεση Λυμπέρη, η θανατική ποινή Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε ποτέ ξανά. Καταργήθηκε το Δεκέμβριο του 1993 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με τον Νόμο 2172/1993. Παρακάτω όλη η ιστορία του στυγερού εγκλήματος του Βασίλη Λυμπέρη που τον οδήγησε στην εκτέλεση του.
Το πρωτόγνωρο έγκλημα
Το έγκλημα για το οποίο πρόκειται να μιλούσε όλη η χώρα συνέβη τα ξημερώματα της 5ης Ιανουαρίου του 1972 στο Χαλάνδρι. Ο Βασίλης Λυμπέρης τυφλωμένος από το πάθος για τη γυναίκα του Βασιλική, που γνώρισε στο νοσοκομείο όπου και οι δύο είχαν νοσηλευόμενο τον πατέρα τους, θεώρησε η αιτία του χωρισμού του από τη γυναίκα του ήταν η μητέρα της, δηλαδή η πεθερά του. Όπως ο ίδιος θα μαρτυρούσε αργότερα «Εκείνη της έβαζε λόγια, της μιλούσε άσχημα για μένα, την επηρέασε και τελικά την απομάκρυνε από εμένα». Πέντε μέρες πριν την εκδίκαση του διαζυγίου του αποφασίζει να τους εκδικηθεί όλους. Μαζί με τρεις συνεργούς του, πήγε στο σπίτι της πεθεράς του στο Χαλάνδρι αδειάζοντας τρία μπιτόνια με βενζίνη. Στη συνέχεια πέταξε ένα σπίρτο και έκλεισε πίσω του την πόρτα.
Η πεθερά του Λυμπέρη (55 ετών) και τα δύο μωρά παιδιά του (δυόμισι και δώδεκα μηνών) πέθαναν ακαριαία με φρικτό τρόπο ενώ η σύζυγός του Βασιλική (24 ετών) κατάφερε να ζήσει για λίγες μόνο ώρες. Ήταν εκείνη που αποκάλυψε στο νοσοκομείο τον υπεύθυνο της φοβερής δολοφονίας.
Όταν συνελήφθη από την αστυνομία, ο Λυμπέρης αρνήθηκε την ανάμειξη του στο έγκλημα, δικαιολογώντας τα ίχνη καψίματος στο πρόσωπο ότι ήταν από το γκαζάκι του καφέ. Το δικαστήριο όμως είχε άλλη γνώμη καταδικάζοντας τον τετράκις εις θάνατο. Μια καταδίκη δηλαδή για κάθε ένα από τα θύματα του.
Η διαδικασία της θανατικής ποινής
Στις 25 Αυγούστου του 1972 ο Βασίλης Λυμπέρης μαθαίνει στο κελί του ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Τίποτα πλέον δεν το χώριζε από το απόσπασμα Λίγο πριν βγει στο προαύλιο χώρο των φυλακών της Νέας Αλικαρνασσού ένας ιερέας τον κοινωνεί ακούγοντας ταυτόχρονα την εξομολόγησή του. Όταν ο Λυμπέρης έφθασε στον τόπο της εκτέλεσης, τον πλησίασε γιατρός για να τον εξετάσει, αφού όπως προέβλεπε ο κανονισμός, ο μελλοθάνατος θα έπρεπε να είναι υγιής κατά τη στιγμή της εκτέλεσής του. Σε διαφορετική περίπτωση η διαδικασία αναβαλλόταν. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να του δέσουν τα μάτια για να μη βλέπει.
Τριάντα έφεδροι θα κάνουν ένα βήμα μπροστά αλλά δώδεκα από αυτούς θα συνθέσουν το εκτελεστικό απόσπασμα. Μόνο στα έξι από τα 12 τυφέκια Μ-1 υπάρχουν κανονικές σφαίρες ούτως ώστε κανένας να μην γνωρίζει ποιοι σκότωσαν, όπως προέβλεπε ο νόμος τότε, έναν συνάνθρωπό τους. Παρότι ο Λυμπέρης ήταν ήδη νεκρός στο έδαφος, η διαδικασία απαιτούσε και την χαριστική βολή. Ο επικεφαλής υπολοχαγός ταραγμένος από τη θέα αρνείται να εκτελέσει τον Λυμπέρη. Δίνει διαταγή όμως στον επιλοχία. Εκεινος αφήνει στην άκρη το περίστροφό του και παίρνει ένα αυτόματο όπλο. Το πτώμα του Λυμπέρη θα μεταφερθεί στο νεκροταφείο της Νέας Αλικαρνασσού ενώ χρόνια αργότερα, τα οστά του θα τοποθετηθούν στο οστεοφυλάκιο του νεκροταφείου, σε ένα κιβώτιο με τη φωτογραφία του.
