Γιώτα Κωνσταντινίδου
“And it gets stronger, in every way
And it gets deeper, let me say
And it gets higher, day by day”
(River Deep Mountain High)
*Λάτρευε τα μαντήλια στο λαιμό. Κάθε μέρα την έβλεπε και με ένα άλλο. Όλα τόσα ιδιαίτερα. Είχε μεγάλη συλλογή από τα χρόνια που έζησε στην Αμερική. «κ. Έφη, πώς είναι δυνατόν να μην ερωτευτήκατε ποτέ άλλον άντρα;», την ρωτούσε επίμονα κάθε φορά που την έβλεπε στο μικρό καφέ με τις φίλες της. Εκείνη, ψηλή, αγέρωχη πάντα με έναν καλό λόγο. «Ohhh, well, σ’ αρέσει να σου λέω ιστορίες πριν 50 χρόνια; Έ, μας χώρισαν οι γονείς μου, μ’ έστειλαν Αμερική και εμένα σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά μου. Δηλαδή δεν ξαναχτύπησε για κανέναν άλλο έτσι. Η τρέλα μου για τα μαντήλια από εκείνον μου΄μεινε. Το βράδυ πριν φύγω μου χάρισε ένα μεταξωτό μαντήλι για το λαιμό μου, κατάλευκο με ένα κεντημένο περιστέρι στην άκρη». Το περιπαιχτικό κορίτσι που καμιά φορά ηχογραφούσε τη φωνή της κ. Έφης με τις ιστορίες από την Αμερική είχε γενέθλια στις 13. Τα γερασμένα χέρια της χάρισαν ένα μεταξωτό μαντήλι με αστεράκια.
* «Μαμά, πες αδικία», γκρίνιαζε ο Βαγγέλης. «Έλα, πες μας», σιγοντάριζε η Δήμητρα. Είχαν μεγαλώσει και τα δυο. Ο Βαγγέλης στη β΄ τάξη δημοτικού και η Δημητρούλα στην έκτη. Όταν επέστρεψαν από τον αγιασμό, επέμεναν να ακούσουν την αστεία ιστορία της μητέρας τους από τη δική της πρώτη μέρα στο σχολείο στην α’ δημοτικού. Εκείνη γύρισε πίσω περίπου 36 χρόνια και θυμήθηκε: «Έτρεχα στην αλάνα και δεν ήθελα να πάω σχολείο, η γιαγιά σας έτριζε τα δόντια της θυμωμένη και γω φώναζα: «Βοήθεια Χριστιανοί, σώστε με»». Παιδικά γέλια αντήχησαν εκείνη την πρώτη μέρα του σχολείου.
*Έφτανε στο μικρό γραφειάκι που στήθηκε πρόχειρα για να ετοιμαστούν οι λεπτομέρειες για το upcoming event. Έτσι, άλλωστε τους επέβαλλε να το αποκαλούν ο «σουπερ ντούπερ» μάνατζερ που συχνά τους κουνούσε και το δάχτυλο με άκρως εκνευριστικό διδαχτικό τρόπο όταν δεν συμφωνούσε με κάτι που έκαναν. Εκείνη δεν την πείραζαν αυτά, ήξερε να τον κατευνάζει λέγοντάς του ναζιάρικα «Ε, έτσι είναι όταν είσαι great manager» και όταν έφευγε έκανε μιμήσεις με τη φωνή και το στυλ του στα παιδιά που συνεργαζόταν. Γελαστή με μια μεγάλη τσάντα που χωρούσε γόβες, σακάκι, καλλυντικά και βιβλία έφτανε λίγο μετά τις 8, σιγοψιθυρίζοντας κάτι από Δεληβοριά. Όταν έκανε αυτό που ήθελε, εν λευκώ, δηλαδή της ανέθεταν την επικοινωνία από μια μεγάλη δουλειά χωρίς φραγμούς και πρέπει, λυσσούσε, πετούσε και δεν την έπιανε κανείς. Ήταν η αυτοεπιβεβαίωση, η δύναμή της. Μια μέρα, συνάντησε το Νικόλα στην είσοδο ντυμένο στα μαύρα. «Γεια σου μικρέ, τα μαύρα σου πάνε πολύ αλλά γιατί;». «Για πολλούς λόγους, εύκολους και δύσκολους. Πρόσθεσε και το θάνατο του πατέρα μου πριν κανένα μήνα». Πάγωσε το χαμόγελό της και ζήτησε συγγνώμη. Τότε θυμήθηκε το δικό της πατέρα που αγαπούσε τα swatch ρολόγια και τις μωβ γραβάτες». Εκείνος ήταν κάποτε η δύναμή της.
