Μικροπράγματα
Στάλθηκε απ’ τον αναγνώστη μας Κ.Χ.
Αγαπητέ Δήμο
Μια ανάρτηση σου που είχα την ατυχία να δω, με πόνεσε φίλε μου και με θύμωσε πολύ η συνέχεια της.
Σε νιώθω σαν έναν φίλο μου από τα παλιά. Σε συνάντησα στις αρχές του ’80, στην εφηβεία μου, όταν άνοιγα παράθυρα φωτεινά και σκοτεινά συρτάρια για ν’ ανακαλύψω τι κρύβουν. Αρκετά χρόνια μου έκανες παρέα, έμαθα πολλά από σένα, μου γνώρισες σπουδαίους ποιητές που εκφράστηκα με τα λόγια τους και με τη μουσική σου. Είχα την τύχη να απολαύσω την συντροφιά σου και από κοντά, κάποιο βράδυ στο καφεθέατρο της Ευελπίδων. Δεν σε ρώτησα ποτέ τι ψηφίζεις, που ανήκεις, ποιες είναι οι ιδέες και οι απόψεις σου για την ζωή και τον κόσμο. Δεν με ενδιέφερε άλλωστε και ούτε σημασία είχε, ούτε να σε τοποθετήσω κάπου, κοντά μου ή απέναντι απ’ τις δικές μου ιδέες. Εκτίμησα που δεν είχες σηκώσει σημαία, τότε ξεπουλούσε η στρατευμένη τέχνη, που είχα μπουχτήσει. Αλλά και να είχες επιλέξει στρατόπεδο, εγώ το ίδιο θα άκουγα τα τραγούδια σου.
Θέλω πολύ να σε ευχαριστήσω γι’ αυτό. Έμαθα, ένιωσα και εκφράστηκα. Μου άνοιξες ένα φωτεινό παράθυρο. Αν χαθήκαμε ήταν γιατί έφυγα ν’ ανακαλύψω, ν’ ανοίξω και άλλα παράθυρα για να εκφραστώ. Ό, τι όμορφο μου προσέφεραν οι φίλοι μου στο διάβα της ζωής μου, το κρατάω πάντα με αγάπη μέσα μου, ακόμα κι αν η ζωή μας οδηγήσει σε διαφορετικά στέκια.
Εκείνα τα χρόνια, είχα ήδη γνωρίσει ένα Τέρας. Ήξερα πολύ καλά το όνομα του, τα πιστεύω του και τις μεθόδους του. Τους είχα ακούσει πριν τους πρωτοδώ, αρχές της Αλλαγής, να κατεβαίνουν τη Φωκίωνος Νέγρη μαυροφορεμένοι, με ξυρισμένα κεφάλια και δερμάτινα κι ένιωσα τη βία άλλη μια φορά στο πετσί μου. Αυτή τη φορά ο λόγος, ότι είχα μακριά μαλλιά. Ήθελαν να ξεβρωμίσει ο τόπος από μιάσματα. Και ξέρεις φίλε μου, ο σωματικός πόνος περνάει, θεραπεύεται. Ο ψυχικός πόνος όμως; Και το χειρότερο απ’ όλα, άκου ποιο είναι, ότι δεν μπορείς να μιλήσεις, να το μοιραστείς, να το καταγγείλεις, να το εκφράσεις. Γιατί σε αυτόν τον τόπο φταίει πάντα το θύμα, όποιο και να είναι.
Αυτή η ωραία ατάκα του Φωτόπουλου που γελάμε:«Τι έκανες στα πεύκα Λούλα, κάμπια ήσουν;» Και έπρεπε να απολογηθώ που καθόμουν σε ένα παγκάκι κουβεντιάζοντας μ’ ένα φίλο λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Ούτε στην οικογένεια μου γιατί ένα καλό παιδί δεν πάει στα πεύκα, ούτε και στους συντρόφους τότε στην ΚΝΕ. Γιατί ένας καλός κουμουνιστής πάει μόνο όπου του λέει το κόμμα. Το θύμα έχει εκπαιδευτεί να νιώθει ενοχές και ντροπή. Να φοβάται και να νιώθει ότι αυτό το προκάλεσε. Έχω άπειρες φορές ακούσει τα μαύρα κοράκια να κράζουν παραδίπλα και να εκτοξεύουν μαύρη χολή και μίσος. Καλά να πάθει, να μη προκαλούσε και αυτή, να ήταν καλύτερος, τα ήθελε ο κώλος της, πήγαινε γυρεύοντας, τέτοιος που είναι αυτό του άξιζε και το πιο ελαφρολαϊκό: ε κι αυτός, ας πρόσεχε και τι με νοιάζει εμένα, το παιδάκι μου να είναι καλά.
Έχω βιώσει πολύ βία και καταπίεση στη ζωή μου, φίλε μου, όλων των ειδών. Και υπάρχουν πολλά είδη, ορατά και αόρατα. Με όλες τις αισθήσεις μου μπορώ να αναγνωρίσω το τέρας, σε όσα διαφορετικά κεφάλια κι αν κρύβετε και σε διαβεβαιώ ότι όλα τα κεφάλια είναι τέρατα. Μια λερναία Ύδρα. Σκοτάδι και ασχήμια. Και όταν το τέρας αρχίζει να μη σε φοβίζει, να το συνηθίζεις, σημαίνει ότι έχεις αρχίσει να του μοιάζεις και κάποια μέρα θα σε κατασπαράξει.
