Γιώτα Κωνσταντινίδου
«Aν πονάει ένα δόντι σου, η γλώσσα πηγαίνει συνέχεια εκεί. Έχουμε πάντα συνείδηση της ύπαρξης μιας πληγής». Ingmar Bergman
*Είχε κάθε Παρασκευή τη βραδινή βάρδια στο ανατολίτικο μαγαζάκι με το κανταΐφι, τα σιροπιαστά και τα λουκούμια. Ευτυχώς η ποδιά που έπρεπε να φοράει ήταν μαύρη και ροκ, όπως κι αυτή. Κοντοκουρεμένο μαλλί, άλλοτε βαμμένο πράσινο, άλλοτε μπλε, τατουάζ μανίκια και μετά τις 22:00 δυνατά το ραδιόφωνο καρφωμένο στον 1055 rock fm. Όταν επέστρεφα από Λαμπράκη, με χαιρετούσε από το τζάμι και μου έκανε νόημα να πάω. «Πάλι ροκιές;» «Δεν πάει με το μαγαζί το ξέρω», «Πάει με τη ζωή μας, όμως».
*Η κ. Φωτεινή και ο κ. Στέλιος δεν έχαναν με τίποτα το βραδινό τους περίπατο στο δασάκι κοντά στο σπίτι τους. Αν σε έβλεπαν για δεύτερη φορά, σου έλεγαν με θερμό χαμόγελο «Καλησπέρα σας». Κρατιόντουσαν χέρι-χέρι, καμιά φορά εκείνη επέμενε να φορέσει τη ζακέτα του και περπατούσαν αργά και σταθερά, ανάμεσα σε ανθρώπους που έτρεχαν, περπατούσαν ή έκαναν ποδήλατο. Πάντα προσεκτικοί και ευγενικοί, να παραμερίσουν για κάποιον άλλο, να χαμογελάσουν, να περιμαζέψουν τα πεταμένα πλαστικά μπουκαλάκια. Ένα βραδάκι τον ρώτησε τρυφερά «Και πόσο ακόμα θα περπατάμε μαζί, ρε γεράκο;», «Όσο μ’ αντέχεις και αντέχουμε κυρία μου, έχουμε ακόμα…».
*Η Βασούλα ήταν χαρούμενη γιατί ανέλαβε μέσα σε μια βδομάδα να καθαρίζει δύο πολυκατοικίες. Υπολόγιζε πολλές φορές ψιθυριστά τα λεφτά, σκεφτόταν ότι θα βρει κι άλλες και αμέσως φωτιζόταν το πρόσωπό της. Δεν ήταν πάνω από 30 και μεγάλωνε μόνη της τον 3χρονο γιο της. Το Σάββατο που είχε μόνο τις εισόδους, τον έφερνε μαζί. Καθάριζε το πεζούλι, έβαζε τη ζακέτα της και τον κάθιζε με ένα παιχνίδι στο χέρι για να απασχολείται. Έπιανε τη σκούπα και ξεκινούσε «Στον ουρανό, σε μια γειτονιά, δηλαδή, πολύ πιο ψηλά από τη Γη, μεγαλώνει ένα παιδί….». Εκείνος γούρλωνε τα μάτια και κοιτούσε τον ουρανό.
*Ήταν περασμένες 20:00, καθόταν μόνη στην αίθουσα αναμονής ενός οδοντιατρείου και περίμενε να τελειώσει ο προηγούμενος ασθενής. Ένιωθε κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, ματαιωμένη και απόλυτα μουδιασμένη από τον οξύ πόνο που δεν την άφηνε να ησυχάσει για μέρες. Δύο μέρες πονούσε και έλεγε θα περάσει. Την τρίτη, το πήρε απόφαση, πήρε και αντιβίωση παρά την απέχθειά της στα φάρμακα και άκουγε με προσοχή και βουβά, άλλωστε δεν μπορούσε και να μιλήσει, τα λόγια του γιατρού. «Θα κινηθούμε συντηρητικά, θα μπούμε μέσα στο δόντι, θα……είναι κρίμα όντως να το χάσετε αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι». Τώρα, ήδη στο δεύτερο ραντεβού, πάντα έβαζε τα τελευταία βραδινά κοιτούσε το ανακαινισμένο ιατρείο με πίνακες από διάφορα τοπία της πόλης, ο ένας με τα ομπρελάκια της παραλίας, άλλος με τα κάστρα και εκεί που πήγαινε να γελάσει, ξέσπασε σε κλάματα. Δεν ήταν τόσο ο πόνος, η αναστάτωση, η δουλειά που πήγαινε πίσω, αλλά να ήθελε μια φορά να πει ότι πονάει πολύ για όλα. Όταν άκουσε βήματα, σκούπισε τα δάκρυά της, έστρωσε το πουκάμισό της και χαιρέτησε το γιατρό. «Πονάτε πολύ;» «Εντάξει, αντέχω».
*Η Ιουλία πήρε το ρόλο της «Ωραίας Ελένης» στο θεατρικό. Στη συνέλευση γονέων, πολλές μανούλες ένιωσαν την ανάγκη να παραπονεθούν που το δικό τους κορίτσι, που είναι σίγουρα πιο ψηλό, πιο αδύνατο και ναι, σίγουρα αντικειμενικά με την πάντα ακραία λογική της μανούλας πιο όμορφο και έξυπνο, δεν πήρε τον ρόλο. Η Ιουλία, άλλωστε ήταν ένα κορίτσι που δεν φορούσε μάρκες, πολλές φορές τα ρούχα της ήταν δανεικά και η δικιά της μανούλα δεν ερχόταν στις συνελεύσεις να παραπονεθεί καθώς την είχε παρατήσει μωρό στη γιαγιά της. Η Ιουλία, όμως, ήταν το πιο φωτεινό κορίτσι, τσαχπίνα, χαρούμενη και υπεύθυνη. Το πρωί ζέστανε γάλα γι’ αυτήν και τη γιαγιά της και το μεσημέρι αγόραζε ψωμί πριν επιστρέψει σπίτι. Το Σάββατο τίναζε την κουβέρτα της και πάντα έλεγε όμορφα λόγια στις συμμαθήτριές της. «Καινούργια η κορδέλα σου, Δήμητρα; Σου πάει πολύ» «Τέλεια τα παπούτσια σου Αλεξάνδρα, μην τα λερώσεις στη γυμναστική».