Μικροπράγματα
Του Kapsoulias
Επεισόδιο 5
Game of Thrones με αυγά benedict.
Κούκλες και Κούκλοι,
Με μεγάλη έκπληξη, έμαθα ότι υπάρχει ακόμα μία παραλία πιο πέρα από τη δική μας, που λέγεται Λαυρακάς, όπου διαμένουν άλλοι, πιο περιπετειώδεις κατασκηνωτές. Εκεί είναι πιο «αυθεντικά» ακόμα. Για να πας πρέπει να περπατήσεις σε μονοπάτι με γκρεμό. Είναι κοντά στο πυκνό δάσος από κέδρους, που έχει και ποτάμι. Δεν υπάρχει τίποτα κοντά και πρέπει να μαγειρέψεις ο ίδιος για να φας. Πόσο αδιανόητο;
Επίσης είναι σχεδόν εχθρικό έδαφος και αυτοί που είναι εκεί υποτίθεται ότι μας θεωρούν εκμαυλισμένους αμαρτωλούς και μιερούς «πολιτισμένους». Ο Άϊ Γιάννης είναι δηλαδή το Westeros, εμείς είμαστε οι Lannister (κυριλέ) και εκεί είναι τύπου το Essos με τους Dothraki, για να το πω πιο κατανοητά.
Πήραμε το λελογισμένο ρίσκο να τους επισκεφτούμε. Όχι όλοι. Οι ερωτευμένοι πιγκουΐνοι έμειναν πίσω για να συμπληρώσουν το 16ωρο καθημερινό τους γούτσου – γούτσου. Είχαν φέρει και μουσακά από την ταβέρνα, που δεν ήθελαν να αποχωριστούν για κανένα λόγο. Οι Ιταλοί με τον Τσέχο έκαναν γυμναστική με κάτι σχοινιά, κρεμασμένοι από τους κέδρους, αλειμμένοι με λάδι. Ήταν σαν αποτυχημένη διαφήμιση Dolce & Gabbana από τα 90s.
Σχηματίσαμε μια ομάδα κρούσης λίγων ατόμων. Ο Γιώργης πήρε φακό, μήπως μας πιάσει η νύχτα στην επιστροφή. Η Νάνσυ πήρε μια λίμα νυχιών ως όργανο αυτοάμυνας και για την περίπτωση που σπάσει κάποιο νύχι. Η Λίλα πήρε με θράσος τη μάσκα και τον αναπνευστήρα μου. Ο Μάουρο το λυκόσκυλο, πήρε εμένα. Δε λέει να ξεκολλήσει. I feel used. Εγώ πήρα μερικές κονσέρβες Zwan, μήπως χρειαστεί να τις ανταλλάξω, αν κρατήσουν κάποιον από εμάς αιχμάλωτο.
Αφού φτάσαμε χωρίς να πέσουμε στον γκρεμό, αντικρύσαμε το θέαμα, που ήταν κάτι μεταξύ “Mad Max” και «Πλανήτης των Πιθήκων»: Μια πρωτόγονη κοινότητα, που πλένει τα τηγάνια με άμμο, όλοι έχουν ή ράστα ή μούσια ή και τα δύο, και είναι πολύ χαρούμενοι, για κάποιο λόγο. Τα στρουμφάκια, λιγότερο χαρούμενα είναι μπροστά τους.
Ήταν πολύ φιλικοί και διαχυτικοί. Σε εξωφρενικό βαθμό. Παρ’ ότι προσπαθούσα πολύ ενεργά να διατηρώ έναν ζωτικό χώρο 1 – 1,5 μέτρου, όλοι παραβίαζαν διαρκώς αυτή την αόρατη social bubble και ήθελαν να μου μιλάνε από κοντά και να με πιάνουν. Αν δεν ήξερα ότι η μάνα μου με έτρεχε και μου έκανε όλα τα εμβόλια όταν ήμουν μικρός, θα είχα ανησυχήσει, καθώς δεν είχα πειστεί για τις συνθήκες υγιεινής στη γη των Dothraki. Βέβαια, πέρα από τα εμβόλια, η μάνα μου μού έλεγε ότι δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο κοινωνικοί με όλον τον κόσμο. Κάτι “il faut maintenir une certaine distance”, ή κάπως έτσι. Δεν την άκουγα. Ορίστε τώρα τα αποτελέσματα.
Για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό να ζητήσω να βγάλουμε μια ομαδική φωτογραφία για το instagram. Φοβήθηκα ότι μπορεί να μην επιτρέπονται κινητά και φωτογραφικές μηχανές και θα μου κατασχεθούν. Επειδή μόνο οι άνθρωποι δεν είναι αρκετοί, ήρθαν και τρία σκυλιά, δύο ημίαιμα και ένα μαλτέζ, που ήθελαν χάδια. Γενικά σε όποια παραλία και να πήγα, τα σκυλιά έρχονταν πάνω μου. Αν ποτέ αλλάξω καριέρα, να θυμηθώ να γίνω dog sitter.
