Μικροπράγματα
Από τη Μαριάνθη Καραλή
-Η χειμαρρώδης οπτική ενός πολυτεχνίτη πλην ερημοσπίτη ανθρώπου-
Ευρισκόμενοι αρκετές ώρες σε διαφορετικές δουλειές, κάποτε αυτή την χρονιά σε πλαίσιο πρακτικής, πολυκαταστήματος και άλλοτε περνώντας τον χρόνο μου εκτός σπιτιού συνειδητοποίησα πως είναι σπάνιες, οριακά μηδαμινές οι στιγμές που αξιοποιώ μόνη μου. Θα έλεγα πως αυτό δεν θα μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο καθώς εκτιμώ αυτό το είδος χρόνου, με κάνει όμως να αναλογιστώ τη σημασία που έχει μία καλή διάδραση με τα άτομα που βρίσκονται στο εκάστοτε περιβάλλον είτε μόνιμα είτε πρόσκαιρα. Ενθυμούμενη πολλά περιστατικά κατέληξα να θέλω να αφιερώσω ένα κείμενο στην ευγένεια και ευτυχώς όχι στην τυπική που αναβλύζει μέσα από κοινωνικά στερεότυπα, κανόνες και ιεραρχικές σχέσεις αλλά σε αυτή που ασυναίσθητα με έχει κάνει να χαμογελάω πολλές φορές και μου θυμίζει πως ο κόσμος γύρω μας είναι κυρίως καλός απλά η κακία ορισμένων λερώνει κάθε πτυχή του και πολλές φορές φθείρει την ομορφιά του, όπως ένα έργο τέχνης που κρύβεται κάτω από τόνους σκόνης.
Βρισκόμενη λοιπόν ανάμεσα σε λογιών λογιών από «πάνω» είτε ως επιβλέποντες μου είτε ως «υπεύθυνοι», μέσα σε ένα χαοτικό πλαίσιο με παντελή την απουσία κρατικής πρόβλεψης και μέριμνας για καταστάσεις πολλές φορές η ευγένεια είναι η μόνη επιλογή επιβίωσής μου. Το να δουλεύεις και να σπουδάζεις σε κάνει έρμαιο στη ευγένεια ή την δυσαρέσκεια κάποιου για τις φορές που θα ζητήσεις περιορισμούς ώστε να παρακολουθήσεις μαθήματα (όσα βγαίνουν γιατί ειλικρινά βλέποντας ακόμα και προγράμματα μεταπτυχιακών αισθάνομαι πως το κράτος υποθέτει πως κάποιος με χορηγεί και εγώ απλά σπουδάζω αέναα). Το να αιμορραγείς στην περίοδό σου και να ζητήσεις άδεια σε κάνει έρμαιο, το να είσαι ειδικευόμενη(που στην περίπτωσή μου στάθηκα ιδιαίτερα τυχερή) σε μια περίοδο που υγειονομικοί φορείς δέχονται τρομερά περιορισμένο αριθμό ατόμων σε κάνει έρμαιο.
Το συμπέρασμα μου η τυπική ευγένεια είναι σαν τα κενότυπα κομπλιμέντα. Φυσικά και δεν ισοπεδώνω την αξία της καλημέρας, του πληθυντικού, της διακριτικότητας αλλά η υιοθέτησή τους χωρίς να αναγνωριστεί η αξία τους είναι σαν κακέκτυπο μιας επιτυχημένης παράστασης. Με λίγα λόγια δεν έχει σημασία να εκφέρουμε τις λέξεις και να κρατάμε τους τύπους προκειμένου να διατηρήσουμε την καλή μας εικόνα. Οφείλουμε το σεβασμό μας και αυτόν πρέπει να μάθουμε. Συχνά αντιμετωπίζουμε τις συναναστροφές μας επαναλαμβάνοντας νόρμες σαν να παπαγαλίζουμε την ύλη ενός μαθήματος δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο, για εμένα τουλάχιστον. Το θέμα είναι να θέλουμε πραγματικά να έχει κάποιος μια όμορφη μέρα, να αγαπάμε τον άνθρωπο. Διαβάζω συχνά ο σεβασμός κερδίζεται μέγα λάθος, ο σεβασμός είναι προαπαιτούμενο κάθε επικοινωνίας. Εξυπηρετώντας σε κάποιο κατάστημα μια γυναίκα, που δοκίμαζε ρούχα με περίσσιο άγχος είχα τη ευκαιρία να μου εκμυστηρευτεί πως φοβάται ότι θα την κρίνουν από τα ρούχα της στο επάγγελμα της, πως το κύρος της εξαρτάται από αυτά. Όσο και εάν δεν μου αρέσει υποκύπτω και εγώ σε ενδυματολογικούς και άλλων ειδών κανόνες, αρνούμαι όμως ότι με προσδιορίζουν. Αρνούμαι ότι μεγαλώνοντας θα κρυφτώ σε αυτούς. Αρνούμαι την ευγένεια όσων μου φέρονται ευγενικά όταν μαθαίνουν πως έχω πτυχίο, αποτάσσω την στημένη εκτίμηση που βασίζεται στη διαφορά των ρούχων μου, το σεβασμό στις σεξουαλικότητα μου που προκύπτει μόνο και μόνο επειδή έτυχε να ταυτίζονται οι σεξουαλικές μου επιλογές με εκείνων που διάλεξαν να με σεβαστούν.
Λυπάμαι κρατήστε τους τύπους σας και εγώ θα ζήσω αλλιώς. Επιδιώκω την ευγένεια που με κάνει να χαμογελάω όταν θυμάμαι τις δύσκολες μέρες, την καθάρια ματιά, το αίσθημα γαλήνης που απλώνεται μέσα μου όταν κάθομαι στον ήλιο και αναλογίζομαι πόσοι υπέροχοι άνθρωποι βρέθηκαν έστω και στιγμιαία στη ζωή μου. Δεν υπάρχει τέτοια έννοια σαν την τυπική ευγένεια, είναι οχυρό των ανθρώπων που χρησιμοποιούν την οικειότητα ως μέσω προβολής και των σοβαροφανών που κινούμενοι από ναρκισσισμό κρύβουν την έλλειψη ειλικρινούς ενδιαφέροντος μέσα στην τυπικότητα.
* Το άρθρο για την ευγένεια είναι το ευχαριστώ μου σε τόσους όμορφους ανθρώπους που συνάντησα. Στο Γιάννη που δεν με άφηνε να φτιάξω την κατάψυξη γιατί ήξερε πως πρήζονται τα χέρια μου, στο Σάββα που μου φερόταν όπως θα ήθελε να φερθούν στην κόρη του, την Αλεξία που με κοιτάει πάντα με καλοσύνη, τον Άγγελο που μου έφτιαξε ζεστή σοκολάτα όταν πονούσα και έπρεπε να πάω για δουλειά. Και σε ένα σωρό ανθρώπους που αδικώ μην αναφέροντάς τους.
ΛΟΙΠΟΝ ΕΣΕΙΣ ΠΩΣ ΝΙΩΣΑΤΕ;