Μικροπράγματα
Γράφει ο Σπ. Κ.
Αν θες να λέγεσαι γονιός
-ένα βαθύτατα προσωπικό κείμενο γραμμένο τον περασμένο χρόνο που ξαναήρθε στο μυαλό μου γιατί απευθύνεται σε γονείς σαν τον Πανό Καλλίδη, ελπίζοντας ότι αν διαβαστεί μπορεί να βοηθήσει στο να αλλάξουν κάποια μυαλά. Ίσως πάλι αυτές να είναι χαζές ελπίδες ενός 18χρονου που έχει μπουχτίσει ομοφοβία και θέλει να γίνει ορατός.
Αν θες να λέγεσαι γονιός το 2019 τότε δεν μπορείς να είσαι ακόμη ομοφοβικός. Όταν 14 στα 100 αγόρια σε έρευνα που έγινε στην Βραζιλία αυτοπροσδιορίζονται ως ομοφυλόφιλοι ή αμφί και περίπου το 4-7% των ανδρών σύμφωνα με διάφορες διεθνείς μελέτες ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ως γονιός έχεις μια τεράστια ευθύνη μπροστά σε αυτά τα παιδιά.
Γιατί μαμά όσο και αν δεν το ήθελες και όσο και αν ακόμα ρωτάς με αγωνία αν έχω βρει κοπέλα ανήκω σε αυτά τα 14 αγόρια και γιατί τα άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα αποτελούν περίπου το 10% των αυτοκτονιών κάθε χρόνο.
Γιατί αν οι γονείς σου, άνθρωποι που υποτίθεται ότι θα σε αγαπούν ακριβώς όπως είσαι χωρίς όρια περιορισμούς και όρους έχουν απορρίψει με τέτοιον τρόπο ένα τόσο ευαίσθητο κομμάτι σου την σεξουαλικότητα σου τότε πως θα καταφέρεις να αγαπήσεις και να αποδεχτείς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου. Βέβαια θα πουν το να μεγαλώνεις ως γκέι αγόρι το 2019 είναι σίγουρα πολύ πιο εύκολο και ασφαλές σε σχέση με μερικές δεκαετίες πριν και η Ελλάδα δεν είναι από τις πιο επικίνδυνες χώρες όπως η Νιγηρία ή η Ουγκάντα.
Και ναι, είμαι τυχερός που δεν γεννήθηκα στην Ουγκάντα ή σε μια χώρα που θα με σκότωναν για αυτό που είμαι, αλλά όχι αυτό δεν μου είναι αρκετό! Γιατί μπορεί να μην με σκοτώνει κυριολεκτικά αλλά η ελληνική κοινωνία στερεότυπο στερεότυπο με διαλύει συναισθηματικά.
Και η παθογένεια αυτής της κοινωνίας φαίνεται ανατριχιαστικά όταν Έλληνες υποστηρίζουν σε συνέντευξη ότι προτιμούν τα παιδιά τους να είναι αλκοολικοί και τζογαδόροι παρά να αγαπήσουν πραγματικά και να είναι άνετοι και χαρούμενοι μέσα στο ίδιο τους το σώμα
Και πρώτα από όλους αυτό ξεκινά από τους γονείς.
Γονείς σαν τους δικούς μου που χωρίς καμία αμφιβολία αγαπούν παρά πολύ το παιδί τους αλλά που εθελοτυφλώντας αποφεύγουν και κλείνουν τα μάτια σε κάθε υπόνοια ή υποψία ότι το παιδί τους είναι γκέι
Γιατί όχι μαμά, το να είσαι γκει δεν είναι σαν τον καρκίνο και δεν θέλω να με αγαπήσεις σαν να είμαι άρρωστος, πολύ απλά γιατί δεν είμαι.
Γιατί όχι μπαμπά δεν θα περπατάω με τα πόδια μου πιο ανοιχτά, πιο «αντρίκια».
Γιατί όταν είσαι γονιός είναι ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ να σχολιάζεις ομοφυλόφιλα ζευγάρια λέγοντας ότι «είναι αηδία», κοροϊδεύοντας για το «ποιος είναι η γυναίκα και ποιος ο άντρας» και χρησιμοποιώντας λέξεις όπως αδερφάρα και πούστης μπροστά στον 14χρόνο γιο σου. Σημαδεύοντας και πληγώνοντας τον όσο τίποτα την στιγμή που αρχίζει σιγά σιγά να ανακαλύπτει την σεξουαλικότητα του.
Γιατί ειλικρινά αυτό δεν με έκανε περισσότερο «άντρα», αλλά με γέμισε με θυμό, θυμό για εσάς αλλά περισσότερο για τον ίδιο μου τον εαυτό και με αναγκάζει να δίνω καθημερινά έναν αγώνα για να αποδεχτώ και να αγαπήσω το ποιος είμαι.
Όποτε αν θες να λέγεσαι γονιός πιάσε το παιδί σου σήμερα και πες του ότι το αγαπάς ακριβώς όπως είναι και πως είναι οκ να είναι είναι ο εαυτός του. Δείξε του με κάθε τρόπο την ομορφιά της διαφορετικότητας και πως μπορεί να μάθει να αγαπά και να αποδέχεται τον ίδιο αλλά και τους άλλους. Γιατί αν, λέω αν και το δικό σου παιδί είναι σαν εμένα μην το αναγκάσεις να περάσει 18 ίσως και περισσότερα χρόνια ώστε να αρχίσει να αναπνέει ξανά και να ζει ελεύθερα.
Και τέλος γιατί σε μια κοινωνία γεμάτη γονείς σαν τον Πανό Καλλίδη αν θες να λέγεσαι γονιός οφείλεις να κανείς την διαφορά.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η μόνη απάντηση που αξίζει στις ανοησίες του Καλλιδη, δόθηκε απ’ τον Αντίνοο Αλμπάνη