Φυσικά έπρεπε να πιούμε ρακή. Υπήρχαν ποσότητες επαρκείς για να φορτώσει δεξαμενόπλοιο. Κάποιος να μου πει πόση ρακή παράγεται παγκοσμίως, γιατί πρέπει να εξηγηθεί όλο αυτό. Είχα συμφιλιωθεί κάπως με την ιδέα ότι δεν έχει στη Γαύδο aperol, kir royale ή έστω proseco. Αυτό όμως με τη ρακή είναι πέρα και από το πλατωνικό αρχέτυπο για την έννοια της φαντασίας.
Προχωρώντας ακόμα πιο πέρα, τύπου beyond the wall (δεν υπάρχει wall στο Essos, αλλά καταλάβατε), σε ένα απόμερο σημείο στη μέση του πουθενά με μία μόνο σκηνή, γνωριστήκαμε με έναν Γάλλο τραπεζικό που δουλεύει στο City του Λονδίνου. Έρχεται κάθε χρόνο μόνος του στη Γαύδο και στήνει τη σκηνή μακριά από όλα «για να καθαρίσει το μυαλό του». Τέτοια βλέπεις και φαντάζεσαι για παρηγοριά τον Ηλία Ψινάκη να σε χτυπάει στον ώμο και να σου λέει με μεγαθυμία: «Μια Χαρά Είσαι Εσύ Αγάπη Μου»!
Το όνομα του Γάλλου φίλου μας ήταν Φλοράν. Αναπάντεχα, και με πόνο ψυχής για τον μακρινό Πολιτισμό, θυμήθηκα το εστιατόριο Φλοράν στο West Village του Μανχάτταν στη Νέα Υόρκη. Είχαμε πάει το 2006 με την τότε σχέση για να φάμε -δύο φορές- τα περίφημα αυγά benedict που έκανε, πριν κλείσει οριστικά. Μιλάμε για αθώες αλλά άγριες εποχές, που έπρεπε να βγεις από τη χώρα για να φας brunch σαν άνθρωπος, ακόμα και για κάτι που τώρα φαίνεται τόσο απλό. Τότε δεν υπήρχε ούτε το Harvest, ούτε το Flower, ούτε το Mama Roux, ούτε το Nice ‘n’ Easy, ούτε το New Hotel με το εστιατόριό του. Έλεγες «αυγά benedict» και σε κοιτούσαν σαν τον Αντιπρόεδρο του Εδεσσαϊκού. Αυτό ακριβώς. Τίποτα άλλο. Ούτε να τα θυμάμαι δεν θέλω όλα αυτά. Οπότε καλύτερα να επανέλθουμε στον Λαυρακά.
Κάναμε το απογευματινό μας μπάνιο εκεί. Η θάλασσα εξάλλου έχει και αντισηπτικές ιδιότητες. Η Λίλα έχασε τη μάσκα και τον αναπνευστήρα μου. Πάλι καλά που έχω φέρει άλλα τρία σετ. Στον Γάλλο εμείς μιλούσαμε γαλλικά, αλλά αυτός μας μιλούσε στα αγγλικά. Θα του έχει μείνει απ’ το Λονδίνο, φαίνεται. Η δουλειά στο City σου αφήνει τραύματα, μου το έχουν πει πολλοί. Αρνηθήκαμε ευγενικά να φάμε μακαρόνια βρασμένα στα τηγάνια της κοινότητας με θαλασσινό νερό. Γενικά ήταν σαν να παίζουμε σε επεισόδιο του Game of Thrones, και σκηνοθετημένο από τον David Lynch, και χωρίς να πεθάνει κάποιος. Αν τρώγαμε εκείνα τα μακαρόνια, πιθανότατα θα συνεβαινε και αυτό.
Ωραία ήταν στους Dothraki. Ήμασταν προκατειλημμένοι τελικά με τους άγνωστους γείτονες. Επιστρέψαμε νύχτα, με το φως του φακού. Κόψαμε με τη λίμα νυχιών τα Zwan σε χοντρές φέτες. Φάγαμε το λιτό αυτό βραδινό μας στο σκοτάδι, σκυθρωποί, με ευλάβεια. Ο Μάουρο, το λυκόσκυλο – βδέλλα, έφαγε σχεδόν όλη τη μερίδα μου. Σκεφτόμασταν με πικρία ότι κάποιοι άλλοι θα είναι στη Μύκονο, την Πάτμο, την Πάρο ή το Καστελλόριζο. Εκεί ίσως θα τρώνε χαμογελαστοί, κάτω από λαμπτήρες, αυγά benedict και θα τα ανεβάζουν στο instagram.
“Winter is coming”, ψιθύρισα, τη στιγμή που το λυκόσκυλο την είδε εφορία και μου άρπαξε από το χέρι την τελευταία μου χοντρή φέτα Zwan. «Το καλοκαίρι, eventually, θα τελειώσει. Όλον το χειμώνα θα κατασκηνώσουμε στον Κύριο και στο Flower στη Μαβίλη, να τρώμε Crocque Monsieur και ό,τι άλλο θέλουμε», είπα αδύναμα.
Εκπέμπω ακόμα μια φορά ένα μισοξεψυχισμένο SOS. Ακούει κανείς; Ή τρώτε όλοι αυγά benedict;
Με καλοκαιρινή αγάπη,
Kapsoulias.
*Δείτε και το προηγούμενο
Ημερολόγιο απ’ τη Γαύδο: Εκδρομές σε σπηλιές, γιόγκα και spa
*Και το επόμενο