Αναγνώρισα τον άντρα της φωτογραφίας στου Φιλοπάππου. Αυτή ήταν η δική μου, εξοργιστική εμπειρία

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗ Τ.

Μετά το δυσάρεστο γεγονός του θανάτου του παιδιού στου Φιλοπάππου κυκλοφόρησαν φωτογραφίες των μελών της συμμορίας που τους επιτέθηκαν.

Αναγνώρισα έναν απ’ αυτούς.

Εδώ ξεκινάει το δικό μου περιστατικό.

Μένω στο Μοναστηράκι και τα πρωινά συνηθίζω να πηγαίνω για τρέξιμο. Μια αγαπημένη μου διαδρομή καταλήγει στον πεζόδρομο της Ερμού στον Κεραμεικό. Ήταν Πέμπτη 19/7 (με μια επιφύλαξη η ημερομηνία αλλά μπορώ να την βρω απ’ τα δεδομένα των διαδρομών) 7.30 π.μ. και ενώ τρέχω μπροστά απ’ το μνημείο του Ολοκαυτώματος πετάγονται μέσα απ’ τις πρασινάδες και μου κλείνουν τον δρόμο 3 άτομα – ο ένας είναι αυτός που αναγνώρισα.

Θεώρησα το γεγονός τυχαίο και συνέχισα το τρέξιμο. Στην επιστροφή ξανά το ίδιο μπροστά μου και οι 3 – με αυτό το ύφος που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Στο πήγαινε ξανά το ίδιο.

Όλα αυτά γίνονταν σε σύντομο διάστημα γιατί έτρεχα απ’ την αρχή του πεζόδρομου μέχρι το τέλος του.

Όλο αυτό το παρακολουθούσε ένας νεαρός που καθόταν σ’ ένα παγκάκι κι ήταν και ο λόγος που δεν φοβήθηκα τόσο ώστε να φύγω.

Μπορεί επειδή έτρεχα κι υπήρχε μάρτυρας να μην έπεσα η ίδια θύμα, όμως ήταν φως φανάρι ότι θα έπεφταν άλλες και άλλοι. [Λίγες μέρες μετά μάθαμε και για το θάνατο του νεαρού στου Φιλοπάππου.]

Πήρα λοιπόν το 100, απάντησε μια κυρία, της ανέφερα το περιστατικό. Επέμενε να της πω αριθμό της εξηγούσα ότι έχει δέντρα το συγκεκριμένο σημείο της εξήγησα ότι είναι μετά το σύλλογο των αρχαιολόγων.

Στη συνέχεια, κι ενώ έφευγα απ’ τον πεζόδρομο, συνάντησα αστυνομικούς στην αρχή του δρόμου προς Θησείο. Τους είπα τι έγινε, φαινόμουν πολύ ταραγμένη. Μου ζήτησαν και τους περιέγραψα, και τα ρούχα τους και όλα.

Έφυγα. Δεν ξέρω αν έκαναν τον κόπο να πάνε 50 μέτρα πιο κάτω.

Επέστρεψα σπίτι μου και δεν έτρεξα ξανά σ αυτή τη διαδρομή.

Δεν τα βάζω με τους μετανάστες, αλλά με τα κακοποιά στοιχεία απ’ όποια χώρα και φυλή προέρχονται.

Τα βάζω με όποιον μου προκαλεί φόβο.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι πρωί σ’ ένα πολυσύχναστο δρόμο της Αθήνας εγώ είμαι απροστάτευτη να κάνω την βόλτα μου.

Η μόνη μου προστασία ήταν ότι έτρεχα, διαφορετικά κινητό και ρολόι θα τα είχαν αρπάξει, αλλά σίγουρα θα αντιστεκόμουν κι εκεί ξεκινούν τα επικίνδυνα.

Σε όσους το διηγήθηκα μου είπαν να μην ξανατρέξω με σορτς γιατί ίσως προκαλούσα, κι εκεί γέλασα….

Σημείωση: Πάντα συναντάω στο συγκεκριμένο δρόμο αστυνομικούς – και στην αρχή του πεζόδρομου και στο τέλος του στο παρκάκι.

Το θέμα είναι ότι ενώ αυτοί κάθονται πάνω στις μηχανές τους και κουβεντιάζουν, λίγο πιο κάτω κάποιος κινδυνεύει.

Σας ευχαριστώ πολύ
Έφη T.