Η αμήχανη στιγμή να “φεύγει” κάποιος στην ηλικία σου

Όταν διάβασα στη Lifo ότι έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ Βασίλης Μπεσκένης, λίγες ώρες μετά τη βάπτιση του μικρού του παιδιού, ένιωσα εξαιρετικά αμήχανα. Όπως αμήχανα ένιωθα κάθε φορά που ένας “επώνυμος” άνθρωπος κοντά στην ηλικία μου έφευγε από τη ζωή. Τον άνθρωπο δεν τον γνώριζα, η εικόνα και ο λόγος του μού ήταν οικεία από την οθόνη της τηλεόρασης.

Αυτή τη φορά ήταν ακόμα πιο περίεργο. Είμαι 43, όσο κι εκείνος. Κι αν κάτι ήθελα περισσότερο απ’ όλα στη ζωή μου και δεν το απόκτησα, αυτό είναι ένα παιδί. Κι είναι άδικο, πολύ άδικο να φεύγει ένας πατέρας σ’ αυτή την πολύ ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του. Και ν’ αφήνει πίσω του τον πιο πολύτιμο θησαυρό του: το παιδί του.

Δεν είναι ότι φοβάμαι το θάνατο. Μεγάλη κουβέντα, θα μου πείτε. Η μέχρι τώρα ζωή μου μού έδωσε την ευκαιρία να αποδεχτώ την προσωρινότητά μου. Ούτε σκέφτομαι το γεγονός ότι μοιραία η “κλεψύδρα” μετά τα 40 είναι λογικό να νιώθεις ότι έχει πια περισσότερη άμμο από κάτω απ’ όση από πάνω. Ούτε καν αν αφήνει κανείς πίσω του ένα έργο που θα θυμίζει στους επόμενους ότι κι εσύ γεννήθηκες, έζησες, δημιούργησες, πέθανες. Μη γελιόμαστε. Τα πιο πολλά, των πιο πολλών, κάποτε θα ξεχαστούν.

Απλά είναι εκείνη η παράξενη ερώτηση που κάνεις και για τον άνθρωπο που χάθηκε, και συνακόλουθα για τον εαυτό σου.

Δουλειά, τρέξιμο, άγχος, “όλο αυτό” που η εποχή μας έχει φορτώσει στις πλάτες μας, στενοχώριες απ’ όλα εκείνα τα μικρά κι ανόητα πράγματα. Που λυγίζουν άλλων την καρδιά, άλλων τις ψυχικές δυνάμεις. Χρόνος που χάθηκε από τους δικούς σου ανθρώπους, από τη δική σου ζωή, στο όνομα τίνος και με ποιον άραγε σκοπό; Και τί στ’ αλήθεια αφήνεις πίσω;

Την οικογένεια. Ένα μικρό παιδάκι. Εκείνο που πάσχιζες να έχεις λίγο παραπάνω χρόνο για να παίξεις μαζί του. Τον/την σύντροφό σου. Φίλους. Συγγενείς. Στιγμές μαζί μ’ όσους αγαπάς. Πολλές στιγμές που πέρασες κλεισμένος σε γραφεία, σε συναντήσεις, σε ξενύχτια, δουλεύοντας, δουλεύοντας, δουλεύοντας.. Δουλεύοντας, για να ζήσει καλύτερα εκείνο το παιδάκι.

Δίνω άλλη μια ματιά στο κουρασμένο βλέμμα αυτού του ανθρώπου.

Συνέχεια σκέφτομαι εκείνο το παιδάκι.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

Ευτυχώς απομονώθηκαν: Οι καφρίλες στα social media για το θάνατο του Βασίλη Μπεσκένη