Αλέξανδρος Σαλαμές
του Αλέξανδρου Σαλαμέ asalames1@gmail.com
“Ο αληθινός άντρας κάνει αυτό που πρέπει, παρά τις όποιες προσωπικές συνέπειες, τα εμπόδια, τους κινδύνους και την πίεση που ίσως αντιμετωπίσει. Αυτή είναι η βάση της ηθικής του.” John Kennedy
Για πολλά χρόνια της ζωής μου δε συμπαθούσα το στερεοτυπικό παράδειγμα του Κρήτη άντρα. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, δεν το κατανοούσα. Προσπαθούσα να καταλάβω από πού πηγάζει αυτή η προσήλωση στο ρόλο του. Τη σκληρή αίσθηση της οικογένειας. Τις γυναίκες που επιλέγει για να είναι στο πλάι του. Γυναίκες ακουμπισμένες στον ώμο του και ταυτόχρονα ηγέτιδες σε ένα σπίτι πολλές φορές στρατόπεδο. Δε πολυκατάλαβα ποτέ και τη μνήμη που κουβαλάει αυτός ο λαός. Αυτή τη μνήμη που γέννησε ολόκληρες βεντέτες.
Πριν λίγες μέρες επέστρεψα από το ταξίδι μου από τον περίεργο αυτό τόπο τον περιτριγυρισμένο από θάλασσα και ευλογημένο με τα χίλια αγαθά, που θα μπορούσε να είναι άλλο ένα τουριστικό νησάκι, γεμάτο από ανθρώπους μαλθακούς και κοσμοπολίτες και όχι από ανθρώπους που κυνηγάνε ματ στις αγροτικές πορείες με γυμνά χέρια.
Φέτος ήρθα στο νησί και εγώ πιο διαφορετικός από παλιότερα. Το άδειο μου σπίτι του τελευταίου 1,5 χρόνου με σφυρηλάτησε και με έκανε καινούργιο. Σιώπησα. Σκέφτηκα. Παρατήρησα τον εαυτό μου και έψαξα να βρω τα όρια μου, όχι καλύπτοντας το κενό μου αλλά περπατώντας πλάι του προσέχοντας να μη πέσω μέσα του και με ρουφήξει.
Πιο σκληρός, πιο προσηλωμένος και πιο σιωπηλός, σα να βρήκα τελικά ένα τρόπο να ξεκλειδώσω και τον κρητικό τρόπο ζωής και σκέψης. Από τον ταξιτζή που με μετέφερε σιωπηλά από το αεροδρόμιο, αδιαφορώντας στη κουβέντα που ήθελα να τον πιάσω για να μου φύγει η ένταση της πτήσης, μέχρι τον φίλο επιχειρηματία από το Ηράκλειο που βρέξει χιονίσει η οικογένεια του θα μαζευτεί στο μεσημεριανό τραπέζι, όσα χρόνια και αν περάσουν. Με αυτά και με άλλα πολλά μπόρεσα τελικά να συμπληρώσω το παζλ και να κατανοήσω τι είναι αυτό που ενώνει ένα ολόκληρο λαό.
Είναι η αρχέγονη αξία των φύλων. Ότι ο άντρας πρέπει να είναι καμωμένος από το υλικό που κάνει τον άντρα και η γυναίκα καμωμένη από το δικό της υλικό. Δε μιλάω για ρόλους. Ούτε για ίσες ευκαιρίες στην εργασία, ούτε καμία άλλη κατάκτηση σε επίπεδο κοινωνικής ισότητας. Μιλάω για το τι έχει να προσφέρει ο καθένας στον εαυτό του, τους γύρω του και το σπίτι του. Για τη προσωπική του ηθική και το παράδειγμα που οφείλει να δώσει.
Ο άντρας μπορεί να μην είναι σε θέση να φτάσει ούτε στο δαχτυλάκι μια γυναίκα, ως προς τα πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ταυτόχρονα, πόσο αφοσιωμένη μπορεί να γίνει και πόση αγάπη μπορεί να δώσει σε ότι κρίνει σημαντικό. Ο ρόλος του ξεκινάει και τελειώνει όμως με το να τη κάνει να κοιμάται ήσυχη. Με ό,τι και αν περικλείει αυτό. Να είναι ο βράχος που θα της κάνει σκιά για να ξαποστάσει και ταυτόχρονα η καθαρή κουβέντα στο χάος των χιλίων σκέψεων που μπορεί να περνάνε από το μυαλό της. Η αίσθηση ότι δε θα της λείψει τίποτα και ας λείψουν και τα βασικά καμιά φορά. Η πρόθεση που συνοδεύεται από τη προσπάθεια θα κάνει τη διαφορά. Πάνω από όλα όμως ο τρόπος που θα τη κάνεις να πιστέψει, ότι είναι διαφορετική. Ξεχωριστή. Για σένα όχι για όλο τον κόσμο.
Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν με πράξεις. Με θυσίες και με μόχθο. Τα “παντελoνάτα “ κούφια λόγια πλημμύρισαν τη πιάτσα και πάλι. Τόσοι και τόσοι άντρες θέλουν να αποδείξουν με φωνή και αντάρα, ότι πληρούν το ανδρικό αρχέτυπο ,αλλά κάνουν μια τρύπα στο νερό. Γιατί στη πρώτη δυσκολία, στη πρώτη στιγμή πανικού θα βουρκώσουν, θα κατεβάσουν το κεφάλι θα γυρίσουν τη πλάτη και θα φύγουν. Το ξέρω γιατί και εγώ υπήρξα για πολλά χρόνια ένας τέτοιος άντρας. Και πιστέψτε με είναι ευκολότερο.
Η διαφορά όμως φαίνεται στην αντοχή, στη πράξη και στη συνέπεια. Και ας πονάει λίγο παραπάνω αυτή η επιλογή και ας αισθάνεσαι ότι σε μεγαλώνει πιο πολύ από όσο θα ήθελες. Γιατί σε αυτή τη ζωή τη σύντομη, σημασία δεν έχει να είσαι όσο νιώθεις. Αλλά όσο πράττεις.