Αλέξανδρος Σαλαμές
Λέξεις: Αλέξανδρος Σαλαμές (asalames1@gmail.com)
Σήμερα πήρα τηλέφωνο την αδελφή μου, που μένει στο Παρίσι τα τελευταία 15 χρόνια. Ανησύχησα μιας η χώρα που ζει είναι από τις χώρες που έχουν πληγεί όσο λίγες από την νόσο.
Είχε μάλιστα προγραμματίσει να έρθει να με δει τέλος του Μάρτη, μιας και στις 31 Μαρτίου ήταν η ορκωμοσία του Μεταπτυχιακού μου, που φυσικά δεν θα γίνει. Στο τηλέφωνο την άκουσα ήρεμη, σα να ήταν μια οποιαδήποτε καθημερινή.
Την ρώτησα αν είναι καλά, μιας και ξέρω ότι έχει διάφορες ευαισθησίες με την υγεία της και αν άλλαξε ημερομηνία στο αεροπορικό της. Η απάντηση της, ήταν ότι είναι μια χαρά και ότι χθες πήγε κινηματογράφο με μια φίλη της και ότι δεν είχε σκεφτεί να το αλλάξει.
Την ρώτησα αν συνεχίζει να πηγαίνει στην δουλειά, αν έχει πάρει μέτρα προφύλαξης αν αν αν… Καταλαβαίνω, ότι δεν γνωρίζει ούτε τα βασικά. Ούτε καν συνειδητοποιεί την σοβαρότητα. Αντιλαμβάνομαι, ότι η ενημέρωση που τους δίνει το γαλλικό κράτος, είναι ένα κλικ πιο καθησυχαστικό από ότι αναλογεί στην κατάσταση.
Προχθές ένας κολλητός μου που μένει στο Κάρντιφ, μου έστειλε βίντεο από την συναυλία των Stereophonics που έγινε στην πόλη που ζει, όπου την παρακολούθησαν πάνω από 5.000 άτομα. “Η ανοσία της αγέλης”, που εφαρμόζει ο Μπόρις Τζόνσον καλά κρατεί.
Καλύτερο προσδιορισμό από την λέξη “Αγέλη”, δεν μπορούσε να σκεφτεί.
Κλείνω το τηλέφωνο και ανοίγω το δελτίο ειδήσεων.
Εικοσιένα τα νέα κρούσματα.
Αύριο πρέπει να πάω μετά από τέσσερις μέρες στη δουλειά.
Από τώρα σκέφτομαι τις απολυμάνσεις που θα πρέπει να κάνω κατά την επιστροφή μου στο σπίτι.
Νοσταλγία. Σα να φαντάζουν μακριά οι ήρεμες και ανεύθυνες μέρες.
Προσεύχομαι να ξανάρθουν.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: