Μικροπράγματα
Από τον Ali Mathloum
Βλέπω συχνά πυκνά τον περίφημο πια όρο «σινεφίλ» να χρησιμοποιείται κατά κόρον ως χαρακτηριστικό για το είδος και το ύφος μια ταινίας. Ναι. ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ ΙΖ ΔΑΤ;
Σαν κρυφό μυστικό, σαν άλλος κώδικας επικοινωνίας μεταξύ των απανταχού σπασικλο-ταινιάκιδων. Εντάξει ρε παιδί μου το ξέρω, όλοι το ξέρουν πως τα σινεφίλια έχουν ένα ψώνιο που μετριέται μόνο με το πόσο ταλέντο λείπει από τον Χάρισον Φορντ, δηλαδή πολύ, όσον αφορά το χόμπι τους. Έχουν αυτή την ναρκισσιστική αλαζονική διαταραχή.
Εντάξει man μου, νο προμπ. Αλλά πότε φτάσαμε σε τέτοιο σημείο και δε το πήρα πρέφα; Εμένα γιατί δε με ρώτησε κανείς; Δεν έλαβα ποτέ το συγκεκριμένο memo.
Broad City Movie GIF – Find & Share on GIPHY
Discover & share this Broad City Movie GIF with everyone you know. GIPHY is how you search, share, discover, and create GIFs.
Να προσδιορίζουν ταινίες και ταινίες με τον σινε-μασονικό αυτόν όρο; Ότι τι δηλαδή; Ότι αυτά τα φιλμ είναι τόσο υπεράνω απλών κατανοητών – πατροπαράδοτων ρε αδερφέ- προσδιορισμών όπως αυτά που όλοι έχουμε συμφωνήσει, «περιπέτεια», «κωμωδία», «δράμα εποχής» ξέρω ‘γω, απλά πράγματα…
ρε, ΠΟΥ ΥΠΑΓΕΤΑΙ Ο ΟΡΟΣ ΣΙΝΕΦΙΛ; Μου θυμίζει το ελληνικότατο, το δικό μας, την δεύτερη έννοια μετά το «φιλότιμο» που ΔΕΝ υπάρχει σε άλλη γλώσσα, το γνωστό και μη εξαιρετέο το «ΕΝΤΕΧΝΟ»… Ο όρος σινεφίλ είναι «χιπστεριά». Το σινεφίλ είναι το έντεχνο του σινεμά. Το σινεφίλ είναι η «συμπρωτεύουσα» του σινεμά. Η ελληνική νοηματική στα καλύτερα της…
Δούλευα κάποτε -άγια η ώρα- σε βιντεοκλάμπ, τότε στα νιάτα μου, να ερχόταν η κυρά Ευτέρπη με το λουλουδάτο ολόσωμο φόρεμα και τα σαμπό δηλαδή να ζητήσει ταινία και να της έλεγα:
– Να εδώ κυρά Ευτέρπη καταπληκτική, αυτή να πάρετε…
– Τι είδος είναι ρε Αλή αυτό;
– Σινεφίλ κυρά Ευτέρπη, σινεφίλ είναι…
– Δεν τα ξέρω γω αυτά παιδί μου δεν καταλαβαίνω. Τι είναι αυτό; [ψιθυριστά] Μήπως είναι τσόντα;
– Όχι κυρά Ευτέρπη είναι… είναι σαν να τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα… κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα τι θέλει να πει, αλλά θέλουν να λένε ότι ξέρουν.
– Καλά παιδί μου πιάσε μου έναν Βασίλη Καρρά καλύτερα…
– Stallone εννοείτε έτσι;
– Ναι παιδί μου.
Εν κατακλείδι, είναι τόσο απροσδιόριστα αόριστος και ανόητος όρος που μπορώ να το θεωρήσω μόνο ως μυστικό μεταξύ αγνώστων, των σινεφίλ ντε, για να δίνουν μερικά points παραπάνω σε κατά τ’άλλα θλιβερό-βαρετά έργα. Σαν ένα ραβασάκι για να μη θάψουμε το καλό παιδί τον χιπστερο-σκηνοθέτη που προσπαθεί να μιλήσει με κρυμμένα νοήματα: Δηλαδή, Να εκεί, άμα πατήσεις pause και ψάξεις κάνα δίλεπτο στο κάδρο θα το βρεις.…να αχνοφαίνεται.
ΕΠΙΣΗΣ ΜΗ ΤΟ ΞΕΧΑΣΩ, Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων…
Εκείνοι που αποκαλούν τις ταινίες με τον όρο ”φιλμ”.
αι εκείνοι που χρησιμοποιούν το «έργο».
Οι πρώτοι κατατάσσονται στην αγέλη που ζει με τη λέξη «σινεφίλ» σα δεύτερη καλημέρα. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που μιλάνε για τους star του Χόλιγουντ και τους αποκαλούν με τα μικρά τους ονόματα λες κ είναι μπατζανάκηδες.
Λατρεύουν να κάνουν επίκληση εις τον Bergman και τον Γκοντάρ σε κάθε έκφανση της ζωής τους, χωρίς να είναι απαραίτητο να σχετίζεται με τον κινηματογράφο. Μπορεί να μιλάτε για μπάλα και να πετάξουν στη κουβέντα παραλληλισμό του Zidane με τον Γούντι Άλεν που λειτουργούσε και εκείνος σαν προπονητής δηλαδή σκηνοθέτης μέσα στο γήπεδο δηλαδή ταινία. Πολύ μπροστά.
Βλέπουν ειδήσεις και αναγάγουν τα αστυνομικά ρεπορτάζ σε νεο-νουάρ μιας και έχουν χάσει πλήρη συνείδηση της πραγματικότητας και όλα γύρω τους είναι σκηνοθετημένα από τον μάστερ του ρεαλισμού Σίντνεϊ Λουμέτ (μέχρι εκεί πάνε οι δικές μου γνώσεις να με συχωράτε για τις προφανείς εύκολες αναφορές).
Η δεύτερη κατηγορία είναι οι «σινεφίλ» δυτικών προαστίων. Οι απλοί καθημερινοί τύποι που οι γνώσεις τους περιορίζονται και πάνε με βάση το πρόγραμμα τους Σταρ και τις Κυριακές στo Mega. Παλαιότερα λειτουργούσαν μόνο από μνήμης. Πλέον το τηλεκοντρόλ και η τεχνολογία τους έχει φέρει ένα μικρό βήμα πιο κοντά στους πρώτους.
«Ποιο εργάκι είναι αυτό για πάτα το info να δούμε»
Είναι οι απλοί λαϊκοί ταινιο-φάγοι. Δεν έχουν δει Γκοντάρ και Χάνεκε, ε δεν τους νοιάζει άλλωστε, αρκεί το βράδυ στην τελεόραση να έχει «ένα καλό αστυνομικό»… Τίμιοι.
Πολυ φιλος μου!
Το ημερολόγιο ενός ημιμαθή. Ασυνάρτητο κείμενο. Δεν καταλαβαίνω τίποτα από όσα λες, ή είναι τόσο άτοπα ή έχεις ταλέντο στη ΣΙΝΕΦΊΛ σεναριογραφία. Φιλική συμβουλή: ξεπέρνα τα δίπολα Μάλαμα- Καρρά, αν δεν είσαι δεκαπέντε χρονών φυσικά.