Μικροπράγματα
Από το Facebook του ηθοποιού Γιώργου Λιάντου (George Liantos)
Γιατί δεν πάω συχνά πια στην Επίδαυρο. (Χεστήκατε, αλλά κουβέντα να γίνεται).
.
– Οχι δεν είδα φέτος καμιά παράσταση στην Επίδαυρο και τα τελευταία πέντε χρόνια έχω δει ελάχιστες. Δεν είδα Κιτσοπουλου και δεν πρόκειται να κάνω κριτική παραστάσεων. Το θέμα είναι καθαρά προσωπικό και σε συνάρτηση με την ηλικία μου. Πιστεύω όμως πως κάποιους αναγνώστες θα τους «πιάσω» σ αυτή την προσωπική μου οπτική.
.
1) Ξεκινώ από ασήμαντες λεπτομέρειες. Στην Ελλάδα δεν έχουμε κόκκινο χαλί. Έχουμε όμως πέτρινο. Αν κάτι προσομοιάζει με κόκκινο χαλί σε εμάς, είναι αυτή η διαδρομή 30 μέτρων στην Επίδαυρο, από την είσοδο του θεάτρου μέχρι το κέντρο του κάτω διαζώματος. Εκεί γίνεται μια άτυπη πασαρέλα. Μια πασαρέλα καταξίωσης όπου ανάλογα με την χρηματιστηριακή αξία σου στον [χώρο], τις γνωριμίες και από το ποιόν συνοδεύεσαι, τοποθετείσαι και στο ανάλογο ύψος διαζώματος, όπως γίνεται και στα χειμερινά θέατρα. Στην Επίδαυρο όμως θεωρώ αυτό το αγκαζάρισμα θέσεων απο ανθρώπους του χώρου, προσβλητικό για τους απλούς θεατές και αταίριαστο με την λιτότητα του θεάτρου. Ε αυτό με χαλάει πια πολύ. Άποψη υποκειμενική ασφαλώς.
.
2) Αντιπαθώ την πανηγυριτζίδικη διάσταση των πρεμιερών και στην Επίδαυρο ουσιαστικά το διήμερο γίνονται πρεμιέρες. Όταν πηγαίνω να δω θέατρο ή σινεμά γίνομαι ανθρωποδιώκτης. Θέλω να καταβυθίζομαι στην παράσταση. Ακόμα κι όταν έπαιζα, αντιπαθούσα τις πρεμιέρες. Πίστευα πως η ανταπόκριση του [ειδικού κοινού] στην πρεμιέρα είναι ανειλικρινής. Τώρα πια την θεωρώ έως και γελοία. Θέλω με λίγα λόγια να είμαι εγώ και το έργο, τίποτα πριν…και μετά σκέψη. Οπότε όλο αυτό το πανηγύρι στην Επίδαυρο με το Ξενία, τα ραντεβού στο δεντράκι και τα «τι γίνεται που παίζεις;» με αποσυντονίζει και μου σπάει τα νεύρα. Προσωπικό κι αυτό εντελώς.
.
3) Αντιπαθώ αυτήν την μπουκλιδών προσέλευση μαλλιών γάμου στην Επίδαυρο. Ίσως επειδή στο παρελθόν έχω υποστεί το μαρτύριο του σεσουάρ. Το πάλε ποτέ έχω συνοδεύσει δεσποσύνες του [χώρου μας] στον χώρο του θεάτρου, οι οποίες από τις πέντε το απόγευμα, μέσα στην άπνοια της Αργολίδας, μέσα στο λιοπύρι, όπου ακόμα και το αιρ-κοντίσιον βόγκαγε και εκλιπαρούσε για μια διακοπή ρεύματος, φωνάζοντας, «ωχ Παναγιά μου τι πάθαμε», εκείνες μαστορεύαν το μαλλί σε θερμοκρασίες υψικαμίνου. Πρόβα κόλασης. Γιατί αγαπη μου μπούκλα στην Επίδαυρο;;; Ένα απλό πέτρινο θέατρο είναι. Καλοκαιράκι είναι! Δεν παίζεις εσύ, άλλοι παίζουν. Η οποία προετοιμασία φυσικά τελείωνε μισή ώρα πριν αρχίσει η παράσταση και εγώ πάταγα τροχονόμους για να προλάβουμε την έναρξη. Νεανικά τραύματα αντιμέτωπα με βλακώδη ματαιοδοξία με την οποία γελάνε πλέον κι οι πορτοκαλιές.
.
