Η μητέρα μου πέθανε πριν προλάβει να πάρει την οριστική της σύνταξη. Τότε άρχισε η περιπέτειά μου στο ΤΣΑΥ

Η μαρτυρία της αναγνώστριάς μας Δ.Α.

Ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ την καταγγελία μου. Όχι πως θα αλλάξει κάτι στο κράτος που ζούμε αλλά θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν τόσο τραγικό αυτό που βιώνουμε καθημερινά.

Πριν 4 χρόνια έχασα τη μητέρα μου, η οποία ούσα γιατρός ήταν ασφαλισμένη στο ΤΣΑΥ, που πλέον ανήκει στον ΕΦΚΑ- το αναφέρω γιατί το ΤΣΑΥ έχει παλαιόθεν κακή φήμη για την εξυπηρέτηση του και στους ζώντες…

Δυστυχώς πέθανε χωρίς καν να προλάβει να πάρει την οριστική της σύνταξη, ούτε και το εφάπαξ, οπότε τα κληρονόμησα εγώ.

Τότε έκανα όλα τα χαρτιά (δε θα σχολιάσω επί του παρόντος τη γραφειοκρατία που διέπει το κράτος μας- ούτε να θρηνήσεις δε σου επιτρέπει), σε όλες τι δημόσιες υπηρεσίες, και οφείλω να πω, ότι και στο ταμείο του Δημοσίου και στο Μετοχικό Ταμείο Πολιτικών Υπαλλήλων ήταν οι περισσότεροι υπάλληλοι ευγενέστατοι και τυπικοί στη δουλειά τους, ενώ “ξεμπέρδεψα” περίπου στον ενάμιση χρόνο με τη γραφειοκρατία (και πάλι εξαιρετικά πολύς χρόνος. αλλά τουλάχιστον υπήρχαν σαφείς απαντήσεις και χρονοδιαγράμματα από τους οργανισμούς αυτούς).

Αλλά το ΤΣΑΥ;  Όχι, αγάπη μου, το ΤΣΑΥ είναι υπεράνω όλων, μπορεί να κάνει ότι θέλει. Οι άνθρωποι που το στελεχώνουν να φέρονται υποτιμητικά, αγενώς και απαξιωτικά και στο τέλος να μη σε εξυπηρετούν κιόλας.

Δε θα πω σε λεπτομέρειες για το τι έχει συμβεί αυτά τα 4 έτη, πόσες καθυστερήσεις και ασυναρτησίες έχω υποστεί, ούτε πόσα πέρα δώθε έχω κάνει στον οργανισμό στην Αχαρνών. Αντιλαμβάνεστε, μιλάμε για 4 χρόνια, φαντάζεστε διαδρομές που έχουν γίνει.

Θα φτάσω στο σήμερα, ή μάλλον στο προ τετραμήνου, όπου για άλλη μια φορά πήγα εκεί να δω τι γίνεται. Προς μεγάλη μου τύχη, εκείνη την ημέρα και συγκεκριμένα 24/9 (έχω φτάσει να καταγράφω τις ημερομηνίες βρε παιδιά!), ένας καλός κύριος αποφάσισε να κοιτάξει τα κιτάπια του και- ω τι θαύμα- είχε βγει η απόφαση να πληρωθώ επιτέλους τα χρήματα καιρό πριν, απλά κανείς ποτέ δε με ενημέρωσε.

Μη βρίσκοντας κανέναν άλλο να με εξυπηρετήσει, καθώς η υπεύθυνη του τμήματος κ. Χ. μόνο που δε με έβρισε, καταλήγω στην προϊσταμένη κ. Α., η οποία μου είπε ότι τα συστήματα τους δε λειτουργούν εδώ κ ένα χρόνο και δε μπορούν να εκκαθαρίσουν τα ποσά που είναι προς πληρωμή (ανοίγω παρένθεση- 1. αυτό το μυθικό τέρας που λέγεται “Σύστημα” στις δημόσιες υπηρεσίες, και μια δε λειτουργεί, μια αναβαθμίζεται, μια κρασάρει μια δεν ξέρω κι εγώ τι, πρέπει να βρεθεί τρόπος να βγει από το παραμύθι της ελληνικής πραγματικότητας κάποια στιγμή. Ωραίο το παραμύθι σας αλλά δεν έχει δράκο, 2. Δε σχολιάζω δηλαδή πόσοι πολίτες αναμένουν τις πληρωμές τους εν αδίκω και εν μέσω ενός μη λειτουργούντος “Συστήματος”- κλείνω την παρένθεση).

Μα, της λέω, η δική μου απόφαση έχει βγει, μα δε γίνεται, μα μου σου του, πράγματι είχε βγει και η κ. Χ. πολύ ευγενική (πρώτη κ τελευταία φορά) καλεί τηλεφωνικώς την κ. Ρ., η οποία είναι υπεύθυνη για τους κληρονόμους και την ενημερώνει για την περίπτωση μου.

