Μικροπράγματα
Από τον Νίκο X.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν βλέπει κανείς συχνά. Τους περιπτεράδες ολόκληρους, τους γείτονες να επιστρέφουν με τα ψώνια τους στην πολυκατοικία, και τους άντρες να μιλούν για τη νευρική ανορεξία. Για κάποιον λόγο, οι διατροφικές διαταραχές έχουν περάσει στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου ως γυναικεία προβλήματα. Αλλά δεν είναι. Αφορούν και τα δύο φύλα και η παράβλεψη αυτού του γεγονότος είναι άκρως επικίνδυνη για πολλά άτομα που δεν ξέρουν τί συμβαίνει στα ίδια, αλλά και τους αγαπημένους τους.
Η δική μου μάχη ενάντια στη νευρική ανορεξία ξεκίνησε στο τέλος της τρίτης Λυκείου. Ως τότε αντιμετώπιζα τη βουλιμία και ήμουν ένα αρκετά υπέρβαρο άτομο. Πολεμούσα το στρες και τη κατάθλιψη τρώγοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού, που σε κάποιες περιόδους ξεπερνούσαν κατά πολύ τις υποθέσεις μου για το πόση τροφή μπορεί να καταναλώσει ένας άνθρωπος, χωρίς να τινάξει τα πέταλα. Είχα ξεκινήσει δίαιτα πάμπολλες φορές και στην προεφηβεία μου επισκεπτόμουν διατροφολόγο, η οποία μου έφτιαχνε προγράμματα και μετρούσε τα κιλά μου σε μηνιαία βάση.
Όλες αυτές οι δίαιτες φυσικά απέτυχαν και το μπούλινγκ που δεχόμουν για την εικόνα μου ήταν υπερβολικό, μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησα να πηγαίνω στο σχολείο. Θυμάμαι ακόμα καθαρά το μεσημέρι που ο διευθυντής του Δημοτικού με επισκέφθηκε στο σπίτι για να ενημερώσει εμένα και τον πατέρα μου ότι θα καλούσε την αστυνομία αν δεν πήγαινα την επόμενη ημέρα στο μάθημα. Ο ίδιος διευθυντής που δεν φρόντιζε να σταματήσει το καθημερινό μπούλινγκ που δεχόμουν από παιδιά με προβλήματα.
Φυσικά, ο στιγματισμός που δέχονται οι υπέρβαροι άνθρωποι δεν περιορίζεται στον εκφοβισμό από άτομα της ίδιας ηλικίας, και η περιθωριοποίηση κάποια στιγμή με έφτασε στα άκρα. Τότε αποφάσισα να ξεκινήσω μόνος μου μια δίαιτα και να τη κρατήσω μέχρι τέλους. Μόνο που δεν γνώριζα ακόμα ποιο θα ήταν αυτό το τέλος και τί θα έχει απομείνει από μένα για να γιορτάσει την επίτευξη του στόχου μου.
Ξεκίνησε κανονικά, το θυμάμαι. Υιοθέτησα τις συμβουλές και τα διαιτολόγια που μου είχε δώσει κάποτε η διατροφολόγος και τα ακολούθησα κατά γράμμα. Μαζί με αυτό άρχισα να περπατάω και να γυμνάζομαι. Σιγά-σιγά όμως… ξεκίνησα το μέτρημα.
Μετρούσα θερμίδες, μετρούσα βήματα, μετρούσα λεπτά γυμναστικής. Είχα εθιστεί στους αριθμούς και προσπαθούσα να τους καλυτερέψω. Σκεφτόμουν πως χρειάζομαι μικρότερο αριθμό θερμιδών αλλά μεγαλύτερο αριθμό βημάτων και λεπτών γυμναστικής. Το πρώτο πάντα μπορεί να είναι λιγότερο και ποτέ περισσότερο, ενώ το δεύτερο το αντίστροφο, έλεγα.
Φυσικά, αυτό όχι μόνο δυσκόλευε την ζωή μου, αλλά είχε γίνει η ζωή μου. Ζούσα για να χάνω κιλά· ζούσα για να αποκτήσω ένα σώμα αποδεκτό από τη κοινωνία· ίσως κι ακόμα καλύτερο. Έφτασα σε σημείο να τρώω λιγότερες από τετρακόσιες θερμίδες την ημέρα και να περπατάω δεκάξι χιλιόμετρα, ενώ γυμναζόμουν με βάρη στο σπίτι επί μιάμιση ώρα.
