Μικροπράγματα
Γράφει ο Παναγιώτης Χοχτούλας*
«Εδο γινονται μαγικα, θα επρεπε να λεγετε εληνικο μαγικο παιδικο μουσειο», λένε ο Νίκος και ο Κώστας, 6 χρονών, όπως διαβάζουμε από την επίσημη ιστοσελίδα του Παιδικού Μουσείου της Αθήνας.
Πρωί Κυριακής. Λίγα μόλις λεπτά από τη στάση του Ευαγγελισμού, στην καρδιά της Αθήνας, βρίσκεται μια όαση πολιτισμού, παιχνιδιού, σκέψης, δημιουργικότητας και έμπνευσης. Ανεβαίνω τα μικρά σκαλιά της κεντρικής εισόδου του Ωδείου Αθηνών. Στον προαύλιο χώρο 3-4 σκειτμπορντάδες «ανεβάζουν» την αδρεναλίνη τους στο κόκκινο, 1 ζογκλέρ μαγεύει τους περαστικούς με τα κόλπα του, 2-3 κοπέλες της δραματικής σχολής συζητάνε και δυο αγόρια σιγοτραγουδούν όμορφες μελωδίες παίζοντας παράλληλα κιθάρα.
Καθώς συνεχίζω την εξερεύνηση μου, το βλέμμα μου κεντρίζει ένα ισόγειο κτήριο σύγχρονων προδιαγραφών. Στην πόρτα αναγράφεται με μεγάλα γράμματα: «Ελληνικό Παιδικό Μουσείο». Κοντοστέκομαι και ρίχνω τη ματιά μου ακριβώς μέσα από τα διαφανή τζάμια. Δυο κοπέλες και δυο αγόρια νεαρής ηλικίας με πορτοκαλί ποδιές, παιδιά διάφορων εθνικοτήτων με τους γονείς τους, άφθονα αντικείμενα-παιχνίδια, γέλιο, τρέλα, χαρά και φωνές είναι μερικά από όσα προλαβαίνω να αποτυπώσω εκείνη τη στιγμή.
Οι εικόνες αυτές με ταξιδεύουν νοερά στις αυλές της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που λέξεις, όπως, χαρά, ανεμελιά, αθωότητα, δημιουργικότητα, φαντασία και όνειρα σφράγιζαν τη δική μου ξέφρενη εποχή. Αποφασίζω να εισέλθω εντός του μουσειακού τοπίου. Ξαναζώ ακριβώς την ίδια εποχή καθώς περιηγούμαι στα άδυτα του εκθεσιακού χώρου του μουσείου. Εστιάζω την προσοχή μου σε κάθε λεπτομέρεια που μπορεί να μου φανεί χρήσιμη…
Τα εκθέματα, η διάδραση των παιδιών με αυτά, η εμπλοκή των γονιών στο παιχνίδι, η φαντασία και η κίνηση στο χώρο αποδεικνύουν περίτρανα πως από το πιο απλό πράγμα μπορείς να φτιάξεις κάτι σπουδαίο. Αλλάζει η οπτική σου αντίληψη και η άποψη σου για τα μουσεία όπως εσύ τα «αισθανόσουν» μικρός.
«Καλωσήρθατε στο μουσείο μας!»
Έτσι με υποδέχεται ένας από τους εθελοντές του μουσείου. Το Παιδικό Μουσείο της Αθήνας υπάρχει για να υποστηρίζει τα παιδιά και τις οικογένειες να καταλάβουν και να χαρούν τον κόσμο στον οποίο ζουν και να κάνουν τρόπο ζωής τη δια βίου μάθηση. Το Παιδικό Μουσείο της Αθήνας θέλει να αποτελεί έναν φιλόξενο και ασφαλή χώρο έμπνευσης, ο οποίος με επίκεντρο το παιδί θα προωθεί την εξατομικευμένη μάθηση, τη δημιουργικότητα, την αποδοχή και τον σεβασμό του άλλου και θα συμβάλλει στην πνευματική και ψυχική ανάπτυξη των μελλοντικών ενεργών πολιτών, μου εξηγεί αμέσως.
Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής μου από τον εθελοντή αντιλαμβάνομαι τις επιλογές που δίνει στο μουσείο στο παιδί. Επιλογές για ευελιξία και για να λάβει ερεθίσματα. Να «απλώσει» τη φαντασία του σε άλλους κόσμους. Να παίξει, να δραστηριοποιηθεί και να «καρπωθεί» την πληροφορία γι’ αυτό που παρακολουθεί μόνο του. Πάνω από όλα όμως: Να ψυχαγωγηθεί και να χαλαρώσει αξιοποιώντας εποικοδομητικά το χρόνο του.
Λίγο πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής αναπολώ στο μυαλό μου τις Κυριακές που η οικογένεια μου αφιέρωνε για να πάμε σε κάποιο από τα μουσεία της πόλης. Εκείνες τις Κυριακές στο Παιδικό Μουσείο της Αθήνας στην Πλάκα(και όχι μόνο), χρόνια ολόκληρα, πριν ακόμα μεταφερθεί εδώ.
Εν κατακλείδι, ας ξεφύγουμε από τη βαρετή και παρεξηγημένη επίσκεψη στο μουσείο. Ας δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να αισθανθούν, να απολαύσουν. Και ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη φορά τους «μιλήσει» κάτι μέσα από το μουσείο. Μόνο έτσι αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς γιατί η «Κυριακή του μουσείου» είναι πολύτιμη τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ίδιους τους γονείς. Η Κυριακή στο Ελληνικό Παιδικό Μουσείο.
*Τεταρτοετής φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών-δημοσιογράφος