σε , ,

Η μέρα που έμαθα πως έχω ΔΕΠΥ (διάσπαση ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας)

Χιλιάδες παιδιά ταλαιπωρούνται (και κακολογούνται) κάθε χρόνο…

Από την Εβίτα Σούρλου

«Καλή σχολική χρονιά».

Όχι για όλους όμως. Υπάρχουν μαθητές για τους οποίους η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου Γολγοθά, μιας υπέρογκης προσπάθειας να φέρουν σε πέρας τις δοκιμασίες του σχολικού βίου. Ένας μαθητής με ΔΕΠΥ (Διάσπαση ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας) πρέπει να αφιερώσει σχεδόν τον τετραπλάσιο χρόνο μελέτης και συγκέντρωσης από έναν κοινό μαθητή. Ένας μαθητής με ΔΕΠΥ θα χαρακτηριστεί «τεμπέλης», «επιπόλαιος», «έξυπνος αλλά…». Και μόλις περάσουν οι 7 σχολικές ώρες και γυρίσει σπίτι, οι 2 σελίδες που θα πρέπει να μάθει στην ιστορία θα μοιάζουν με τόμο, οι αριθμοί στα μαθηματικά θα χοροπηδούν και θα του λένε να κάνει σβούρες με την καρέκλα.

Δημοτικό- Γυμνάσιο – Λύκειο. Η ίδια ιστορία. «Το παιδί σας είναι πανέξυπνο αλλά τεμπελιάζει φανερά και δείχνει τρομερή επιπολαιότητα. Στο διαγώνισμα ο στόχος της είναι να παραδώσει πρώτη την κόλλα και όχι να γράψει καλά. Κάνει συνεχώς λάθη βιασύνης και δείχνει να μην παρακολουθεί την παράδοση».  12 χρόνια ακριβώς τα ίδια λόγια, με καμία παραλλαγή. Ποτέ κανείς δάσκαλος, κανείς καθηγητής να με παραπέμψει σε κάποιον ειδικό ή να διακρίνει ο ίδιος πως διαφέρω. Βέβαια, υπήρχαν δάσκαλοι και καθηγητές, αρκετοί μπορώ να πω που έδειχναν ενδιαφέρον για τον τρόπο σκέψης μου, που είχαν προσπαθήσει να μιλήσουν μαζί μου , να δουν πως μια «κακή μαθήτρια» έχει τόσο έντονη προσωπικότητα.

Τρίτο έτος σπουδών. Είχα δώσει πανελλήνιες μόνο και μόνο για να μην μείνω έξω, πέρασα σε μια σχολή που δεν ήταν της προτίμησής μου, αλλά ο βαθμός μου δεν επαρκούσε για αυτό που ήθελα. Και φυσικά τα μαθήματα που χρωστούσα κάθε εξάμηνο πλούτιζαν, χωρίς να μπορώ να καταλάβω τον λόγο που όλοι οι συμφοιτητές μου με ένα κανονικό διάβασμα περνούσαν κι εγώ με το ίδιο διάβασμα κοβόμουν. Βέβαια υπήρχε μια διαφορά. Έστω ότι οι συμφοιτητές μου διάβαζαν 6 ώρες ημερησίως και έβγαζαν ύλη τριών κεφαλαίων. Εγώ μέσα στις ίδιες 6 ώρες είχα διαβάσει 5 σελίδες. Αλλά αυτές ναι, τις ήξερα ! Κι όμως, παρόλο που ξέρω πως τις περισσότερες ώρες χάζευα, κοιτούσα έξω από το παράθυρο, έπινα καφέ – κι όμως- ένιωθα πιο κουρασμένη από αυτούς. Και δεν άντεξα άλλο.