Το αποτέλεσμα; Έχασα πάνω από εβδομήντα κιλά σε εφτά μήνες. Το κρυφό (μπα) αποτέλεσμα; Είχα καταστρέψει τον οργανισμό μου. Τα γόνατα μου ήταν μεγαλύτερα από τους μηρούς μου και δυσκολευόμουν να περπατήσω. Μπορούσα να μετρήσω τα πλευρά μου ένα-ένα με το σκελετωμένο δάχτυλο μου. Ο λαιμός μου ήταν λεπτότερος από τη γροθιά μου και το δέρμα μου είχε αλλάξει χρώμα από την αβιταμίνωση. Αλλά, δεν μου έφτανε αυτό. Είχα φτάσει τα 59 κιλά και σκεφτόμουν πως θα ήταν εντάξει αν σταματούσα στα 55. Πιο πριν είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να σταματήσω στα 60 και στα 65 και στα 70, αλλά είχα αποτύχει. Αυτή τη φορά όμως, πράγματι σταμάτησα γιατί ο οργανισμός μου αρνιόταν να χάσει άλλα κιλά κι εγώ είχα πανικοβληθεί.
Όλον αυτόν τον καιρό ξεσπούσα με το παραμικρό. Η πίεση μέσα μου ετοιμαζόταν να με κάνει να εκραγώ σαν ηφαίστειο. Οι αυτοκτονικές σκέψεις ήταν καθημερινές. Ζούσα μονάχα για τις ιστορίες που έγραφα. Σε κάποιες από αυτές έβαζα τους χαρακτήρες να το… πράττουν, για να μην το πράξω εγώ. Κι αυτό κάπως με βοηθούσε, αλλά δεν με έσωζε.
Αυτό που με έσωσε ήταν ο ψυχίατρος του στρατού ο οποίος κατάλαβε πως κάτι πάει πολύ στραβά όταν αναγκάστηκα να καταταχθώ. Ως τότε, κανείς δεν είχε προσπαθήσει να με σώσει. Οι γονείς μου μπορεί και να ανησυχούσαν για μένα, αλλά δεν προσπάθησαν ποτέ να με βοηθήσουν και συχνά επικροτούσαν την «υγιεινή ζωή που έκανα» και την «προσπάθεια μου».
Ξέρετε τι είναι να σε σκοτώνεις και να σου λένε μπράβο; Ξέρετε πόσο βλαβερή είναι η άγνοια πάνω σε τέτοια θέματα;
Ύστερα από τον ψυχίατρο του στρατού και την αναβολή που πήρα λόγω των επικίνδυνων για την ζωή μου ψυχιατρικών προβλημάτων, επισκέφτηκα έναν ιδιωτικό ψυχίατρο και ξεκίνησα θεραπεία. Προέκυψαν κι άλλα προβλήματα στην πορεία, αλλά με τη κατάλληλη θεραπεία και τη βοήθεια από ανθρώπους που θέλησαν να με βοηθήσουν, κατάφερα να νικήσω τη νευρική ανορεξία.
Αυτό το κείμενο το γράφω για να σταθώ πλάι στα άτομα που αντιμετωπίζουν κάτι παρόμοιο, αλλά και για να χτυπήσω κουδουνάκια στα μυαλά των γονιών, των αδελφών, των συντρόφων που αγνοούν τους δαίμονες οι οποίοι καταστρέφουν την ζωή των αγαπημένων τους ανθρώπων.
Ανοίξτε τα μάτια σας. Ανοίξτε τα αφτιά σας. Ενημερωθείτε.
Σώστε μια ζωή.
Κάποιος άνθρωπος ίσως να έχει την ανάγκη σας αυτή τη στιγμή.
*Αν θέλετε να μάθετε τί θα πρέπει να σας ανησυχήσει, κάντε μια αναζήτηση σε επίσημους φορείς για ενδείξεις διατροφικών διαταραχών.