Μικροπράγματα
Γράφει ο Δημήτρης Μακρίδης
«Το Σάββατο ήταν μία απελευθέρωση στα παιδικά μας μάτια. Μία ευγενής συνωμοσία παιδείας, θρησκείας και άνοιξης.» Κ.Μ.
Είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξεχυθείς όπως έκανες πάντα το Σάββατο του Λαζάρου. Δεν θα μείνεις συνέχεια έξω μέχρι η μάνα σου να σε ψάχνει στα σκοτάδια την Κυριακή του Θωμά ή να σου τηλεφωνεί λέγοντας εκνευρισμένη πως αύριο έχεις σχολείο. Κλεισμένος μέσα, βλέπεις την άνοιξη να προσπερνάει από το παράθυρο. Θέλεις να βγεις και να την αρπάξεις. Γιατί ξέρεις πως δεν υπάρχει καμία εφαρμογή, κανένα βίντεο και λάικ που να αναπαράγει τη μυρωδιά και την αφή της.
Το διαδίκτυο σου κολλάει, το σπίτι είναι στενάχωρο. Το νιώθεις απελπιστικά μικρό μες στην μεγάλη σου ορμή. Βλέπω πίσω από το πρόσωπό σου όταν έχουμε μάθημα τους δικούς σου αγίους. Ολυμπιακούς και Μέσι. Δικέφαλους και Ρονάλντο. Είσαι και εσύ ανάμεσα στα κάδρα και ας μην το ξέρεις. Κομμάτι της ιστορίας που εξελίσσεται αυτή την περίοδο. Θα το διηγηθείς στα εγγόνια σου και αυτή την φορά την πηγή δεν θα χρειαστεί να την μάθουν απέξω αφού θα είσαι εσύ ο ίδιος.
Ζεις ιστορικές στιγμές. Ζούμε ιστορικές στιγμές. Θα το καταλάβεις πολύ αργότερα. Είναι η πρώτη φορά που στη χώρα μιλάνε όσοι ξέρουν. Οι μπαρούφες και οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μειωθεί σε βαθμό ανησυχίας. Οι εξυπνάδες δεν έχουν καμία ανταπόκριση και έχουν αφήσει και οι ίδιες αυτούς που τις λένε στην αφόρητη ερημιά τους. Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο απρόσμενα υπέροχα αισθανόμαστε, δίπλα στον δικαιολογημένο φόβο μας, που ο κάθε απίθανος δεν λέει το μακρύ του και το κοντό του. Χάθηκαν με μιας οι φανταστικοί βάρβαροι που πολεμούσε ο καθένας.
Είναι η πρώτη φορά που δεν κοροϊδεύει ο ένας τον άλλο. Η ηγεσία λέει την αλήθεια με ειλικρίνεια και οι πολίτες την βλέπουν κατάματα χωρίς τις παλιότερες αποσπάσεις που την έκρυβαν. Κατάφεραν μάλιστα να συνεννοούνται μεταξύ τους χωρίς υπεκφυγές και βαρύγδουπες πόζες αλλά με τις κουβέντες της ύστατης ώρας. Έχουν ανάψει οι φλογίτσες της συνύπαρξης.
Η συμπαρουσία μεταξύ μας είναι πιο βαθιά και σιωπηρή αντί για στιγμιαία όπως το βράδυ της Ανάστασης. Όπως εσύ λες στον αδερφό σου χαμηλόφωνα τι να πατήσει για να κάνει κεφαλιά στο FIFA. Καθώς σε άκουσα θυμήθηκα πως δεν βλέπουμε μπάλα. Αυτές τις μέρες θα διεξάγονταν τα δύο ζευγάρια των ημιτελικών του Champions League. Θα γυρίζαμε από την εκκλησία για να προλάβουμε τη σέντρα. Και θα ερχόταν η μέρα που θα το σήκωνε επιτέλους η Λίβερπουλ. Ας είναι, ας έχουμε κάτι να περιμένουμε. Όπως εσύ προσμένεις τον Ροζ Πάνθηρα μετά τα μαθήματα στην ΕΡΤ2.
