Μικροπράγματα
Του Kapsoulias
Επεισόδιο 6 (προτελευταίο)
Η ελευθερία και η ευτυχία είναι μέσα μας, kittens.
Κούκλες και Κούκλοι,
Το πρωί έτρωγα την καθημερινή ομελέτα μου στην «κοντινή» ταβέρνα της παραλίας (15 λεπτά με τα πόδια, αφού ανεβοκατέβεις ένα μικρό φαράγγι). Ευτυχώς η Λίλα θεωρεί ότι μπορείς να τρως όσα αυγά θέλεις μέσα στην εβδομάδα και δεν έχουμε προβλήματα. Είχα πιάσει συζήτηση με τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας, για να μιλήσω και για κάτι κοντινό με τον πολιτισμό. Μου θύμισε λίγο τον πατέρα μου, που μου μιλούσε όταν ήμουν μικρός για μπίζνες (μόνο για μπίζνες μιλούσε έτσι κι αλλιώς). Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν κάποιοι καινούργιοι επισκέπτες, που είχαν μόλις έρθει.
Συζητούσαν με ύποπτα μεγάλο πάθος και ένταση, για το πόσο τους ενοχλούν αυτοί που έρχονται στο νησί και φοράνε μαγιώ στην παραλία, ότι δεν σέβονται τον χώρο και την κουλτούρα του, και ότι εν τέλει προκαλούν ασύστολα με τη συμπεριφορά τους: «Αν θέλουν να φοράνε μαγιώ, να φοράνε στην πισίνα τους ή στις ξενέρωτες παραλίες για τους ντυμένους. Δεν έχω πρόβλημα με τους μη γυμνιστές, αλλά υπάρχουν και όρια. Εδώ θα Σέβονται!» (το σίγμα συριστικό στο «σέβονται», σχεδόν Άντζελα Δημητρίου, αλλά χωρίς το class της Λαίδης).
Μισή ώρα αργότερα, τους ξαναπέτυχα να έχουν στρωθεί στην παραλία ακριβώς δίπλα από την τριών μέτρων μήκους τέντα μας. Αυτό σήμαινε ότι θα περνούσαμε όλη την ημέρα σχεδόν «μαζί». Απεκδύθην του συνόλου των ιματίων μου και έβγαλα και το μαύρο speedo-type Calvin Klein μαγιώ, χωρίς δεύτερη σκέψη. Αισθάνθηκα ηττημένος και χωρίς προσωπικότητα. Δεν βούτηξα καθόλου. Τα νερά είναι πολύ ρηχά και διαφανή. Δεν ένιωθα άνετα με την τόση Transparency. Ξαναδιάβασα μετ’ επιτάσεως στη σκιά της τέντας το «Ο Φόβος μπροστά στην Ελευθερία», του Έριχ Φρομ, από τα 70s. Το είχα βάλει στην τσάντα παραλίας από την Αθήνα, κατά λάθος. Το είχα διαβασει όταν πήγαινα στο Λύκειο, τότε που οι χρονολογίες ξεκινούσαν ακόμα από 1, πριν αλλάξει ο αιώνας (δεν θέλω σχόλια).
Ξαναδιαπίστωσα, μετά από τόσα χρόνια, ότι τα κάνω όλα λάθος. Αντιλήφθηκα ότι το πρόβλημά μου δεν ήταν ότι πραγματικά θέλω να φοράω μαγιώ, αλλά ότι ασυναίσθητα δεν επιτρέπω την έκφραση μιας υφέρπουσας επιθυμίας να μην φοράω. Χωρίς να το θέλω, ένιωσα μια ανθρωπιά και ένα connection με τους διπλανούς και είδα τον κόσμο και μέσα από τα μάτια τους. Έμοιαζε απίστευτο! Δεν είναι η πραγματικότητα μόνο όπως τη βιώνω εγώ! Τ-ρ-ο-μ-ε-ρ-ό μιλάμε! Το επίπεδο της συνειδητότητάς μου πρέπει να είχε ανέβει τουλάχιστον μισό σκαλοπάτι (σύμφωνα με τον ανατολικό πολιτισμό) και ένιωσα σαν να ωρίμασα λίγο (σύμφωνα με τον δυτικό πολιτισμό).
Έπεσα αμέσως και εμβαπτίσθηκα ως αναγεννημένος, νηφάλιος Διόνυσος, χωρίς τίποτα το περιττό, μέσα στα καταγάλανα νερά της ελευθερίας. Ο Μάουρο το λυκόσκυλο μου χάλασε κάπως την αίσθηση της ελευθερίας, γιατί βούτηξε κι αυτός. Δεν μπορεί να είναι πάνω από δύο μέτρα μακριά μου, αυτή η μαύρη τριχωτή κατάρα.
Πιο μετά, έβαλα ξανά το μαγιώ για να μη μαυρίσω παντού και χαθεί το καλοκαιρινό σεξ απήλ από το «σημάδι του μαγιώ». Ποιος θα άκουγε μετά τη γκρίνια της Λίλας, που εν τω μεταξύ είχε, αργά αλλά σταθερά, αποκτήσει άποψη για όλα. Οπότε το φόρεσα, αλλά η απόφαση ήταν μόνο δική μου, ανεξάρτητα τόσο από την προτίμηση της Λίλας, όσο και από τη δυσανασχέτηση των διπλανών για το τι κάνουν άλλοι άνθρωποι. Το αν θα φοράω μαγιώ ή όχι, αναλογίστηκα, δικός μου είναι λογαριασμός. Θυμήθηκα συνειρμικά τον στίχο «για μένα άξιος κριτής είναι μονάχα ο Θεός», της αείμνηστης Ρίτας.
Ας δαγκώνονται οι διπλανοί. Να φροντίσουν να ανεβάσουν και αυτοί το επίπεδο της συνειδητότητάς τους και να προσπαθήσουν να δουν και εκείνοι τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου, όπως έκανα κι εγώ. Ας διαβάσουν έστω λίγο Έριχ Φρομ, αφού δεν το έκαναν στο γυμνάσιο-λύκειο, μήπως μειώσουν κάπως την ανάγκη να προβάλλουν τα δικά τους προσωπικά ασυνείδητα άγχη στους άλλους. Ή ας διαβάσουν Λάο Τσε. Ή Πλάτωνα. Ή να ακούσουν πιο προσεκτικά Άντζελα Δημητρίου, που μέσα από τη ματαίωση του έρωτα υμνεί με τον τρόπο της τελικά την επιθυμία για ελευθερία και ευτυχία. (Μεταξύ μας, ψυχοθεραπεία χρειάζεται να κάνουν, αλλά άντε να τους το πεις και να το αποδεχτούν).
Τους έκανα δώρο το βιβλίο. Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιος από αυτούς να το ανοίξει κάποτε.
Τέλος εκπομπής σήματος SOS. Δεν μας φταίει τίποτα από το εξωτερικό περιβάλλον. Ούτε οι άλλοι. Όλα ενυπάρχουν μέσα μας. Ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράσταση που μου δείξατε απλόχερα όλες αυτές τις μέρες της άμυνας και της αντίστασης.
Νιώθω επιτέλους καλά. I finally love Gavdos! Ας ρίξουμε μια βουτιά και γι’ αυτό.
Με καλοκαιρινή αγάπη,
Kapsoulias.
*Δείτε και το προηγούμενο
Ημερολόγια Γαύδου: Όταν ανακαλύπτεις άλλη παραλία με πιο περιπετειώδεις κατασκηνωτές
-
* Και το επόμενο