4) Πάμε στα σοβαρά τώρα. Ίσως φταίει κι η ηλικία μου, αλλά γενικά στα θέατρα δεν βρίσκω εύκολα πια νοήματα άξια λόγου και εισιτηρίου. Που να με εξιτάρουν δηλαδή. Δεν μιλώ για τους αρχαίους συγγραφείς ούτε για τους «μεγάλους», αν και πολλά έργα των «μεγάλων» τα έχω βαρεθεί. Για την ακρίβεια έχω βαρεθεί τα βλακώδη αναμασήματα. Αλλά να, πάω στα χειμερινά θέατρα και λέω στο τέλος, «δυο ώρες παράσταση, για να μου πει αυτό το τσουτσουνάκι νοήματος;». Στην Επίδαυρο παθαίνω κάτι άλλο. Κάποιες παραστάσεις μου φαίνονται παιδικές. Έχω την αίσθηση πως κάποια παιδιά νέα μαζεύτηκαν και δίνουν εξετάσεις στην δραματική σχολή. Σίγουρα φταίει η ηλικία μου. Μου λείπει όμως η μεστότητα, αν μπορείτε να με καταλάβετε. Δεν πιστεύω σε ιερούς χώρους και τέτοιες ανοησίες, ούτε σε μαγικές αύρες χώρων. Συγνώμη! Το θεατρο είναι θέατρο και πρέπει να είναι ζωντανό. Η Επίδαυρος από την στιγμή που χρησιμοποιείται ως θέατρο και όχι ως μουσείο, πρέπει να περιέχει και την ανατροπή, ακόμα μερικές φορές και το γιουχάϊσμα. Όμως απαιτώ η παράσταση, αν δεν με συνεπάρει, τουλάχιστον να με πείσει για τις προθέσεις της. Απαιτώ στην Επίδαυρο να υπάρχει μια συνέχεια μνήμης. Ακόμα κι η πιο ανατρεπτική παράσταση ακουμπά χωρίς να το θέλει σε ένα πακέτο μνήμης. Δεν ανεβάζεις στην Επίδαυρο χωρίς την αίσθηση του παρελθόντος της. Είναι λίγο δύσκολο να εξηγηθεί αυτό που λέω και δεν εννοώ φυσικά να παίζουμε όλοι σαν τον Μινωτή. Έχω την εντύπωση όμως τα τελευταία χρόνια πως οι παραστάσεις δεν πατάνε στον χώρο. Είναι σαν να παίζουν στο Καραϊσκάκη μπάσκετ. Είναι σαν να μην απευθύνονται στο κοινό κοινό, αλλά να αποτελούν μέρος μιας συντεχνιακής ομφαλοσκόπησης. Παίζουμε για να αυτοθαυμαστούμε. Παίζουμε για να δείξουμε πόσο προχωρημένοι και υπέροχα προοδευτικοί είμαστε. Λες και το κοινό είναι απόν. Παίζουμε για το σινάφι.
.
5) Το τελευταίο και σπουδαιότερο που δεν αντέχω, είναι οι νιανιά φωνές. Ο χώρος της Επιδαύρου έχει κάποιες απαιτήσεις. Γενικώς το θεατρο έχει κάποιες στάνταρ απαιτήσεις. Μια σημαντική απαίτηση, όσο και να εκμοντερνήσουμε τον λόγο μας, είναι η μεστή φωνή. Η μεστή φωνή στο θέατρο ξεκουραζει τον θεατή. Δεν είναι σωστό ο θεατής στην προσπάθεια του να ακούσει, να παθαίνει από το σφίξιμο, πάρεση προσωπικού νεύρου. Στην Επίδαυρο πάνω από σκηνοθεσία, σκηνικά κοστούμια κλπ, ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΝΗ. Ακόμα και μικρόφωνα να βάλεις, η νιανιά φωνή, νιανιά θα ακουστεί. Μετά το ογδόντα που [δημοκρατικοποιήθηκε] το εθνικό και μπήκαν και στην Επίδαυρο πολλά σχήματα πρωταγωνιστών, ισχύει ο άτυπος κανόνας, τέσσερεις πέντε πρωταγωνιστές διαφόρων κριτηρίων και μετά το χάος. Χορός αποτελούμενος από κορίτσια ή αγόρια που είτε μόλις βγήκαν απ την σχολή, είτε ανήκουν στην κατηγορία φθηνός ηθοποιός καλοκαιριού από μούφα οντισιόν για να μην κοστίσει πολύ στην μετέπειτα περιοδεία. Λυπάμαι που το λέω και δεν είναι φυσικά όλοι οι ηθοποιό χορού έτσι, αλλά σε γενικές γραμμές, πραγματικά δεν αντέχεται αυτό το νιανιανιά στην Επίδαυρο. Δεν είπαμε να μιλάνε όλοι σαν την Συνοδινού (μακάρι να μπορούσαν), αλλά ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ!
.
Τέλος πάντων, είναι και η ηλικία…