Η κ. Ρ. ευγενέστατη κ αυτή (κι άλλο θαύμα καλέ) με παίρνει τηλέφωνο κάνα δυο μέρες αργότερα, με ενημερώνει πως πρόκειται για σφάλμα εκ παραδρομής της υπηρεσίας αυτή η καθυστέρηση και το θέμα μου θα επιλυθεί άμεσα, οπότε θα με ξανακαλέσει.

Περνάει ο καιρός, δυο μήνες, οπότε ξαναπάω από εκεί. Πετυχαίνω την κ. Χ. αυτοπροσώπως (κι άλλο θαύμα), η οποία έχει ξεχάσει την περίπτωσή μου φυσικά, αρχίζει πάλι τα περί πεσμένου συστήματος, της εξηγώ φτου κ απ’ την αρχή την υπόθεση, ψάχνει στα ντοσιέ της και ναι! βρίσκει τα χαρτιά. Ξανά απολογείται και μου λέει πως θα προβεί στην πληρωμή άμεσα, αλλά πρώτα πρέπει να πληρώσω τον αναλογούντα φόρο (ξανανοίγω παρένθεση- κάποτε πρέπει να ανακαλυφθεί ή μάλλον να εφαρμοστεί καθολικά στο Δημόσιο και η μέθοδος της παρακράτησης φόρου, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα σεντούκι να βγάζουν τα λεφτά για να προπληρώνουν φόρους για λεφτά που θα πάρουν μετά!)

Πολύ ωραία, πάω την επόμενη μέρα (4/12) πληρώνω το φόρο (περί τα 850 ευρώ), στις 5/12 προσκομίζω τα χαρτιά και πάλι στο ΤΣΑΥ, και η κ. Χ. έχει βγει σε αναρρωτική, ενώ η κ. Ρ.(προϊσταμένη της κ. Χ.) και πάλι αρνείται να με εξυπηρετήσει, καθώς δε μπορεί να κάνει τη δουλειά της κ. Χ. και αφήνει τα χαρτιά που προσκόμισα στο γραφείο της, για να τα δει άμα τη επιστροφή της. “Και τι να γίνει αν έχω προπληρώσει το φόρο, κ αν χρειάζομαι τα χρήματα, όλοι χρειάζονται χρήματα, αυτά έχει η ζωή , πρέπει να το υποστώ” ήταν η ανταπόκρισή της (με πολλές δόσεις ειρωνείας)

Ψάχνω μια άλλη κυρία, δε τη βρίσκω και ξαναπηγαίνω δυο φορές πριν τις γιορτές χωρίς επιτυχία. Ξαναπηγαίνω λοιπόν σήμερα, όπου η κ.Χ. ακόμα απουσιάζει σε αναρρωτική, και που πλέον είναι πασιφανές ότι δεν πρόκειται να εξυπηρετηθώ ποτέ!

Με ενημερώνει η κ.Α., με το γνωστό ύφος, ότι τη Δευτέρα επιστρέφει η κ.Χ. και το θέμα μου είναι στις εκκρεμότητας της (κάτω κάτω φυσικά καθώς της ζήτησα να επιβεβαιώσει την ύπαρξη των χαρτιών που προσκόμισα -ευτυχώς πήρα και πρωτόκολλο) και θα το δει όποτε μπορέσει. Βρίσκω (μα κι άλλο θαύμα!) την κ.Κ., της εξηγώ όλη την υπόθεση, και ότι έχω προπληρώσει τόσα χρήματα κλπ κλπ, η οποία αγενέστατη αυτή τη φορά μου λέει σκαιότατα πως η κ.Χ. αντικαθίσταται από την κ.Α. εν τη απουσία της και αν δε μπορεί να με εξυπηρετήσει πάει να πει πως δε γίνεται και πως εκείνη ετοιμάζεται για μίτινγκ, οπότε και η ίδια αντικαθίσταται από την κ. Α. και είναι σαν να μην είναι εκεί (όχι πως την έχω βρει και ποτέ εκεί δηλαδή).

Και τη ρωτώ εγώ επίμονα: «Δηλαδή αν αρρωστήσει κάποιος, δεν υπάρχει άλλος να κάνει τη δουλειά του;» Απαντά: «Θεωρητικά η συγκεκριμένη συνάδελφος αντικαθίσταται από την προϊσταμένη της που είναι η κ.Α., αλλά ναι υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος για κάθε δουλειά».

Άρα, της λέω: «Αν αρρωστήσει ένας υπάλληλος, τότε οι δικαιούχοι μένουν απλήρωτοι;»

«Όχι όλοι, μόνο η συγκεκριμένη ειδική κατηγορία», (πχ κληρονόμοι όπως εγώ) απαντά.

Μπροστά σε ένα γκρουπ συναδέλφων της, καθώς ετοιμαζόταν για συνάντηση, παραδέχτηκε ότι υπάρχει μερίδα του πληθυσμού (που μπορεί να έχει προπληρώσει ένα σκασμό λεφτά όπως εγώ), η οποία δε μπορεί να λάβει τα όσα δικαιούται, επειδή αρρώστησε μια υπάλληλος.

Δεν έχω κάτι να προσθέσω.

Στη διάθεσή σας για διευκρινίσεις.

Και καλό κουράγιο στη χώρα που ζούμε.

Με εκτίμηση,

Δ.Α.