*Κάθε χρόνο δίνει αίμα μία ή δυο φορές. Ξεκίνησε πρωί σίγουρη ότι δεν θα βρει σχεδόν κανέναν στο Κέντρο Αιμοδοσίας και θα τελειώσει σε «10 λεπτά από το χρόνο σας». Κι όμως ήταν γεμάτο κόσμο που συμπλήρωνε το απαραίτητο έντυπο και συνωστίζονταν σε εκνευριστικές ουρές για να δηλώσουν με τρέμουλο στη φωνή «η μπουκάλα να μεταφερθεί στο Παπανικολάου, στον ασθενή τάδε, στο Τμήμα…». Και μετά αναμονή. Η κ. Ειρήνη, υπέρμαχος της μητριαρχικής οικογένειας θα μπορούσε να πει κανείς, μετά του συζύγου της που φαινόταν αγχωμένος, μονολογούσε: «Δύο γέννες έκανα και μια εγχείρηση και συ τρέμεις ένα τσιμπηματάκι. Άντρες!». Η Μαργαρίτα έστελνε συνεχώς μηνύματα στο φίλο της και κρυφογελούσε. Όταν έφτασε η σειρά του κοριτσιού με το ροζ πουκάμισο, την ρώτησαν για ποιον δίνει αίμα και εκείνη απάντησε: «Για όποιον έχει ανάγκη». Στην αίθουσα αιμοληψίας έπαιζε Κραουνάκης «Αδιόρθωτα τα μάτια κι οι καρδιές…»
* «Ποιο τραγούδι, «γεροντόβραχε»;
«And it gets stronger, in every way
And it gets deeper, let me say
And it gets higher, day by day».
«Η πιο χάλια φωνή που έχω ακούσει».
«And do I love you my oh my
Yeah river deep mountain high
If I lost you would I cry
Oh how I love you baby, baby, baby, baby».
«Αποφώνηση: «από τους αιθέρες στον ραδιοφωνικό αέρα…»
«Πες σταθμό».
«Τερματικό».
«Γιατί δε λες ποτέ;»
«Γιατί δεν αξίζει».
«Εγωίστρια».
«Υπερφίαλε».
«Φαντασιόπληκτη».
«Νάρκισσε».
«Συγκρουσιακή».
«Παρωχημένε τύπε».
* Στη ΔΕΘ φορούσε ένα μαντηλάκι με αστεράκια και χαιρετούσε τον κόσμο του Περιπτέρου. Όρθια πολλές ώρες, μιλούσε ακατάπαυστα και όταν έκανε διάλειμμα, τρόλαρε τα κακώς κείμενα της Έκθεσης σε φίλους της από Αθήνα. Ο αμήχανος τύπος με το στραβό γιακά μέσα από το σακάκι έφθασε αργοπορημένος. «Άργησα πολύ;». Είχαν να ιδωθούν κανένα εξάμηνο. Μισομαλωμένοι. «Τι ερώτηση θα κάνεις;». «Στο ψητό κατευθείαν, ούτε χαμόγελο, ούτε welcome για μένα». Του έφτιαξε το γιακά, «In bocca al lupo, καλή επιτυχία». «Θα σε δω μετά;» «Farewell».