Άρης Δημοκίδης
Διάφορα έχουν ακουστεί για τη στροφή του Αρκά προς τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα την τελευταία διετία. Ότι έχει πουλήσει το brand-name, ότι παίζει πολιτικά παιχνίδια, ότι έχει θυμώσει με αυτούς που μας κυβερνούν και χρησιμοποιεί τη φωνή του ως μέσο διαμαρτυρίας…
Πριν λίγο διάβασα μια θεωρία συνωμοσίας που μεταξύ σοβαρού και αστείου έγραψε ο Σπύρος Μ. στο Facebook και που ψάχνοντας είδα ότι υπάρχει και αλλού:
“Ο Αρκάς έχει πεθάνει. Το σκίτσα του εδώ και 2 χρόνια φτιάχνουν συγγενικά του πρόσωπα που ήταν επίσης οι διαχειριστές της facebook σελίδας του και έχουν στην διάθεσή τους την χειρόγραφη γραμματοσειρά που χρησιμοποιούσε. Όλα ξεκίνησαν το 2015 όταν ανέβασαν αυτό:”
Ο θάνατος του πατέρα μας είχε συγκινήσει, όταν τον μάθαμε από ένα μάλλον απροσδόκητο στριπάκι (δεν ήταν μέρος κάποιου λευκώματος). Ο Επίλογος αυτός ανέβηκε στο Facebook του Αρκά χωρίς εμφανή, σε μας τουλάχιστον, αφορμή για την απόφαση αποκάλυψης αυτού του θανάτου.
Η φήμη υποστηρίζει πως ο Επίλογος συμβόλιζε το τέλος του «πατέρα» Αρκά, αλλά και το πέρασμα της σκυτάλης στη νεότερη γενιά «σπουργιτιών». Έστελνε, με κλείσιμο του ματιού, ένα μήνυμα σε όσους θα το καταλάβαιναν, και αποχαιρετούσε με χιούμορ και με σεβασμό το δημιουργό.
Ελπίζω να μην ισχύει με τίποτα απ’ αυτά. Ελπίζω πως ο Αρκάς είναι ολοζώντανος, ακμαιότατος και γελάει με την καρδιά του μ’ όλα αυτά. Το μόνο σίγουρο, κατά τη γνώμη μου, είναι πως τα τωρινά, πιο πολιτικά, σκίτσα του λένε αλήθειες. Μπορεί να πονούν ή να μην μας πείθουν για τα κίνητρά τους, όμως όλα είναι, δυστυχώς, εύστοχα. Ως χώρα είμαστε απείρως πιο μυστηριώδης και προβληματική απ’ ό,τι είναι η υπόθεση του Αρκά.