Για μία Οδύσσεια χωρίς Οδυσσέα

Λέξεις: Αλέξανδρος Σαλαμές (asalame1@gmail.com)

Για μία Οδύσσεια χωρίς Οδυσσέα.

Ή πως να κρατήσεις την ψυχή σου καθαρή από μίσος απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία που ξεπροβάλλει στα σύνορα σου.

Η ώρα της κρίσης έφτασε.

Ο Ερντογάν για να ζητιανέψει και άλλα λεφτά για την διαλυμένη του οικονομία από την Ευρωπαϊκή Ένωση, άνοιξε τα σύνορα και αμόλησε ένα ανθρώπινο ασκέρι από ανθρώπους δυστυχισμένους, που έχασαν φίλους, γνωστούς και ένα ολόκληρο μέλλον, στο πλαίσιο μιας εχθροπραξίας που κανείς δεν ξέρει και δεν θα μάθει από που ξεκίνησε ή ποιος είχε δίκιο τελικά

Οι αφορμή για το ξεκίνημα ενός πολέμου εξάλλου, πάντα ήταν μια μικρή κηλίδα λαδιού      στον ωκεανό που λέγεται “παγκόσμια ιστορία».

Το μυαλό και η καρδιά μου διχάζονται.

Από τη μία βρίσκω λογικές τις αντιδράσεις των κατοίκων του Έβρου και των νησιών μας, που φοβούνται το αύριο που τους ξημερώνει, από τη νέα πραγματικότητα με ανθρώπους ξένους,  που τους έφερε η ανάγκη και ο πόλεμος δίπλα τους. Από την άλλη δακρύζω βλέποντας οικογένειες ολόκληρες να παλεύουν να κρατηθούν στην ζωή και να διεκδικήσουν ξανά αυτά που ο πόλεμος τους πήρε μακριά.

Όπως σε ένα πόλεμο δεν υπάρχει πραγματικός νικητής, έτσι και η προσφυγιά που ακολουθεί τον πόλεμο δεν έχει πραγματικό χαμένο. Χαμένη είναι μόνο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και νικητές τα κατώτερα ένστικτα που συσσωρεύονται από το ασυνείδητο στην επιφάνεια και γίνονται πράξεις.

Ποιος θα κατηγορήσει τον μετανάστη που θα κλέψει επειδή έχει να ταΐσει τα παιδιά του;  Ποιος θα κατηγορήσει και τον Έλληνα που θα αρματωθεί επειδή θέλει να προστατέψει την οικογένεια του και τα κεκτημένα χρόνων του από την ανάγκη του μετανάστη;

Ζούμε σε εποχές σκληρές. Πρόστυχες και ξεγυμνωμένες από κάθε συναίσθημα. Γνώμονας η επιβίωση. Παντού κυριαρχούν τα άκρα. Αν μιλάς για προστασία του τόπου σου είσαι φασίστας. Αν πάλι μιλάς για άνοιγμα των συνόρων σου, διεθνιστής.

Δυστυχώς στη μέση βρίσκεται μόνο η ουτοπία, όπως μας κατάντησαν.

Γιατί η μέση και το καθαρό μυαλό, ούτε ψήφους φέρνει, ούτε επιδοτήσεις, ούτε χρήματα από εμπόριο όπλων. Και οι ισχυροί του κόσμου τούτου, από τόσο ταπεινά κίνητρα κινούνται.

Δεν υπάρχει καλό σενάριο και ούτε θα υπάρξει ποτέ, αν δεν ενώσουμε τις φωνές μας. Αν δεν σηκώσουμε το κεφάλι μας  απαιτώντας την ζωή που μας περιέγραφαν, ότι θα κερδίσουμε με την αξία μας όταν ήμασταν μικροί και όχι αυτή που μας φόρεσαν όταν ενηλικιωθήκαμε.

Αγάπη, ειρήνη, αλληλεγγύη και το βλέμμα μας στραμμένο στην ανακούφιση του διπλανού από όπου και αν προέρχεται. Μόνο έτσι η αγωνία τόσων ξενιτεμένων προσφύγων και τόσων δοκιμασμένων γηγενών θα σβήσει, πριν αρχίσει ο κανιβαλισμός της επιβίωσης του ισχυρότερου.