Αρκετά χρόνια τώρα βλέπω άσχημες και αποκρουστικές εικόνες του τέρατος που σαν να μου φαίνεται ότι γιγαντώνεται σιγά σιγά και με γυρίζουν στη δεκαετία του ’80, στην εκδίκηση της γυφτιάς, στην δεκαετία των αναζητήσεων μου, των ταξιδιών μου στους κόσμους των αισθήσεων και των παραισθήσεων, αλλά τώρα έχουν λιγοστέψει τα φωτεινά παράθυρα που ανακάλυπτα τότε.Τώρα ίσως βλέπω την Εκδίκηση της γυφτιάς Νο 2: Η επιστροφή των τεράτων και όπως συμβαίνει συνήθως στα σίκουελ, φαντασμαγορικά εφέ και σενάριο χωρίς ουσία.
Θέλουμε Καιάδες να πετάξουμε μέσα ό, τι νομίζουμε ότι δεν αξίζει να φέρει τον χαρακτηρισμό του ανθρώπινου πλάσματος;
Ανατρέχω στα παλιά, βρίσκω πάντα καταφύγιο στα λόγια του πατέρα μου. Μου άφησε μεγάλη παρακαταθήκη. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος, αυτός με ανάστησε, με έσωσε από το θάνατο λόγω overdose, υπερβολικών δόσεων μαύρων δηλητηρίων, στάχτες που είχαν σκεπάσει τη ψυχή μου κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70 σε ένα σκοτεινό χωριουδάκι σαν όλα της ελληνικής υπαίθρου, ορατά και αόρατα, του παρελθόντος αλλά και του παρόντος και πολύ φοβάμαι και τους μέλλοντος, γιατί όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν.
Ο πατέρας που διάλεξα, ο Κύριος Μάνος, μου έδειξε με το έργο του και την ζωή του τι σημαίνει αγάπη, ήθος, αξιοπρέπεια, σεβασμός, συγχώρεση, ενσυναίσθηση, μεγαλοδωρία, γενναιότητα, σεμνότητα, ευγένεια. Ελεύθερος, ανεξάρτητος και δοτικός άνθρωπος. Να αποδέχεσαι τα λάθη και τα πάθη σου όχι μόνο τα δικά σου, να μη μένεις στο παρελθόν, αλλά να διδάσκεσαι, να βάζεις ένα λιθαράκι στο παρόν, για ένα καλύτερο μέλλον όχι μόνο για τα δικά σου. αλλά για όλα τα παιδιά που θα έρθουν αύριο. Να μη φοβάσαι το νέο, το διαφορετικό, αλλά να προσπαθείς να το καταλάβεις.
Εμφανίστηκα σε αυτό το σύμπαν λίγο πριν την χούντα, με μια σοβαρή αναπηρία. Φαίνεται ότι οι πλανήτες μου βάραγαν μαλακία, όπως λέει και μια λατρεμένη φίλη μου ή να συνωμότησε το σύμπαν εναντίον μου ή να μου έκατσε καμιά στραβή βάρδια του σύμπαντος. Δεν είμαι ο μόνος όμως. Η αναπηρία μου ονομάζεται δυσμορφία του εγκεφάλου, γεννήθηκα Αριστερός από κούνια.
Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου είναι πιο αναπτυγμένο, δουλεύει και παράγει διαφορετικά, με άλλα υλικά και πρέπει να επιβιώσει σε ένα κόσμο που κινείται με το δεξιό. Είναι σαν ένας Ινδός που έρχεται στην Ελλάδα και πρέπει να οδηγήσει σ’ ένα δρόμο που τα άλλα αυτοκίνητα κινούνται με τον αντίστροφο τρόπο απ’ αυτόν που ξέρει. Ή το αντίστροφο. Μεγάλος κίνδυνος να φας τα μούτρα σου. Ανάποδος το πρώτο ελάττωμα, αριστερόχειρας το δεύτερο κουσούρι και συνεχίζω ευγενικός, ευαίσθητος, χαρούμενος, συναισθηματικός και άλλα πολλά. Ελαττωματικό μοντέλο που δεν το πήραν είδηση από την αρχή και όλο προσπαθούν να το διορθώσουν με λάθος τρόπο και όλο τους βγάζει ελαττώματα. Άστα να πάνε φίλε μου. Είναι να μη σου κάτσει η στραβή.
