Αλέξανδρος Σαλαμές
Λέξεις: Αλέξανδρος Σαλαμές (asalames1@gmail.com)
Φωτογραφία: Γιώργος Κόγιας
Σήμερα ξύπνησα ευδιάθετος. Λίγο, ότι αποφάσισα να μην ξανανοίξω την τηλεόραση και να μείνει για πάντα κολλημένη στο Netflix, λίγο το αίσθημα της παράδοσης στο αναπόφευκτο, λίγο ότι αισθάνομαι πιο υγιής από χθες το βράδυ είχα μία ξαφνική διάθεση να πάρω αέρα.
Και εγώ και ο κολλητός μου ο Σ. που μιλήσαμε το πρωί, είχαμε ένα κρυφό πόθο να διασχίσουμε την άδεια πόλη. Να καταγράψουμε στην μνήμη μας το post apocalyptic σκηνικό που δεν ξέρουμε αν θα ξαναδούμε.
Αυτός πήρε το αμάξι του και εγώ το ηλεκτρικό μου scooter.
Η πόλη διασχίζονταν μονοκοντυλιά.
Κλειστά καφέ, κόσμος παραδομένος και αυτός στις περίεργες μέρες που ζει, άνθρωποι άφαντοι και από τα πιο πολυσύχναστα μέρη.
Διέσχισα την Καραολή και Δημητρίου, κατέβηκα την Παύλου Μελά, έφτασα στην Λεωφόρο Νίκης και εκεί αντίκρισα την λαοθάλασσα.
Ο Σαββατιάτικος καφές της πόλης που ζω της Θεσσαλονίκης, είχε μεταφερθεί στην παραλία, λες και διασχίζεις τον πιο πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο σε περίοδο εκπτώσεων.
Γέροι, νέοι, παιδιά βόλταραν κολλητά ο ένας πάνω στον άλλο, πολλοί είχαν νοικιάσει από αυτά τα μεγάλα ποδήλατα που ανεβαίνουν τέσσερις – τέσσερις. Πιο κάτω ένα υπαίθριο μπαρ είχε στήσει πάρτι κανονικό λες και γιορτάζουμε την τελευταία ημέρα του κόσμου. Οι πιο έξυπνοι έπαιρναν καφέ στο χέρι από τα μαγαζιά με τα σηκωμένα καθίσματα και τον έπιναν στο πεζούλι δίπλα στην καφετέρια.
Όλα λάθος. Όλα μάταια στο μυαλό μου. Ο πολιτισμένος δυτικός προτιμά να πεθάνει παρά να αφήσει μακριά την αυταρέσκεια του.
Γύρισα σπίτι, έκανα τις ίδιες μηχανικές κινήσεις που κάνω κάθε μέρα με την ελπίδα ότι θα με προστατέψουν από κάτι που δεν ξέρω καλά καλά τι είναι.
Βόλτα με αγαπημένα πρόσωπα έστω για λίγο από μακριά και σε μέρη χωρίς συνωστισμό που στο τέλος της μέρας τη μετανιώνεις και αυτή, σα να έκανες το χειρότερο έγκλημα στον κόσμο. Η σκληρή αλήθεια είναι, ότι ίσως και να το έκανες και να μην το ξέρεις.
Σπίτι, messenger και η αίσθηση, ότι καίνε τα αυτιά σου πάλι έρχεται να σου ανάψει φυτίλια. Γκουγκλάρω σαν τη χειρότερη γριά και βρίσκω ότι οφείλεται σε στεναχώρια και ένταση.
Ο φόβος ρίζωσε τελικά. Και ο φόβος είναι η χειρότερη αρρώστια από όλες.
Πριν κοιμηθώ μπαίνω στις ειδήσεις της τελευταίας ώρας.
Σχεδόν σαράντα κρούσματα ακόμα.
Η φύση είναι σκληρή τελικά. Αλλά όχι πιο σκληρή από εμάς.