Γιατί περιφρονούμε τόσο τον δημόσιο χώρο;

Η είδηση είναι πως βανδαλίστηκε για πολλοστή φορά το άγαλμα του Καποδίστρια στο Ναύπλιο

ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ 26/8/2018

Ανεγκέφαλοι βανδάλισαν για πολλοστή φορά το άγαλμα του Καποδίστρια στο Ναύπλιο(βίντεο)

Η Πρώτη Καθημερινή Ηλεκτρονική Εφημερίδα της Αργολίδας

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο που φέρεται ο πολίτης στον δημόσιο χώρο της.

Η πρόσφατη εικόνα του ακρωτηριασμένου αγάλματος του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο (για μία ακόμα φορά του “έκοψαν” τα δάχτυλα),  δεν είναι το μοναδικό φαινόμενο βανδαλισμού αγαλμάτων, έργων τέχνης και γενικότερα όλων των χώρων και αντικειμένων που συνιστούν τον δημόσιο (= κοινό σε όλους μας και κατασκευασμένο για την ευημερία όλων μας) δημόσιο χώρο.

Όποιος γουστάρει, καταστρέφει τα δάχτυλα του Καποδίστρια, βάφει πράσινα τα νύχια του Ελευθερίου Βενιζέλου, “κατεδαφίζει” τον Phylax, γεμίζει με μπογιές αγάλματα, είτε για “χαβαλέ” (δηλαδή επειδή είναι και βλάκας και κάφρος), είτε από “άποψη” (θυμόμαστε στέλεχος κόμματος να επιχειρεί να κατεδαφίσει το πολύπαθο άγαλμα του Τρούμαν), είτε ακόμα και για να πουλήσει το υλικό του αγάλματος!!! (όπως οι προτομές  που κλάπηκαν πρόσφατα στον Τύρναβο).

Πόσα εμβληματικά κτήρια διαθέτει η Αθήνα, που τελευταία έχει “αναγεννηθεί” ως τουριστικός προορισμός; Μπορείτε να μετρήσετε πολλά; Πώς “συμπεριφερόμαστε” στα περισσότερα. Τα κτήρια του Πολυτεχνείου και του Οικονομικού Πανεπιστημίου είναι σε ελεεινή κατάντια εξαιτίας των κοπτόμενων για την παιδεία φοιτητικών παρατάξεων, αλλά και ορισμένων “συλλογικοτήτων” που επίσης κόπτονται για την αναμόρφωση της κοινωνίας δια της καταστροφής. Πόσες φορές ακόμα και τα κτήρια της αθηναϊκής τριλογίας μουτζουρώνονται με κακόγουστα συνθήματα; Για να μην πω για όσους “ξαλαφρώνουν” στις γωνίες δημοσίων κτηρίων. Σφίξου λίγο μάτια μου, προκάνεις!

Ακόμα και ανακαινισμένα νεοκλασικά, πολυκατοικίες της Art Nouveau, κτήρια που θα μπορούσαν να αναδεικνύουν την ιστορία και την εξέλιξη της Αθήνας στον 20ό αιώνα, αλλά κι εκείνα τα εγκατελειμμένα από τους ιδιοκτήτες τους και την Πολιτεία κτήρια που θυμίζουν την παλιά Αθήνα, πώς τα μεταχειριζόμαστε; Βρωμιά, μουτζούρα, λεηλασία. Λέγοντας “λεηλασία” σκέφτομαι και τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις ή εκείνες του αεροδρομίου του Ελληνικού, που κατά τα άλλα υπερασπιζόμασταν την μη ανοικοδόμηση, τσιμεντοποίηση, αξιοποίηση, όπως θέλετε πείτε το. Μα ακόμα και έργα της street art που ομορφαίνουν τη γειτονιά τους βανδαλίζονται κι αυτά (θυμηθείτε εκείνη τη δόλια κουκουβάγια, ακόμα κι αυτή τους πείραξε!)

Γιατί περιφρονούμε τόσο τον δημόσιο χώρο; Γιατί κακοποιούμε και ασχημαίνουμε το περιβάλλον της δικής μας καθημερινότητας; Δεν μας φτάνει η περιφρόνηση και εγκατάλειψη του Κράτους απέναντι στον δημόσιο χώρο, πρέπει κι εμείς να τον καταστρέφουμε; Δηλαδή, να καταστρέφουμε τον χώρο που οι ίδιοι ζούμε; Να ασχημαίνουμε τη ζωή μας. Που από μόνη της είναι γεμάτη πολλές ασχήμιες.

Τον Μάρτιο πήγαμε εκδρομή με τους μαθητές μου στην Ακρόπολη. Τα παιδιά φρίκαραν όταν ζευγάρι Ελλήνων που έβγαζε ασυστόλως σέλφι παράτησαν τα μπουκάλια του νερού τους έξω από τον Παρθενώνα και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια. Τα παιδιά προς τιμήν τους πήγαν και μάζεψαν τα μπουκάλια (με τα οποία ευχαρίστως εγώ θα μπουγέλωνα το ζεύγος). Προφανώς το ζεύγος πίστευε ότι οι Καρυάτιδες το βράδυ κάνουν γενική καθαριότητα.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη, ακόμα πιο ηλίθια λογική. “Θα τα μαζέψουν οι τεμπελχανάδες υπάλληλοι καθαριότητας, που τους πληρώνουμε κιόλας”. Αυτό είναι που με δαιμονίζει ακόμα περισσότερο. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι δουλάρες της αγένειας, της βρωμιάς και της ηλιθιότητας καθενός από μας. Ξέρετε πόσο πληρώνονται οι καθαρίστριες των σχολείων; Για ρωτήστε να μάθετε…

Το να περιφρονείς τον δημόσιο (=και δικό σου) χώρο σημαίνει ότι περιφρονείς τόσο τους άλλους όσο και τον εαυτό σου. Ότι βάζεις κι εσύ το χεράκι σου να κάνεις χειρότερη τη ζωή ΣΟΥ και την πόλη ΣΟΥ. Ή, τις διακοπές ΣΟΥ και τη πόλη που σε φιλοξενεί (γιατί και ως τουρίστες στο εσωτερικό είμαστε ακόμα χειρότεροι. Στο εξωτερικό είμεθα Ευρωπαίοι.)

Κάθε φορά που βλέπω κάποιον να πετάει κάτω σκουπίδια, θέλω πολύ να πάω να αδειάσω έναν πράσινο (με το σκουπίδι το καλό) κάδο στο σαλόνι του. Και σκέφτομαι τους “αμόρφωτους” και “οπισθοδρομικούς” “χωριάτες” προγόνους μου που καθάριζαν και ασβέστωναν όχι μόνο το σπίτι τους, αλλά και το πεζοδρόμιο και τον δρόμο μπροστά απ’ αυτό. Σε άλλα κράτη, αυτό είναι υποχρέωση του πολίτη.

Γιατί, μεγάλε, είσαι πολίτης, όχι παρτάκιας. Μαζέψου λοιπόν!