Κι εσύ όλο να προσπαθείς να γίνεις φυσιολογικός και να μη τα καταφέρνεις. Να σε βάζουν σε καλούπια και να μην εφαρμόζεις. Να σου φορούν ρούχα που δεν είναι στα μέτρα σου και να φταις εσύ. Να σε χτυπούν, να σε κλωτσάνε, όταν λυγίζεις να σε κοροϊδεύουν και να σε βρίζουν. Να σε εξευτελίζουν, να σε χλευάζουν, να σε φτύνουν, να σε μειώνουν και να σε απαξιώνουν για να φανούν αυτοί πιο άξιοι. Να σου πετούν λάσπη για να νιώσουν πιο καθαροί, να σε διαπομπεύουν, να σε λιντσάρουν, να σε αποδομούν και να σε ισοπεδώνουν, να σε λιθοβολούν, να σε εκτελούν ψυχικά και πνευματικά. Να μη σέβονται ούτε το ελάχιστο, την ανθρώπινη υπόσταση σου και να σε σκυλεύουν ζωντανό η νεκρό. Και όταν σκυλεύουν ένα νεκρό, δεν πονά ο ίδιος, αλλά οι δικοί του άνθρωποι. Ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας να είναι, είναι ο άνθρωπος τους.
Το χειρότερο κουσούρι μου, φίλε μου, είναι ότι δεν μπορώ να ασκήσω βία με τίποτα, δεν υπάρχει στα αξεσουάρ μου, όταν κατασκευάστηκα και ακόμα χειρότερα να με πονάει και όταν την βλέπω να την υφίσταται και ο άλλος και αν είναι ο απέναντι μου. Πονούσα το ίδιο και όταν έβλεπα το συμμαθητή μου να ξυλοκοπείται από τον δάσκαλο ή να μπαίνει τιμωρία στο ένα πόδι. Σπάραζα και ας ήταν ο ίδιος συμμαθητής που στο διάλειμμα με είχε ξεφτιλίσει επειδή ήμουν άριστος μαθητής και μιλούσα ψευδά.
Φίλε μου αγαπητέ, η ψυχολογία διδάσκει ότι η βια, πολλές φορές, γεννά και δημιουργεί βία. Πίσω από έναν βίαιο άνθρωπο, το πιο ανθρωπόμορφο κτήνος, κρύβεται ένα κακοποιημένο παιδί. Σωματικά ή ψυχικά ο πόνος εύκολα γίνεται φόβος και αυτός θυμός, οργή, μίσος, φανατισμός, βία,επιθετικότητα, μαυρίλα, σκοτάδι, εκδίκηση, κτηνωδία, θάνατος, καταστροφή, πόλεμος.
Πιστεύεις ότι υπάρχουν άνθρωποι και υπάνθρωποι; άνθρωποι και ανθρωποειδή; Ένα πλάσμα που γεννιέται με όποια μικρή ή μεγάλη, νοητική, σωματική ή ψυχική αναπηρία, στερείται την ανθρώπινη υπόσταση του; Θα πρέπει να έχει λιγότερα ή καθόλου δικαιώματα και ποιος το καθορίζει, ο θεός; οι ιδεολογίες; Οι ιδεολογίες κάνουν τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος τις ιδέες; Θέλουμε Καιάδες να πετάξουμε μέσα ό, τι νομίζουμε ότι δεν αξίζει να φέρει τον χαρακτηρισμό του ανθρώπινου πλάσματος;
Να αποδέχεσαι τα λάθη και τα πάθη σου όχι μόνο τα δικά σου, να μη μένεις στο παρελθόν, αλλά να διδάσκεσαι, να βάζεις ένα λιθαράκι στο παρόν, για ένα καλύτερο μέλλον όχι μόνο για τα δικά σου. αλλά για όλα τα παιδιά που θα έρθουν αύριο.
Είμαι οπαδός της εξέλιξης, δεν πιστεύω σε θεούς και ηγέτες. Γνωρίζω ότι στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν βασανιστεί και έχουν χάσει τη ζωή τους για να τους επιβληθούν πολύ όμορφες ιδέες, όπως «Αγάπα τον πλησίον σου» ή «Καμιά εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Μεγάλα λόγια, πανανθρώπινα, σπουδαία και τόσο αληθινά. Κανείς δεν θα πει ότι δεν είναι σωστά. Άξιζε να ποτιστεί αυτή η γη με τόνους ανθρώπινο αίμα για επιβληθεί και να επικρατήσει το καλό; και αξίζει να συνεχίζεται να κυλάει αίμα; Πρέπει να διαλέξω με πιο μίσος θα πάω, ποιο θα υποστηρίξω; Έχω μήπως άλλη επιλογή; Την βοήθεια του κοινού;
Αυτός ο κόσμος είναι απειροελάχιστος αλλά και απέραντος. Εξαρτάται πως ο καθένας τον βλέπει, τον νιώθει, τον αντιλαμβάνεται και που βάζει τα συρματοπλέγματα και τα κάγκελα για να ζήσει.
Σε ευχαριστώ πολύ και σορρυ αν σε πίκρανα άθελα μου. Να είσαι καλά φίλε μου.
Με εκτίμηση
Κώστας Χ.
Υ.Γ 1 .Τα προσωπικά μου στοιχεία ειναι οποιαδηποτε στιγμή στη διαθεσή σου.
Υ.Γ 2 .Αφιερωμένο στα χιλιάδες αδέλφια μου, τα παιδιά του κύριου Μάνου.