Ρίχνεις ένα χασμουρητό που πιάνει όλη την οθόνη σαν αφίσα γίγας. Φέτος δεν θα κρεμάσεις την αφίσα των φετινών πρωταθλητών στον τοίχο και στο προφίλ σου. Αντί για αυτήν θα σου πρότεινα να ποστάρεις τον κύριο με τα γυαλάκια που ακούν οι δικοί σου με προσοχή κάθε απόγευμα. Να την θυμάσαι αυτή την φιγούρα όταν όλα αυτά θα ξεχαστούν όπως συμβαίνει πάντα. Αυτό τον πρωτοχριστιανικό άνθρωπο που πατρικά μας συμβούλευε και παρηγορούσε. Ένας Κύρος Γρανάζης που θα βρει λύση για τα πάντα, ένας αγαπημένος θείος που θα σε πάρει από το χέρι να δεις τον κόσμο με ψύχραιμη ματιά στην οργισμένη εφηβεία σου. Μία ιδανική φωνή και αγαπημένη να λειτουργεί σαν μία καθημερινή, πολύτιμη αγκαλιά που τόσο μας λείπει αυτές τις μέρες. Αυτός είναι ο ορισμός του respect που βλέπεις ως διαφήμιση στις αθλητικές διοργανώσεις. Σέβεται το λεπτό μας και μόλις πάει έξι η ώρα έχει ήδη κάτσει στην καρέκλα. Που δεν έχει έγνοια να αρπαχτεί αλλά έγνοια για τη χώρα. Έγνοια για όλους μας. Τέτοιους ανθρώπους να εκλέξεις όταν έρθει η ώρα. Τους καλύτερους και να τους θαυμάζεις. Και να τους κρίνεις πολύ σχολαστικά όπως λέει και ο Παπαδόπουλος στη διαφήμιση.
Αυτές τις μέρες θα κάνεις βιωματικό μάθημα ιστορίας. Θα νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους σου. Θα γίνεις άνθρωπος του Κριτού, του Παλαιού ημερών και του Τρισαγίου. Θα βιώσεις την ιώβεια υπομονή και την στωική ηρεμία που αντιμετώπιζαν καταστροφές και κακουχίες. Θα αφουγκραστείς την προσμονή τους για καλύτερες μέρες, την αμυδρή ελπίδα πως η καλή είδηση θα φανεί στον ορίζοντα.
Δεν έχεις άλλωστε ψευτοδικαιολογία να βγεις έξω όπως οι μεγάλοι. Να αγοράσεις ένα ρύζι για να σουλατσάρεις δύο ώρες. Θα ζήσεις μία πρόωρη ενηλικίωση και θα γεμίζοντας εσωτερικά. Θα πραγματωθείς χωρίς τα πράγματα.
Το ξέρω πως βαριέσαι αφόρητα. Ρίχνεις μία βουτιά στο κρεβάτι από πίσω ενώ απλώνω τον τραχανά της γραμματική. Θέλεις να τη δημοσιεύσεις στο Tik Tok. Aνέβασε η Μαρία που σου αρέσει από το A’2 και θέλεις να βάλεις και εσύ. Και να ταΐσεις με ένα story το Instagram που φωνάζει για δημοσίευση εδώ και ώρα.
Πίστεψε με, δεν με ενδιαφέρει ούτε εμένα η ύλη αυτές τις ώρες. Απλά προσπαθώ δίπλα στη θανατερή ατμόσφαιρα που παραμονεύει να κάνουμε μαζί τη δουλειά μας όσο καλύτερα μπορούμε. Να κρατήσουμε την σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης που έχουμε ακόμα και αυτές τις πρωτόγνωρα δύσκολες συνθήκες.
Να πιάσουμε ρυθμό όπως εσύ όταν τραγουδάς με το μικρόφωνο ηθελημένα ανοιχτό. Όταν έρθει να μιλήσεις να ξέρεις πως θα πρέπει κάτι να πεις. Την αλήθεια σου. Αυτή που δεν θα την βρεις αποθηκευμένη σε κανένα αρχείο υπολογιστή.
Και να μην φοβάσαι πως θα ξανακάνει την τάξη όπως λένε οι δικοί σου εξυπνάκηδες. Οι εξετάσεις που περνάμε όλοι αυτές τις μέρες είναι πολύ πιο δύσκολες. Θα τελειώσουν πανηγυρικά μόλις τελειώσει όλο αυτό το κακό όνειρο.
Μία καλοκαιρινή ημέρα θα μας βρει όλους έξω να πιάσουμε τη ζωή από εκεί που την αφήσαμε. Μία απελευθέρωση που θα εορταστεί σαν όλα τα Σάββατα του Λαζάρου μαζεμένα. Σαν τον Ιούλιο του ’74 δίπλα στον Ιούνιο του ‘87 . Μαζί με τους δύο τρελούς μήνες από το Ευρωπαϊκό του ‘04. Μέχρι τότε περιμένουμε με εκείνη την γλυκιά προσμονή. Με την αγωνία σαν να βλέπουμε τις βολές του Αργύρη Καμπούρη ξανά και ξανά. Και θα πανηγυρίσουμε μαζί και για κάθε χαμένη φάση. Για το πέναλτι του Γκέκα που βγήκε έξω στο ματς με την Κόστα Ρίκα. Για το δοκάρι του Δομάζου με τη Ρουμανία στα προκριματικά του Παγκοσμίου. Για ότι μας πίκρανε και θα αφήσουμε πίσω προσπαθώντας να πιάσουμε τη ζωή που ήδη θα έχει ξαναρχίσει να τρέχει…