Αλέξανδρος Σαλαμές
Λέξεις: Αλέξανδρος Σαλαμές (asalames1@gmail.com)
“Ήταν μια μέρα που ξημέρωσε αργά,που την προηγούμενη δεν έπεσες για ύπνο γοργά.Ήταν η μέρα που δεν έγινε η ψυχή μας κιμάς,ήταν η πρώτη μας ήμερα που σκεφτήκαμε εμάς.
Αυτός ο κόσμος δε πεθαίνει για ότι έχει φτιαχτεί,σαν τον κισσό πάνω στον χρόνο ψάχνει να αναδειχθεί.
Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που δεν πήγαν δουλειά,γιατί κάθισαν στο κρεβάτι και αντάλλαξαν φιλιά.Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που έμεινες στην φωλιά,γιατί έψαξες εσένα και όχι που ειν’ τα κλειδιά”.
Στίχοι: Στίχοιμα
Σήμερα ξύπνησα με την αίσθηση, ότι η μιζέρια και η θλίψη που με πλάκωσε τις τελευταίες μέρες πρέπει σιγά σιγά να «μαζευτεί» και τη θέση της να πάρει η νέα καθημερινότητα που μας ξημέρωσε με όσες καλές ή κακές στιγμές μπορούμε να μαζέψουμε.
Χτυπημένος από την αυπνία που με ταλαιπωρεί κατά διαστήματα και ήταν δεδομένο, ότι θα επιστρέψει αυτές τις μέρες που τα 60 τετραγωνικά του σπιτιού μου δεν φτάνουν για να με κουράσουν, οσες φορές και αν έχω μετρήσει τα πλακάκια, τα ψωμάκια για τοστ που αγόρασα και τις μπανάνες που έχω στο ψυγείο, αποφάσισα να δημιουργήσω και να δουλέψω σα να βρίσκομαι στο γραφείο μου.
Και πέτυχε. Και ήταν καλύτερα. Και συνειδητοποίησα, ότι η ζωή μπορεί και να συνεχίζεται και να είσαι μέσα στο κλουβί, χωρίς να χρειάζεται ταυτόχρονα να είσαι. Και ας περιμένουμε τα αποτελέσματα αυτού του νέου κόσμου που θα ξημερώσει σε λίγο καιρό να δούμε τον απολογισμό. Η ζωή έχει αποδείξει ότι συνεχίζεται με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να ακολουθούμε και να μη μένουμε πίσω.
Αυτή την ευχάριστη διάθεση ήρθαν να μου την χαλάσουν τα νέα για την αυτοκτονία ενός ράπερ ονόματι «Το βδέλυγμα», που τον άκουγα και παρακολουθούσα την πορεία του. Ο Αντώνης έγραφε όμορφα, έγραφε μελαγχολικά, έγραφε εξομολογητικά, καθώς στα τραγούδια του δεν ντράπηκε ποτέ να δηλώσει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Και τον θαύμαζα για αυτό σε μία σκηνή, η οποία παγκοσμίως δε στερείται “Macho Man” στερεοτύπων.
Ο Αντώνης αυτοκτόνησε στα 28 του χρόνια. Και είναι ο τέταρτος τις τελευταίες μέρες που κατά πως φαίνεται δεν άντεξε την πίεση των ημερών.
Κατά πως φαίνεται οι ψυχικά ευαίσθητοι συνάνθρωποι μας, θα είναι οι παράπλευρες απώλειες αυτής της ιστορίας. Για αυτό αν έχουμε τέτοιους ανθρώπους στο περιβάλλον μας, να τους προσέχουμε σαν τα μάτια μας.
Γιατί για κάποιους ο κόσμος είναι απέραντος και μέσα από το δωμάτιο του σπιτιού τους και για άλλους μια σταλιά και ας έχουν μπροστά τους έναν ωκεανό ολόκληρο. Τους δεύτερους πρέπει να τους αγκαλιάσουμε σε στιγμές σαν αυτές. Είναι καθήκον μας να τους αγκαλιάσουμε.