Άρης Δημοκίδης
Το Παρεμπιπτόντως έγινε διαθέσιμο ονλάιν κατά τη διάρκεια της καραντίνας. Πώς κι έτσι; «Έκανε τον κύκλο της θεωρώ η ταινία, με 11 βραβεία σε περισσότερα από 25 φεστιβάλ παγκοσμίως (με κυριότερα το βραβείο καλύτερης ταινίας στο New York Greek Film Festival και το βραβείο κοινού, ως καλύτερη ταινία του 2019 στο Μπάρι της Ιταλίας και το “Under the Stars Film Festival”)», μου λέει ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Οικονόμου. «Έτσι ανέβασα την ταινία με επιλογή για αγγλικούς, ιταλικούς και φυσικά ελληνικούς υπότιτλους (σέβομαι την προσβασιμότητα σε όλους και θεωρώ άδικο, το 2020, οι Έλληνες κωφοί να μένουν εκτός στην τέχνη μας).»
Το φιλμ το είχα δει στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και μου άρεσε πολύ. Μου θύμισε δικά μου πράγματα, τη μαμά μου, το χαμόγελό της ακόμα κι όταν μιλούσε για δύσκολα πράγματα, ακόμα και την είδηση που έμαθε τη μέρα που γεννούσε η αδερφή μου.
Η ερμηνεία της Μαρίας Κεχαγιόγλου είναι, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετική, γεμάτη ζεστασιά, όπως άλλωστε και το σενάριο κι η κινηματογράφησή του. Αξίζει.
Παρακολουθήστε το Παρεμπιπτόντως
ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ… (Incidentally…)
“Παρεμπιπτόντως…” μία ταινία του Κωνσταντίνου Οικονόμου σε σενάριο του Δημήτρη Σινόπουλου. Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Θανάσης Χαλκιάς, Ασημίνα Ανασ…
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας ενός εορταστικού δείπνου, η Ελπίδα απαντά σε μια τηλεφωνική έρευνα. Παρασυρμένη απ’ την κουβέντα, θα οδηγηθεί στην αποκάλυψη, ενός καλά κρυμμένου μυστικού.
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κεχαγιόγλου, Θανάσης Χαλκιάς, Ασημίνα Αναστασοπούλου, Χρήστος Καπενής, Στάθης Κόικας
Λέει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου για τη δημιουργία του φιλμ.
“Όλα ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια, όταν ο Δημήτρης Σινόπουλος μου έστειλε ένα σενάριο. Ένα σενάριο απολύτως αληθινό (σπάνιο είδος στο ελληνικό σινεμά) που μου έφερε πρόσφατες μνήμες από παρόμοιες ιστορίες που συνέβησαν στην οικογένειά μου. Με το που το διάβασα, με συγκίνησε τόσο, που τον πήρα αμέσως τηλέφωνο και του ζήτησα να το κάνω ταινία. Αφού συμφωνήσαμε και πήρα και το “οκ” από μόνιμους συνεργάτες μου, όπως είναι η Μαρία Καραθάνου, που υπογράφει το σκηνογραφικό και το ενδυματολογικό, και ο Στέφανος Κοσμίδης (που τελικά δεν κατάφερε να είναι μαζί μας, αλλά βοήθησε πολύ). Τρέξαμε σαν τρελοί, ώστε να προλάβουμε deadlines για κάποια φεστιβάλ. Την στιγμή που το ανέβασα ελεύθερο στο YouTube, μου ήρθαν όλες οι έντονες στιγμές που περάσαμε κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της ταινίας και που όλη η πίστη που είχα σε αυτό το υπέροχο σενάριο, απέδωσε. Και δεν μιλάω για τα βραβεία (φυσικά και όλοι οι δημιουργοί θέλουμε τα βραβεία, μην παρεξηγηθώ), μιλάω για την αποδοχή από το κοινό. Που αυτά τα δεκαπέντε λεπτά, ένιωσε την ιστορία που αφηγήθηκα μέσα από τον φακό. Που συγκινήθηκε, που γέλασε και που είχε μόνο όμορφα να πει λόγια στο τέλος.
Πάρα πολύ τυχερός, που οι πρώτες μου επιλογές για το cast, με εμπιστεύτηκαν, παρά το γεγονός πως η προηγούμενη μου ταινία ήταν ένα animation.
Σε μια “παράνοια” 20 ημερών λοιπόν, με πολλή πίεση, πέντε μόλις πρόβες, καταφέραμε σε ένα 9ωρο γύρισμα (στο σπίτι) κι ένα δίωρο (στο τηλεφωνικό κέντρο) να γίνει το όραμα μας πραγματικότητα.
Τίποτα από αυτά δεν θα ήταν ίδιο, χωρίς την εξαιρετική Μαρία Κεχαγιόγλου που μάγεψε το κοινό με την ερμηνεία της, σε κάθε φεστιβάλ του πλανήτη που προβλήθηκε η ταινία, χωρίς την ήρεμη δύναμη του μοναδικού Θανάση Χαλκιά, χωρίς την αισιοδοξία του αγαπημένου Χρήστου Καπενή, χωρίς το δημιουργικό άγχος της υπέροχης Ασημίνας Αναστασοπούλου και χωρίς το πάθος του λατρεμένου Στάθη Κόικα (μεγάλη η χαρά μου, που για την Ασημίνα και τον Στάθη, ήταν η πρώτη τους ταινία).
Φυσικά, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο και χωρίς την βοήθεια των ανθρώπων πίσω από τις κάμερες. Την Μαρία Καραθάνου που κούρασα περισσότερο από όλους και που μετέτρεψε ένα απολύτως εργένικο σπίτι σε οικογενειακό, σαν να ήταν πάντα έτσι (με την πολύτιμη βοήθεια της Μανταλένας Τίγκιλη). Toν Γιώργο Παυλόπουλο-Αγιαννίτη στην φωτογραφία. Τον Δημήτρη Κατσιμίρη, που η βοήθεια του ήταν καταλυτική στα γυρίσματα. Τους Νίκο Καραπιπέρη και Βασίλη Σταυρόπουλο στην εγγραφή του ήχου. Τον Φώτη Φλωρίδη που έκανε τα μαγικά του στο mixage. Την υπέροχη Αγγελική Ράπτη στο μακιγιάζ. Την Πέπη Καραγεώργου που ήταν πάντα δίπλα μας και βοηθούσε σε όλα. Την αγαπημένη μου, Λίλα Ταμπάκη που μας τάϊσε όλους με τα υπέροχα φαγητά της. Την μόνιμη συνεργάτιδα μου Φωτεινή Τσακνάκη που έγραψε μουσικάρες (και πάλι) για την ταινία και τον Δημήτρη Μπενάκη που έγραψε και τραγούδησε το υπέροχο “Τραπέζι Γιορτινό” για τους τίτλους τέλους. Τους Πάνο Ξενάκη, Χρήστο Κουτσουραδή και Κυριάκο Γκίκα. Την Κλέλια Αρμπίλια που είχε το κομμάτι των Social Media. Την Βιολέττα Ζέφκη και την Ροζάνα Βαλασιάδη για την μετάφραση και τον υποτιτλισμό. Την Βασιλική Ιατροπούλου που ζάλισα στην διάρκεια του μοντάζ. Και τελευταία άφησα την Ελίνα Γιουνανλή που με στήριξε, από την ιδέα ακόμα, πριν μιλήσω με οποιονδήποτε άλλο και βοήθησε σε όλα μέχρι και σήμερα.”