Μικροπράγματα
Από τον Χρήστο Αναστασόπουλο
Αυτό, ανάμεσα στα πολλά άλλα που αγαπώ και θαυμάζω στα ζώα, είναι αυτή η απόλυτη ανεκτικότητά τους απέναντι στην διαφορετικότητα τόσο την δικιά τους όσο και απέναντι των άλλων ζώων. Θαυμάζω επίσης την απόλυτη συγκέντρωσή τους στο τώρα, την απόλυτη γείωση τους.
Η παρακάτω ιστορία είναι η διήγηση ενός δέντρου, αγριοκαστανιάς το πιθανότερο, σε έναν σκίουρο, μια κρύα νύκτα στο χειμωνιάτικο Βερολίνο. Εκείνο τα βράδυ έτυχε να περνώ από κάτω σε μια βόλτα με τον σκύλο μου τον Μπαλού και έτσι να την αφουγκραστώ.
«…ήταν λέει κάπου στα μέρη της Αφρικής, πολλά πολλά χρόνια πριν, μια καμηλοπάρδαλη.
Πανέμορφα ψηλή και μπαλαρίνα. Ο ατελείωτος λαιμός της θύμιζε την συμπαντική διαδρομή από τον πλανήτη Άρη στην Ανδρομέδα. Τα μεγάλα της μάτια είχαν τόσο όμορφες βλεφαρίδες που της προσέδιδαν την ακτινοβολία μιας πραγματικής σταρ.
Γεννήθηκε σε μια στέππα. Σε μια περιοχή δηλαδή που κατά βάση κυριαρχούσε η χαμηλή βλάστηση. Ποτέ της δεν γκρίνιαξε, παρόλο που πονούσε πολύ όταν έσκυβε για την τροφή της, μιας και δεν έπρεπε να λυγίζει τα γόνατά της αλλά να ανοίγει σαν σε μικρό σπαγκάτο τα μπροστινά αλλά και τα πισινά της πόδια.
Αφού ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να ταξιδέψει. Έγλειψε με την μεγάλη και γεμάτη περιέργεια γκρι γλώσσα της τα χείλια της μαμάς της και την αποχαιρέτησε. Ο μπαμπάς, τους είχε από καιρό αποχαιρετήσει.
Αυτό που την έκανε ευτυχισμένη είναι να τρέχει. Όταν η Ούρσουλα έτρεχε ένιωθε τις στιγμές, τα λεπτά εκείνα, σαν να μην πατούσε την παλαιολιθική γη της αφρικανικής στέππας και κάπως σαν να υπερίπτατο. Ένιωθε σαν ο χρόνος να έπαιρνε μιαν άλλη διάσταση και ενώ όλα τα γύρω της όμορφα όντα κινούνταν σε γνωστούς κανονικούς χρόνους αυτή έτρεχε σαν σε αργή-κινηματογραφικού τύπου-κίνηση.
Και όσο έτρεχε, τόσο απομακρυνόταν από τον γενέθλιο τόπο της. Πέρασαν κάποιοι μήνες, χρόνια μάλλον, περιπέτειας και ομορφιάς.
Ένα απόγευμα ιδρωμένη από το μαγευτικό τρεχαλητό της αποφάσισε να ξαποστάσει δίπλα σε ένα δέντρο. Ήταν ένα πανύψηλο δέντρο. Δεν γνώριζε το πόσο σημαντικό ήταν για την διατροφή της. Έτσι από συνήθεια έσκυψε να φάει από την ελάχιστη χαμηλή βλάστηση. Εκεί είδε για πρώτη φορά έναν σκίουρο, τον σκίουρο, τον Ρεμούλα.
Η Ούρσουλα τον κοίταξε στα πανέμορφα μεγάλα εκφραστικά του μάτια. Ο Ρεμούλας την κοίταξε και αυτός και δαγκώνοντας έναν καρπό στο μισάνοικτο στόμα του σκαρφάλωσε με ταχύτητα αλλά γεμάτη charmant σβελτάδα, στον κορμό του δέντρου και χάθηκε μέσα στα σύννεφα. Τόσο ψηλό ήταν το δέντρο.
Το βράδυ εκείνο η Ούρσουλα κοιμήθηκε δίπλα σε αυτό το δέντρο. Αποφάσισε να τον ξαναδεί.. Περιμένοντας λοιπόν τον σκίουρο, πέρασαν έξι βράδια.
Πράγματι το έβδομο βράδυ, ο μικρός σαγηνευτικά άγνωστος, κατέβηκε τον κορμό και στάθηκε στο ύψος που έφτανε ο λυγισμένος λαιμός της Ούρσουλας. Την μύρισε. Το ίδιο έκανε και αυτή. Οι ματιές τους τότε συναντήθηκαν, όπως και οι μυρωδιές τους επίσης. Και έτσι συναντήθηκαν.
Από τότε, η Ούρσουλα κουβαλούσε στον υπέροχο λαιμό της τον Ρεμούλα και ταξίδεψαν σε ολόκληρη την ήπειρο. Και ο Ρεμούλας έμαθε την Ούρσουλα να τεντώνει τόσο αριστοτεχνικά, τον υπέροχα μαγευτικό λαιμό της έτσι που να γεύεται τα πιο νόστιμα και τρυφερά φύλλα στα πιο ψηλά και για αυτό και πιο ανεξερεύνητα αριστοκρατικά δέντρα της πιο όμορφης και άγρια αρχετυπικής ηπείρου…»
Η παραπάνω ιστορία συνεχίζεται με τεράστιο ενδιαφέρον, μιας και την έχω εμπνευστεί από τα έργα, τις ημέρες αλλά και τις διηγήσεις μιας περσόνας, ενός κυρίου που ακούει στο όνομα Κωνσταντίνος Τζούμας. Του εύχομαι να συνεχίζει να αποκαλύπτει με τις όμορφες περιπέτειες της ζωής του το τεράστιο πραγματικό άνοιγμα της βεντάλιας της ανθρώπινης δημιουργικότητας αλλά και ύπαρξης. Για όσους θα ήθελαν να συνεχίσουν να ακούν τις διηγήσεις του δεν έχουν παρά να συντονιστούν.
the mrbrown show: the giraffe song
We made a giraffe song! Because we felt like it! (Also because we saw so many giraffe profile photos on Facebook.) Download or listen to the audio of the song too! http://mrbrwn.co/1aSIT5w