σε , ,

5 απ’ τις πιο δυνατές, δραματικές σκηνές σε ταινίες

Συγκίνηση επί 5

Από την Μαρία Σκαμπαρδώνη

Να μερικές σκηνές που πάντοτε θα με κάνουν να δακρύζω, από ταινίες που αγάπησα και ξεχώρισα. Έκλεισαν μέσα τους συναισθήματα, καταστάσεις και θλίψεις αληθινές της καθημερινής ζωής.

1. Τα δάκρυα του Ρετ Μπάτλερ, Όσα Παίρνει ο Άνεμος:

Η Σκάρλετ αποβάλλει μετά την άσχημη συνάντηση με τον Ρετ, με εκείνον να δακρύζει και τη Μέλανι να τον παρηγορεί. Δεν ξέρω, πραγματικά, τι να σχολιάσω από αυτή την ανυπέρβλητη σκηνή, στην οποία καταφεύγω πάντοτε όταν αντιμετωπίζω την οποιαδήποτε δυσκολία. Τον αληθινό πόνο του να αγαπάς αλλά να μην αγαπιέσαι, τη μετάνοια και την παραδοχή που η ζήλια σε τύφλωσε και δεν ήξερες τι έλεγες και τι έκανες, η αίσθηση της απώλειας. Και η βροχή να κυλάει αργά στο τζάμι, αναδεικνύοντας τη δραματικότητα της σκηνής.

2. Η επιλογή, Η επιλογή της Σόφι:

Ο καλύτερος ρόλος της Μέριλ Στριπ, μία σκηνή που σε πληγώνει βαθύτατα, ένας ρόλος που δίνει τη δυνατότητα σε έναν μεγάλο ηθοποιό να σε σημαδέψει και να σου μεταφέρει τον πόνο, την αγωνία, την απώλεια μέσα από τα μάτια μίας Πολωνέζας που επέζησε από το Ολοκαύτωμα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό από το να βλέπεις μία μητέρα η οποία αναγκάζεται να επιλέξει ανάμεσα στα δύο της παιδιά. Το παιδικό κλάμα  και ο πόνος της μάνας που θυσιάζει το ένα της παιδί σου δείχνει όχι μόνο τη βαναυσότητα του πολέμου, αλλά τον πόνο του γονιού που θυσιάζει το ένα του παιδί.

3. I’ve written a letter to daddy, Whatever Happened to Baby Jane:

Είναι μέσα στις πέντε σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών για εμένα, η σύμπραξη τω δύο ιερών τεράτων της μεγάλης οθόνης και αιώνιων αντιπάλων, Τζόαν Κρόφορντ και Μπέτι Ντέιβις. Η συγκεκριμένη σκηνή με πλήγωνε πάντοτε αν αναλογιστεί κάποιος ότι η Jane είναι βυθισμένη μέσα στις παραισθήσεις της, κλειδωμένη σε ένα σπίτι με την ανάπηρη αδελφή της. Τραγουδάει επειδή νομίζει ότι θα έχει μία ευκαιρία να αναβιώσει την καριέρα της, ενώ στην πραγματικότητα, είναι ένα ψυχολογικά ασταθές άτομο. Το ίσως ολίγον κωμικό στοιχείο της ταινίας αυτής, ο 22 ετών τότε Victor Buono, ο οποίος παίζει πιάνο και την κοιτάζει με ένα βλέμμα απορίας, ειρωνείας και φόβου μαζί.

4. Noodles, I slipped, Κάποτε στην Αμερική:

Η δεύτερη αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών, η καλύτερη και πιο δραματική γκανγκστερική ταινία που δημιουργήθηκε ποτέ, με τη σύμπραξη δύο ιερών τεράτων, Sergio Leone/Ennio Morricone. Ο πιο αργός ρυθμός όταν η συμμορία κυνηγιέται, ο πυροβολισμός, ο Ντόμινικ που λέει ότι γλίστρησε ενώ τραυματίστηκε θανάσιμα.. εντάξει, θα δακρύσεις πολύ. Η ίσως πιο λυπητερή σκηνή της ταινίας, με δεύτερη τον Noodles να κοιτάζει τη Deborah η οποία φεύγει, αφού την είχε βιάσει πριν λίγο. Βλέποντας τον φίλο σου να πεθαίνει, αποχαιρετώντας για δεύτερη φορά την αγάπη της ζωής σου…

5. Η Judy γίνεται Madeleine:

Ίσως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, η σπουδαιότερη στην καριέρα του Άλφρεντ Χίτσκοκ, μία σπουδή επάνω στη νοσηρότητα του έρωτα και την ισορροπία ανάμεσα στη λογική και το παράλογο. Ίσως η καλύτερη σκηνή της ταινίας, διότι βλέπεις την ανάγκη  του Scottie (James Stewart) να δει ξανά τη Madeleine, ακόμα και αν είναι μία νεκρή γυναίκα. Ο Χίτσκοκ ισορροπεί ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο, αφήνει δείγματα νεκροφιλίας, αναδεικνύει τα βαθιά νερά που σε βυθίζει ο έρωτας. Και η ειρωνεία είναι πως η σκηνή αφορά δύο γυναίκες, αλλά στην πραγματικότητα μία…

Αυτές είναι οι αγαπημένες μου δραματικές σκηνές όλων των εποχών. Θα ήθελα να ακούσω και απόψεις για άλλες…

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Κινηματογραφικό τεστ: 20 ερωτήσεις για λάτρεις του σινεμά

Ακολουθήστε τα Μικροπραγματα στο Google News, για άρθρα και κουίζ που θα σας φτιάχνουν τη μερα.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote