Στις 21 Απριλίου, Κυριακή των Βαΐων, κυκλοφόρησε το νέο φύλλο της ΦΩΝΗΣ ΚΥΡΙΟΥ με τίτλο «Ο Ύμνος της χαράς». Όλα καλά κι ωραία. Όμορφα πράγματα γραμμένα από τον Αρχιμ. Β.Λ. για την εν Χριστώ χαρά και άλλα θεολογικα…
Μόνο που εκεί προς το τέλος, ο -προφανώς -αρχιμανδρίτης λέει:
«Η σύγχρονη ποίηση δυστυχώς υποδουλώθηκε σε κομπλεξικες καταστάσεις επηρεασμένη από τις ενοχές που μας φόρτωσαν τα δόγματα (χριστιανισμοι, ιδεαλισμός και λοιπά). Το έργο μου, για να πραγματοποιηθεί, απαιτούσε μια ζωή ερωτικά ελεύθερη. Ακολούθησα την ιδιωτική μου οδό, ζώντας χωρίς φραγμούς. Αυθεντικά. Όμως σήμερα δεν καταλαβαίνουν αυτή την αγιότητα των αισθήσεων», φέρεται να λέει ο ποιητής τον οποίο παραθέτει ο Αρχιμ. Β.Λ.
Με λίγο ψάξιμο επιβεβαίωσα πως ο «νομπελίστας» που λέει είναι ο Οδυσσέας Ελύτης. Η αναφορά «ιδιωτική οδός» κι η «αγιότητα των αισθήσεων» έκαναν μπαμ πως πρόκειται για αυτόν, καθώς είναι έννοιες χαρακτηριστικές στην μυθολογία του. Έχω αρκετά βιβλία του Ελύτη (όλα του τα ποιήματα και τα πεζά) αλλά και για τον Ελύτη. Κάτι λοιπόν δεν μου κολλούσε στο νόημα. Ένα από τα βιβλία μου αυτά είναι το «Συν τοις άλλοις», εκδόσεις Ύψιλον, στο οποίο περιέχονται όλες οι συνεντεύξεις που έδωσε κατά τη διάρκεια της ζωής του- και το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Εκει υπάρχει μια συνέντευξή του στην Μικαέλα Χαρτουλάρη που δημοσιεύτηκε στα Νέα το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 1990. Η δημοσιογράφος τον ρωτάει κι αυτός απαντά κάτι που μοιάζει με τα παραπάνω της Φωνής Κυρίου, αλλά είναι και τελείως διαφορετικό. Και στη μορφή και στο περιεχόμενο, όπως φαίνεται από τις παρακάτω φωτογραφίες:
Βρήκα στο ίντερνετ την συνέντευξη σε… χαρτί, σκαναρισμενη για λογαριασμό της βιβλιοθήκης του Α.Π.Θ.
Παραλληλα έψαξα και βρήκα οτι το κειμενακι που δίνει η Φωνή Κυρίου το έχουν και κάποια άλλα «χριστιανικά» σάιτ και μπλογκ….
Σε όλα αναπαράγεται, με μικρές παραλλαγές, το απόσπασμα που παραθέτει ο Αρχιμ. Β.Λ.: συρραμενο δηλαδή κατά το δοκούν για να βγάζει ένα συγκεκριμένο νόημα.
Το αξιοσημείωτο ήταν πως βρήκα μια τέτοια καταχώρηση από το 2011(!) την οποία την υπέγραφε ο Αρχιμ. Β.Λ…!
Όλα αυτά τα ηλεκτρονικά δημοσιεύματα επικαλούνται ως πηγή ένα αφιέρωμα της εφημερίδας Τα Νέα της 14/5/2011. Ομολογω πως όσο και αν έψαξα δεν βρήκα κάτι σχετικό, ακόμα και στο αρχείο της εφημερίδας. Αυτό δεν σημαίνει πως αποκλείεται να υπάρχει. Μεχρι να βρεθεί όμως (παρακαλώ όποιος-α τυχόν γνωρίζει να βοηθήσει) αμφισβητώ την ύπαρξή του ή για να το θέσω καλύτερα, αμφισβητώ την εγκυρότητα και την αξιοπιστία αυτών που το παρέθεσαν ως πηγή. Υποστηρίζω πως ο Ελύτης ό,τι παρόμοιο είπε σε «συνέντευξη» ήταν μόνο σε αυτήν που έδωσε στην Μικέλα Χαρτουλάρη το 1990. Τα Νέα δεν αποκλείεται να έκαναν μια αναδημοσίευσή της το 2011 σε κάποιο αφιέρωμα, αλλά η σύμπτυξη, η αποσιώπηση, η διαστρέβλωση και η κατάχρηση των συγκεκριμένων λόγων του Ελύτη, έγινε από άλλους. Με προσβλητικότατες εκφράσεις προς αυτόν. Και γιατί; Για σκοπούς προπαγανδιστικούς, για να «πειστούν» «πιστοί».
Ο Ελύτης που έγραψε εκτός των άλλων το Άξιον Εστί, που έγραψε για την Μαγεία του Παπαδιαμάντη, για τον Ρωμανό τον Μελωδο, το ζωγράφο Θεόφιλο (αυτός με τον Εμπειρίκο διέσωσαν τα έργα του περιδιαβαίνοντας πόρτα- πόρτα κάθε χωριό της Λέσβου), ο Ελύτης που ύμνησε το «φτωχοεκκλησάκι» της «Ιδιωτικής Οδού» του, δεν είπε ποτέ ότι ήταν αναμάρτητος. Καθε άλλο.
Και αν σκανδαλιστηκαν θεολόγοι και θεολογιζοντες με το «χριστιανισμοί» που είπε, η δική μου εκτίμηση είναι πως αναφερόταν σε κάθε λογής κακέκτυπο της χριστιανικής Πίστης. Της Οδού που λεει κι ο Κάλλιστος Ware στον «Ορθόδοξο Δρόμο» του… Σας παραπέμπω εσάς που αγαπάτε τις παραπομπές σε όλο το έργο του Χρήστου Γιανναρά και την άποψη του για τους -ισμους ,τις ιδεολογίες και τα ιδεολογήματα.
Σε σας τους γνωστούς-αγνώστους αναφέρομαι, που τρομάζετε με την παραμικρή αναφορά στις «αισθήσεις» επειδή συνειρμικά σάς έρχονται εικόνες από «αισθησιακές» ταινίες! Τον βρίζετε γιατί ποτέ δεν τον καταλάβατε. Ή πιο σωστά για την Ποίηση, ποτέ δεν τον νοιώσατε. Αλλά δεν θα κάνω εδώ καμιά φιλολογική ανάλυση του έργου του. Όποιος θέλει, μπορεί να τον ανακαλύψει. Και δεν θα χάσει.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΚΟΥΙΖ: Ελύτης ή Ρίτσος; Μπορείς να ξεχωρίσεις ποιου ποιητή είναι αυτοί οι στίχοι;











Εξαιρετικό το άρθρο. Βέβαια ο Ελύτης δεν βάλλεται μόνο από τους χριστιανοταλιμπαν. Πρόσφατα διάβασα στο “α,μπα” της Λένας Φουτσιτζη να κατηγορούν τον Ελύτη για σεξισμό επειδή είχε σχέση με την Ιουλιτα Ηλιοπούλου, πάλι ερμηνεύοντας επιλεκτικά γεγονότα και δηλώσεις
Ο ΕΛΥΤΗΣ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΕΣ… Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Στο φύλλο της 21ης Απριλίου 2019, της έκδοσης «Φωνή Κυρίου» της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο συντάκτης του κύριου κειμένου «Ο ύμνος της χαράς», αρχιμ. Β.Λ., μιλάει για τον Χριστό ως πηγή της χαράς και …θλίβεται διότι «αυτή η αγιασμένη και τόσο δοκιμασμένη μέθοδος απόκτησης γνήσιας ειρήνης και χαράς περιφρονείται και συκοφαντείται από κάποιους δήθεν πνευματικούς ανθρώπους». Ο «δήθεν» πνευματικός άνθρωπος που ενοχλεί τον αρχιμανδρίτη Βαρνάβα Λαμπρόπουλο, κληρικό της Μητροπόλεως Πρεβέζης, δεν είναι άλλος από τον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος σε κάποια συνέντευξή του είπε πράγματα ανήκουστα… Διαβάστε περισσότερα »
Κύριε Ανδριόπουλε, χρόνια πολλά.
Η “χαρά εν Χριστώ” σηκώνει πολλή συζήτηση που δεν ταιριάζει να γίνει τώρα.Το θέμα εδώ είναι πρώτιστα και κύρια,ο Ελυτης.Εν συντομία μόνο θα σας πω πως αυτο που λέτε για την Εκκλησία,ως “κοινότητα των κληρικών και πιστών” (” κατάθλιψη,καταπίεση, μίσος,απανθρωπιά”) γενικεύει και για αυτό τον λόγο,αδικεί: Προσωπικά έχω γνωρίσει και “πιστούς” και “κληρικούς” που χαίρονται τη ζωή-γυναικες και άντρες!Είναι κρίμα να τις/ τους παίρνει η μπάλα.
Καλός ποιητής δεν σημαίνει καγαθός. Σαν «νεαρό κορίτσι» θυμάμαι τους γύρω καλλιτέχνες να ρίχνουν δολώματα με λέξεις για να πάρουν την ενέργειά μας δίνοντας τίποτα και μη εκτιμώντας τίποτα πέρα από τη νεότητά μας. Τώρα μου φαίνεται τελείως σεξιστικό.