Μικροπράγματα
Από την Μαρία Σκαμπαρδώνη
«Η πανέμορφη κοπέλα που δολοφονήθηκε», «η όμορφη κοπέλα με το τραγικό τέλος», «θρήνος για τη νεαρή μητέρα που χάθηκε τόσο άδικα». Διαχρονικά, οι τίτλοι των εκπομπών και των εφημερίδων, έχουν την τάση να δημιουργούν δραματικούς τίτλους προκειμένου να αυξήσουν τη θεαματικότητα και τις πωλήσεις τους.
Πάντοτε με δυσαρεστούσε ο τρόπος ο οποίος αντιμετωπίζεται η δολοφονία ενός ανθρώπου, ειδικά η γυναικοκτονία από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δακρύβρεχτες αναλύσεις οι οποίες απομακρύνονται από το ουσιαστικό γεγονός, τη δολοφονία ενός ανθρώπου και επικεντρώνονται στην εξωτερική εμφάνιση και σε κύρια γνωρίσματά της.
Σε μία κοινωνία όπου όποια γυναίκα δε συμμορφώνεται με τα κυρίαρχα πρότυπα εμφάνισης που επιτάσσει η κοινωνική σύμβαση, αντιμετωπίζεται μειονεκτικά, διαπιστώνει κανείς πως αυτή η ανισότητα εξακολουθεί να την κυνηγά – και στο θάνατο ακόμα.
Το έγκλημα αποδοκιμάζεται όχι επειδή δολοφονείται μία γυναίκα, ένας άνθρωπος, αλλά επειδή το νήμα της ζωής κόβεται από μία όμορφη, ψηλή με γαλάζια μάτια γυναίκα. Και από μία γυναίκα που είναι μητέρα. Η εξωτερική εμφάνιση και η μητρότητα ανάγονται ξανά ως οι δύο μοναδικοί λόγοι που η γυναίκα αποκτά υπόσταση και αξία. Θρηνούμε για μία μητέρα και μία εξωτερικά όμορφη γυναίκα, όχι για έναν άνθρωπο ανεξαρτήτως οικογενειακής κατάστασης και εξωτερικής ομορφιάς.
Θα θρηνούσαν, άραγε, τα κανάλια με τον ίδιο για μία γυναίκα που δεν υπόκειται και δεν περικλείει τις παραπάνω κοινωνικές συμβάσεις; Ή μήπως μία γυναίκα που δεν είναι έγγαμη και είναι «άσχημη» δεν αξίζει τέτοιες εκδηλώσεις στεναχώριας και θλίψης; Γιατί μόνο αν είσαι νέα μητέρα, όμορφη με βάση τα κοινωνικά πρότυπα αξίζεις να γίνεσαι βορά για δημοσιεύματα με σκοπό τα περισσότερα κλικς. Αν δεν έχεις παιδιά, αν έχεις περάσει μία ηλικία, αν είσαι παχιά με στραβά πόδια, περιττά κιλά ή οτιδήποτε άλλο δεν αξίζεις τόση αναφορά ή έκφραση στεναχώριας και θρήνου.
Η ανθρώπινη ζωή και η βίαιη απώλειά της, πάντοτε είναι μία μαχαιριά για κάθε πολιτεία που θέλει να πρεσβεύει το σεβασμό και την προστασία στο μέγιστο αγαθό της ζωής. Και η απώλεια της ζωής δεν κρίνεται σημαντικότερη ή λιγότερο σημαντική με βάση κοινωνικά στερεότυπα; είναι ίδια για όλους μας. Ίδιος θρήνος για την απώλεια μίας «καλλονής», ίδιος θρήνος και για τη στρουμπουλή γυναίκα με τα περιττά κιλά και τα ασουλούπωτα μαλλιά. Γιατί ο Άνθρωπος είναι η αξία…