Το γράμμα στην μητέρα του
Το βράδυ πριν από την εκτέλεση του, ο Βασίλης Λυμπέρης θα ζητήσει από έναν δεσμοφύλακα μολύβι και χαρτί για να γράψει ένα σύντομο γράμμα αποχαιρετισμού προς τη μητέρα του. Το μεταφέρουμε αυτούσιο όπως το διαβάσαμε εδώ
«Αγαπημένη μου μητέρα,
σε πίκρανα και σε γέμισα πόνο και θλίψη, καθώς και τον πατέρα, τα αδέλφια μου, τον Γιάννη, τη Σοφία, το Φλωράκι και τη νονά. Μητέρα, θα πρέπει να ξέρεις πως βρισκόμαστε στην κοιλιά της Κλαυθμώνος. Κλαυθμυρισμός είναι η πρώτη φωνή την οποία εκβάλλει ο άνθρωπος, όταν αφήνει τα μητρικά σπλάχνα και ως ύπαρξις ιδιαιτέρα καταλαμβάνει θέσιν εις τον κόσμον αυτόν.
Η πείρα της καθημερινής ζωής και η ιστορία της ανθρωπότητος τι άλλο μαρτυρούν παρά το ότι ο πόνος και η θλίψις είναι ο αχώριστος σύντροφος του ανθρώπου επί της γης. Κουράγιο μητέρα και στήριξε την ελπίδα σου στον παρήγορον Ιησούν Χριστόν, όπως την στηρίζω και εγώ. Προσευχήσου όπως προσεύχομαι και εγώ και θυμήσου ότι η Παναγία διήλθε την ψυχικήν ρομφαία, όταν αντίκρισε εις τον Σταυρόν νεκρόν τον Μονογενή Υιόν της. Ευχαριστώ και αναγνωρίζω τον αγώνα που δώσατε όλοι για την δικαίωσίν μου. Μην τρομάζετε με τα λόγια των κριτών μου, γιατί και αυτοί θα κριθούν. Υπεράνω όλων βρίσκεται ο Θεός και Θεού θέλοντος τελείται κάθε απόφαση.
Ευχαριστώ και τον υπέροχο κύριο Θεοδώρου (σ.σ.: τον συνήγορό του) που έδωσε πραγματική μάχη για μένα και τον θεωρώ νικητή και όχι ηττημένο.
Και μην ξεχνάς μητέρα, ότι ο Θεός επιτρέπει τον πόνο και την θλίψιν, χαρίζει όμως και υπόσχεται την ελπίδα και υπομονή. Υπομονή, λοιπόν, μητέρα και θα δοξάσουμε όλοι τον Θεό μια μέρα.
Βασίλειος Λυμπέρης»
Το 1993 η τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Ανατομία ενός εγκλήματος» μετέδωσε ένα επεισόδιο εμπνευσμένο από την ιστορία του Βασίλη Λυμπέρη.
Ανατομία ενός εγκλήματος – Τρείς εις Θάνατον
Τίτλος τηλεοπτικής σειράς: Ανατομία ενός εγκλήματος: Τρις εις θάνατον Έτος: 1993 Τηλεοπτική Σειρά Κανάλι: ΑΝΤ1 Κύκλος: 1ος Επεισόδιο: 18ο Τηλεοπτική πρεμιέρα: 4 Μαρτίου 1993 Είδος: Θρίλερ Σκηνοθεσία: Πάνος Κοκκινόπουλος Σενάριο: Πέτρος Μάρκαρης Ηθοποιοί: Άκης Σακελλαρίου , Σοφία Σεϊρλή , Μάνια Παπαδημητρίου , Βαγγέλης Καζάν