Αλέξανδρος Σαλαμές
Σήμερα το πρωί αποφάσισα να το…ζήσω στα άκρα και να πάρω το ηλεκτρικό μου σκούτερ για μία γρήγορη βόλτα του τετραγώνου, να μαζέψω λίγο καθαρό αέρα και να χωθώ και πάλι στην τρύπα μου.
Η πόλη θύμιζε στίχο από το “Vittorio” του Λεξ.
“Κυκλοφορούμε μόνο με αστικά, ασθενοφόρα και περιπολικά”
Δύο μηχανές της ομάδας Ζήτα με αρματωμένους αναβάτες, ανέβαιναν την άδεια Καραολή και Δημητρίου. Στην Εγνατία λιγοστά λεωφορεία και αυτά άδεια. Από μακριά τρεμόπαιζε στα αυτιά μου μία σειρήνα ασθενοφόρου. Και γύρω γύρω ηλικιωμένοι με σακούλες σούπερ μάρκετ και μάσκες.
Αναρωτιέμαι αν οι μεγάλοι άνθρωποι είναι τελικά ατρόμητοι ή ανεύθυνοι. Κλείνω στην ανευθυνότητα μιας και προέρχονται από μία γενιά που δεν την έμαθε ποτέ να πειθαρχεί.
Η βόλτα τελείωσε γρήγορα. Δεκαπέντε λεπτά όλα κι όλα.
Ανεβαίνω σπίτι και κάνω τις απαραίτητες απολυμάνσεις.
Ανοίγω τον υπολογιστή.
Διαβάζω για την ρύπανση των ατμοσφαιρικών ρύπων στην Αθήνα στο μισό, για τις χιλιάδες ζωές παιδιών και ηλικιωμένων που σώθηκαν στην Κίνα, από την μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων και για τα πεντακάθαρα πλέον νερά της Βενετίας.
Συνειδητοποιώ, ότι και το δικό μου μυαλό καθαρίζει σιγά σιγά από τους ρύπους των εξωτερικών περισπασμών. Παρακολουθώ πρώτη φορά ομοψυχία στα δελτία ειδήσεων, ακούω για συναίσθηση, για ευθύνη, για στήριξη από δημόσια πρόσωπα κάθε ιδεολογίας και χρώματος.
Ίσως να το χρειαζόμασταν αυτό το restart. Ίσως είναι αυτό το θετικό σενάριο που ψάχνουμε στον ταλαιπωρημένο μας πλανήτη. Ίσως να βγούμε λιγότερο τσακισμένοι από ότι νομίζαμε στην αρχή από αυτή την ιστορία.
Ίσως πάντα.