Ένιωσα μια έκρηξη. Κράτησε μήνες. Πήρα απόφαση να παρατήσω τις σπουδές μου, ξεκίνησα να δουλεύω σερβιτόρα. Και ήρθε εκείνη η επίσκεψη στον ψυχίατρο, που αναφέροντας συμπεριφορές μου, συναισθήματα μου, βιώματα μου από τα μαθητικά και όχι μόνο χρόνια, μου είπε πως πρέπει να κάνω ένα τεστ για διάσπαση προσοχής. Πως πολλές από τις απογοητεύσεις μου έχουν ρίζα εκεί., πως δεν είμαι τεμπέλα απλώς λίγο πιο «ιδιαίτερη». Πως πράγματι μου είναι δύσκολο να μείνω σε μια θέση για αρκετή ώρα, πως ναι, δεν έχω την ίδια δυνατότητα συγκέντρωσης με τους άλλους. Όμως αυτό δεν με καθιστά λιγότερο έξυπνη ή λιγότερο χρήσιμη. Μου άλλαξε όλα τα δεδομένα. Ήμουν 20 ετών. Και μόλις έκανα το τεστ και βγήκε πως όντως αυτή η ιδιαιτερότητα υπάρχει, μου είπαν πως πλέον είναι αργά για να ακολουθήσω τεχνικές που μπορούν να με βοηθήσουν. Πλέον μου προτάθηκε η λύση της φαρμακευτικής αγωγής σε περιόδους που χρειάζεται να συγκεντρωθώ (πχ εξεταστική).

Και τι θέλω να πω με όλα αυτά;

Θέλω να πω το παράπονό μου. Γιατί ποτέ κάποιος δάσκαλος ή κάποιος καθηγητής μου δεν είχε επισημάνει αυτό το θέμα ; Δεν γίνεται να μην είχε φανεί, δεν γίνεται να αναμασούν τα ίδια λόγια όλοι τους για χρόνια. Δεν γίνεται ένα παιδί επί 12 χρόνια να πιστεύει ότι είναι άχρηστο γιατί δεν μπορεί να ακολουθήσει τους άλλους.

Στα 22 μου χρόνια πλέον νιώθω σίγουρη για μένα. Νιώθω πως θα κάνω αυτό που θέλω ακόμα και αν δεν έχω τον ρυθμό των άλλων. Θα σπουδάσω αυτό που ονειρευόμουν , θα ακολουθήσω τους δικούς μου ρυθμούς. Μου υποδεικνύουν συνεχώς τα εμπόδια που με περιμένουν. Δεν έχουν άδικο. Απλώς ξέρω πως αν δω αυτά δεν θα πάω πουθενά. Όλα θα βρουν τον δρόμο τους.

Σε εσένα λοιπόν, που σε λένε τεμπέλη, επιπόλαιο, νευρικό, που σου λένε ότι είσαι στον κόσμο σου, που προσπαθείς αλλά δεν τα καταφέρνεις πάντα : μπορείς. Δεν είσαι τίποτα από αυτά, είσαι απλά διαφορετικός. Και να ξέρεις αυτή σου η διαφορετικότητα σου έχει δώσει κάτι. Ένα ταλέντο, ένα χάρισμα, μια ανώτερη νοημοσύνη, κάποια κοινωνική δεξιότητα, οτιδήποτε.

Φέτος λοιπόν θα προσπαθήσεις, αλλού θα τα καταφέρεις, αλλού όχι. Ψάξου, ρώτα κάποιον που να ξέρει., Αν παρατηρήσεις κάτι στον εαυτό σου μοιράσου το με κάποιον που μπορεί να σε βοηθήσει. Δοκίμασε πράγματα. Γράψου σε μια θεατρική ομάδα. Μην μένεις αδρανής. Είναι καιρός οι μαθησιακές δυσκολίες να αντιμετωπιστούν χωρίς να είναι ταμπού.

Καλή σχολική χρονιά λοιπόν!

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΤΕΣΤ για παιδιά που οι γονείς υποψιάζονται πως έχουν Μαθησιακές Δυσκολίες στα Μαθηματικά

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

Ενα σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση
  1. Πολύ δυνατό κείμενο. Δυστυχώς, ως εκπαιδευτικός, να σου πω ότι η επιμόρφωση των μεγαλύτερων σε ηλικία συναδέλφων σε θέματα ειδικής αγωγής ήταν μηδαμινή. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει σχετικά σεμινάρια, αλλά και πάλι βρίσκουμε απέναντι φορείς, ανώτερους και – σχεδόν πάντα – τους γονείς. Είσαι προφανώς ένα πολύ κατασταλαγμένο παιδί, με θέληση και πείσμα. Θα τα πας τέλεια!!! Καλή αρχή, it’s the first day of the rest of your life!!!

Αφήστε μια απάντηση